Witam, jestem 24-letnią kobietą. Od 2 latach leczę ZŻG (kończyny dolnej, lewej). Przyjmuję na stałe acenokumarol, diosminex oraz cyclo-3fort; średnio raz w miesiącu kontroluję wskaźnik INR. Na co dzień chodzę w pończochach uciskowych. Mam pytanie dotyczące ruchu, wysiłku fizycznego. Konkretnie - na jaki rodzaj wysiłku mogę sobie "pozwolić". Posiadam sprzęt do ćwiczeń sprzed okresu choroby (stepper, LegMagic), ale nie wiem czy w moim przypadku mogę zacząć powrót do tego rodzaju ćwiczeń. W kwietniu br. miałam robione badanie dopplerowskie - załączę jego krótki opis aby łatwiej było zrozumieć moje położenie :) Z góry dziękuję za odpowiedź. Natalia. Opis badania: "Po lewej stronie niedrożna pozostaje żyła biodrowa wspólna, zewnętrzna zrekanalizowana przyściennie do spływu żyły biodrowej wewnętrznej. Poniżej żyła udowa wspólna zrekanalizowana w całości, a żyła udowa zrekanalizowana przyściennie (zdwojona). Żyła podkolanowa i żyły głębokie goleni prawidłowo drożne. Widoczne krążenie oboczne poszerzoną żyłą odpiszczelową i żyłami nabrzusznymi oraz drogą żyły biodrowej wewnętrznej"

Od 5 tygodni bolą mnie całe kończyny dolne. Przy USG dopplerowskim stwierdzono przewlekłą niewydolność żylną. Od tygodnia biorę jedną tabletkę dziennie Vessel due F. Jednak do tej pory nie czuję poprawy. Jak dlugo trzeba czekać, aby ból ustał? Staram się wykonywać dodatkowo ćwiczenia, ale nie wiem, czy przy bólu jest to wskazane. Czy przy niewydolności żylnej tworzą się już zatory, czy jest to dopiero początek choroby?

Witam, mam 35 lat, od dwóch miesięcy zaczęły mi się pojawiać czerwone, bolące krostki w intymnych miejscach. Wyciskam je, boli okropnie (pewnie nie powinnam tego robić), jest w nich ropa z krwią. Pojawiają się za jakieś dwa tygodnie, jak znikną poprzednie. Nie mam pojęcia co to jest????? Naczytałam się tyle o czyrakach, ale żeby tam??? Przecież myję się codziennie, używam płynów do higieny intymnej!! Staramy się o drugie dziecko, od 4 mięsięcy biorę Bromergon, od dwóch duphaston. Czytałam teą, że czyraki (jeśli to są one) pojawiają się, jeśli jesteśmy nosicielami gronkowca lub paciorkowca. Proszę o pomoc, gdzie mam się z tym zgłosić i co to może być?

Witam. Jestem w 15 tc. 9-go października zauważyłam kleszcza w pępku. Usunęłam go w całości pęsetą. Myślę, że miałam go maksymalnie 15 godzin. Po kleszczu został mały czerwony punkcik. 12 października zaczęłam brać antybiotyk przepisany przez ginekologa 1 opak. Augmentin 500 mg+125 mg, 14 tabletek, 3x1 tabl.

Moje pytania: 1. Czy nie za późno od ukąszenia zaczęłam brać antybiotyk? 2. Czy dawka nie jest za duża? 3. Czy 14 tabletek wystarczy, czy powinnam brać go dłużej? 4. Czy jest to odpowiednie leczenie w tej sytuacji i w moim stanie? Z góry dziękuję.

Od ponad roku biorę tabletki Novynette, do tej pory wszystko było w porządku. Od wczoraj jednak mam lekkie plamienie. Czy może to oznacza, że tabletki są za słabe? Czy kontaktować się z lekarzem, czy poczekać czy bedzie się to powtarzało? I czy skuteczność tabletek jest zachowana (nie pominełam tabletki i zazywam je regularnie)? Dziękuję za odpowiedź.

Mam 62 lata. Od dzieciństwa boję się ciemności. W 1982 r. zostałam wdową, lęk wzrósł kilkakrotnie, pomimo że miałam dwójkę dzieci, które spały obok. Potwornie się bałam. Zgłosiłam się do lekarza, otrzymałam lekarstwa, po których bardzo źle się czułam. Dopiero wyjazd do sanatorium trochę mi pomógł. Zaczęłam normalnie żyć, ale światło paliłam całą noc. W 1987 r. ponownie wyszłam za mąż, a mimo to, gdy mąż wychodził do pracy, ja paliłam całą noc światło, a rano gasiłam. 10 miesięcy temu zmarł mi mąż, dzieci się usamodzielniły, a ja przeżywam dalej tragedię.

W dzień sobie radzę, zapisałam się na uniwersytet 3 wieku, uczę się języków obcych, chodzę na gimnastykę, ale gdy nadchodzi noc, zaczyna się lęk - palę do rana światło, włączam telewizor i tak śpię. Po trochu jest to bardzo męczące. Zgłosiłam się po 28 latach do psychiatry, otrzymałam tabletki na sen, po których bardzo źle się czuję, mam zawroty głowy i nie mogę normalnie funkcjonować. Piję ziółka i zastanawiam się nad swoim życiem, co dalej? Uważam, że jestem normalną osobą, chociaż coraz bardziej zaczynam mieć wątpliwości, czy z moją psychiką jest wszystko w porządku. Sama nie rozumiem, czego się boję, może mi Państwo pomożecie. Bardzo proszę. Mam podwyższone ciśnienie, biorę tabletki acard profilaktycznie na serce, poza tym na nic nie choruję.

Witam, mam 22 lata i od 4 lat choruję na depresję. Dzięki psychoterapii i farmakoterapii doszłam do siebie i wtedy zakończyłam długi związek z chłopakiem, z którym nigdy nie byłam tak naprawdę szczęśliwa. Już wtedy bardzo podobał mi się mój obecny partner, chociaż uznawałam, że on nigdy na mnie nie spojrzy, że to zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe. W końcu stał się cud, poznaliśmy się i zaczęliśmy się spotykać, spędzaliśmy wspólnie każdy dzień. Po raz pierwszy w życiu mogłam powiedzieć, że jestem naprawdę szczęśliwa, że mam granitową pewność, że to ten jedyny, że to na niego całe życie czekałam.

Zresztą to cudowny człowiek, mądry, dowcipny, przystojny, niesamowicie troskliwy i we mnie zakochany, a ja w nim do szaleństwa, czułam, że jestem prawdziwą szczęściarą, że na niego trafiłam, to dodawało mi skrzydeł. Cieszyłam się, że wreszcie jestem czegoś pewna jak nigdy dotąd. Marzyłam o tym, że on mi się oświadczy, że to będzie najcudowniejszy dzień mojego życia. Niestety był we mnie lęk, że ja to zepsuję, że znowu będę miała wątpliwości tak jak w poprzednim związku. Faktycznie, raz miałam małą załamkę i płakałam strasznie, że nie wiem co czuję itd., ale poszłam do psychologa i mi to odeszło całkowicie.

No i ostatnio stało się najgorsze. Postanowiłam, że już czas spróbować żyć bez citabaxu, bo przez 2 lata brałam codziennie dwudziestkę. Oczywiście skonsultowałam się z lekarzem. Z tydzień było dobrze, a potem równia pochyła. Zaczęłam płakać z różnych powodów, że mój facet kiedyś umrze, że nie jestem dość dobra dla niego, że muszę mu opowiedzieć o wszystkich błędach, jakie popełniłam kiedyś, no i ogromny lęk, że przez to on mnie zostawi. Kiedy już było tak, że nie mogłam wyjść z domu, sięgnęłam po leki, przez 3 dni je przyjmowałam, po czym psycholog powiedział, żeby jednak ich nie jeść i spróbować psychoterapii.

Zgodziłam się, wróciłam do domu, jakoś się uspokoiłam, przyszedł mój chłopak, spędziliśmy fajny wieczór, jak zawsze. Następnego dnia rano poczułam dławiący lęk i wtedy pojawiła się koszmarna myśl: to wszystko bez sensu, bo i tak go nie kocham, muszę odejść jak najszybciej. Kompletnie się załamałam, nie mogę spać, jeść, tylko ciągle mam te myśli, od rana do wieczora, nie mogę od nich uciec i cały czas płaczę, mam poczucie bezsensu, braku nadziei, boję się z nim spotykać.

Jak to możliwe, żeby z dnia na dzień tak wszystko runęło? Co z tą miłością, która była dla mnie wszystkim? Mój psycholog ma taką koncepcję, że po śmierci taty boję się wchodzić w związki, bo mogę zbyt wcześnie stracić ukochanego i gdy jest dobrze, ja muszę odejść sama. Byłam u psychiatry i kazał mi wrócić do citabaxu, biorę od trzech dni i boję się, że mój związek nie przetrwa. Tak bym chciała poczuć znowu to ciepło i spokój, który jeszcze przed tygodniem mnie wypełniał, a z dnia na dzień odszedł. Piszę, ponieważ chciałam poznać opinię jakiegoś innego specjalisty. Czy odnajdę spokój przy moim Słonku?

Witam, mam na imię Magda, mam 24 lata, mieszkam w Londynie. Od jakiegoś czasu, jak to mąż mówi, jestem nie do zniesienia, kłócę się non stop, wpadam w furię o byle co, ciągle czuję niepokój, jakby coś mnie trzymało, nie chcę wpółżyć z mężem, nie mam w ogóle ochoty, mam zmiany nastroju od skrajności do skrajności, albo jest super, albo najlepiej skoczyć pod auto czy pociąg, wszystko jest źle, jestem brzydka, gruba, nic mi w życiu nie wychodzi itp.... A na drugi dzień jest niby ok, tzn. tak sobie mówię, ale do końca nie wiem, czy to prawda. W ogóle to nie umiem pisać, mówić o tym, co mi jest, nie umiem ubrać w słowa.

W pracy wszyscy mnie wkurzają, pracuję na obczyźnie z czarnuchami i mam ich dość, nic nie robią, a wiecznie im coś nie pasuje i mam na okrągło stres i idę sobie z pracy zapłakana. Nie chce mi się żyć i auto jedzie, a ja czasem mam ochotę wejść, jak jest już blisko, choć nigdy tego nie robię, tylko serce mi łomocze jak oszalałe. Potem wracam do domu i zawsze się z mężem pokłócę, wchodzę, trzaskam dzrzwiami, maż pyta co się stało, a ja nic, po czym idę do łazienki i ryczę sama, nie wiem dlaczego. W ogóle mam ciężki charakter, jestem nerwowa, wybuchowa, płaczę o wszystko, jestem niezadowolona z pracy, z siebie, ze wszystkiego, mąż mi wczoraj powiedział, że mam chyba problem ze sobą.

Już kiedyś miałam takie huśtawki i teraz znów. Mam problemy z żołądkiem, że mnie ciągle boli. Przed własnym ślubem w tamtym roku wylądowałam w szpitalu z boleściami żołądka. Badania nic nie wykryły. Potem u rodzinnego robiłam test na helicobacter i wyszło pozytywnie, niby zjadłam antybiotyk, ale dalej boli. Mam też myśli, że mnie boli ze stresu, że jestem nerwowa. Tylko ja mówię, że nie, że to przez pracę itp. Inni mają gorzej, a czemu ja nie doceniam tego, co mam, czemu się wszystkim schizuję? Chcę normalnie żyć, nie reagować tak, nie mieć złych myśli jak czasem myślę, że mam wypadek itd. i układam sobie w głowie historyjki, jak się to odbywa.

Mam już siebie samej dosyć i postanowiłam napisać. Choć wolałabym iść do jakiegoś lekarza, żeby mi pomógł, porozmawiał. Może ja jestem zdrowa, tylko mam po prostu za dużo stresu, mam nadzieję, że tak jest. Leki przepisała mi rodzinna lekarka, takie ziołowe, uspokajające: Belergot, Hydroxyzinum i Persen forte, ale to pomaga na chwilę i ja mam problemy ze snem. Nie śpię po nocach, a do pracy wstaję po 6 rano, pracuję po 12 godzin i jestem zmęczona i nawet po tabletkach nie mogę usnąć 2 godz. Pomóżcie!!!!! Chciałabym iść na wizytę w Londynie do polskiego lekarza, albo jak polecę do Polski w styczniu w Nowym Sączu. Może macie namiary na lekarzy dobrych, co mi pomogą.

Witam! Mam 20 lat, z trądzikiem borykam się ok. 7 lat. Byłam już u trzech dermatologów, szereg wizyt u każdego z nich kończył się rozkładaniem rąk. Przepisywano mi leki (np. Zineryt, Aknemycin, Akneroksid, Brewoxyl i wiele innych, których już nie pamiętam) brałam również kilka serii antybiotyku doustnego Tetralysal. Nic nie pomagało. Chodziłam do kozmetyczki na zabiegi z kwau migdałowego, ultradźwięki. Znowu nie pomagało. Zaczęłam leczyć się hormonalnie Dianą-35 przez 8 miesięcy. Trądzik zniknął, jednak po odstawieniu Diany wszystko wróciło. Jak mam sobie pomóc? Co jeszcze mogą zrobić? Bardzo proszę o odpowiedź.

Witam, mam 21 lat jestem kobietą. Parę dni temu byłam w pubie ze znajomymi. Jak korzystałam z toalety kładłam ręcę na desce, podejrzewam, że swędząca plamka wewnątrz mojej dłoni (na jednej dłoni jest jedna plamka średniej wielkości, ogólnie wyglada jak bym się dopiero poparzyła, jest delikatnie czerwona, ale strasznie swędzi jak ją dotknę, bo jak nie ruszam to nie swędzi) to jakieś uczulenie, czy co? Ogolnie czuję się dobrze, choć od dwóch dni mam rozwolnienie, ale nie wiem, czy to nie jest przyczyna picia wódki z redbulem w pubie;/ Wzięłam juz dwa stoperany, na codzień zarzywam tabletki antykoncepcyjne, ale z nimi nie miałam kłopotów, biorę je już długi czas. Nie robiłam dawno żadnych badań.

Bardzo mi zależy na tym, by otrzymać odpowiedź! Mam 23 lata. Mniej więcej od 7 lat zmagam się z problemem bulimii. Na początku miało to różną intensywność przebiegu, ale ostatnie 2 lata to męka!!! Nie ma dnia, kiedy bym nie wymiotowała! Chodzę i błagam mojego lekarza o pomoc, to on mnie trochę ignoruje, a powodem jego ignorancji mojego problemu jest fakt, że ja wcale nie chudnę!!! Przez wszystkie te lata nigdy moja waga nie spadła poniżej 60 kg!!! Jestem postawną dziewczyną, która ma na czym siedzieć i czym oddychać, dlatego lekarz machnął na mnie ręką i powiedział: "Gdyby pani zaczęła chudnąć, proszę sie zgłosić". Podobne rzeczy usłyszałam od innego specjalisty.

Miałam zapisane leki przeciwdepresyjne, tj. AFOBAM i Pramolan, ale po pramolanie czuję się jeszcze gorzej i mam więcej napadów. I czuję, i waga to pokazuje, że przybieram na wadze!!! Mam strasznie obrzękniętą twarz, głównie policzki, cały czas czuje się jakbym chodziła we śnie :( Dokucza mi żołądek i bóle głowy. Miałam robione badania krwi w lipcu i teraz w październiku, lek. rodzinny twierdzi, że jest ok., ale hormon tarczycy od lipca z 3,9 spadł do 1,6. O czym to może świadczyć? Coraz mniej jem, a i tak często zwracam, nawet płyny, bo mam wrażenie rozpychającego się żołądka i ból jest tak dotkliwy, że nie mogę w sobie nawet 1/2 szklanki herbaty zatrzymać :( A tak staram się zawsze dobrze zacząć dzień, od zdrowego śniadania i witamin, a potem koniec...

Mam trochę inne życie niż większość ludzi w moim wieku. Nie studiuję i nie pracuję, zajmuje się obłożnie chorym członkiem mojej rodziny, 24 h, wiele spraw mnie ciężko dotknęło w życiu, wielu bliskich umarło, w rodzinie występuje plaga chorób nowotworowych... Boję się o siebie, ale ewidentnie nie daję już rady niczego ogarnąć. Dziś jakoś się trzymam, dllatego szukam pomocy tutaj, ale jak się nikt nie odezwie, to nie wiem, co zrobię:( to straszne... Nie wiem, co robić, głównie chodzi mi też o to, by zmienić pojmowanie o bulimii, bo chorują na nią osoby nie tylko te, które są chude, ale latami zmagają się z nią te, których nikt by o to nie podejrzewał!

Witam!

Mam duży problem z moją prawie dziesięcznomiesięczną córcią. Otóż chodzi o to, że mała bardzo słabo jada. Nie chce nam pić mleka (wypija zaledwie 100 ml, czasami nawet tylko 60), jest problem tak samo z deserkami czy obiadkami. Opiszę całą historię jaką z nią miałam. Córka waży zaledwie niecałe 7 kg (przez 3 miesiące przytyła nam tylko 400 g) .Po skończeniu 6 miesięcy zaczęły się problemy z jedzeniem, mała odmawiała nam jedzenia, jedyne co tolerowala to kaszki na gęsto. Samego mleka czy też z dodatkien kaszki praktycznie w ogóle nie wypija. Na obiadek zjadała czasami cały słoiczek (190 g), a czasami w ogóle nic. Posiłki trwały godzinę czasem, a efekty - pół zjedzonego słoiczka (tak najczęściej bywało), przy czym dużo płaczu. Do tej pory tak jest, gdy przychodzi pora karmienia od razu córka jest na "NIE". Zobaczy łyżeczkę i od razu płacz, i kręcenie główką na wszystkie strony (dodam, że nigdy na siłę jej jedzenia nie dawałam, więc raczej chyba nie może mieć złych wspomnień związanych z posilkami).

Gdy córka skończyła 8 miesięcy, zaczął się problem z pupą, który trwa do tej pory. Była okropnie czerwona i chyba ją to bolało, bo nie dawała się umyć. Byłam z nią u pediatry. Pani doktor stwierdziła uczulenie na białko (zmieniłam mleko dziecku z bebilonu na nan - tak zaleciła inna pani doktor), gdyż obsypało jej całe plecki, wcześniej nie było problemu. Na pupę dostała maść zrobioną w aptece... po stosowaniu jej pojawiły się krostki na pupie, jak i z przodu, więc przepisano mi maść nagietkową. Po części wszystko zeszło, jednak nadal wszystko się utrzymuje. Odstawiłam wszystkie możliwe rzeczy, od których dziecko mogłoby dostać uczulenia na pupie. Zostało jedynie jedzenie, które je praktycznie cały czas, nie wprowadzam nic nowego.

Ostatnio córka słabo śpi w nocy, budzi się kilkanaście razy, czasami nawet z płaczem. Okropnie się wierci, nie może zasnąć, w ciągu dnia sypia mi tyko raz, około 2 godzin. Robiłam jej badania - morfologię i mocz - wszystko jest w porządku (około 4 miesiąca miała bardzo niski poziom żelaza, ale już jest w normie). Nie wiem, co mam już z nią robić, cały czas jest to samo, nie widać zbytnio poprawy. Dodam jeszcze, że rozwija się chyba normalnie (raczkuje, sama stoi, próbuje chodzić podtrzymywana za rączki). Jeszcze jak czasami córka coś weźmie w rączki, to tak jakby próbowała to zgnieść, bardzo mocno się napręża i zaciska rączki, zdarza się też, że jak siedzi, to też tak sama robi. Nie zdarza się to często, ale jednak jest. Czy to jest normalne?

Proszę o odpowiedź czy też radę, bo naprawdę nie wiem, co mam z nią robić. Jestem już tym okropnie zmęczona. Pozdrawiam

Witam serdecznie! 2 miesiące po porodzie starsznie zaczęły wypadać mi włosy - lekarz ginekolog-endokrynolog stwierdził bardzo niski poziom estrogenów i zalecił przyjmowanie tabletek yasminelle. Oczywiście nie karmiłam już wtedy piersią, gdy zaczęłam przyjmować tabletki. Jednak włosy nadal wypadały, więc wybrałam się do dermatologa, a ten przepisał Alpicort e - jednak nie wpomniałam, że przyjmuję doustny preparat antykoncepcyjny. Moje pytanie brzmi - czy mogę przyjmować tabletki yasminelle i stosować na skórę głowy także Alpicort e? Z góry dziękuję za odpowiedź! Pozdrawiam! Katarzyna

Od 3 lat borykam się z czerwonymi plamkami na penisie. Regularnie leczę się u dermatologa, brałem już wiele leków, jednak nie były one skuteczne, m.in. były to Heviran, Tarivit, Rulid, Flumycon, Travogen, Octenisept. Jedynym lekiem, jaki mi pomagał było to Pevisone - jednak to podobno maść ze sterydem, której nie wolno nadużywać. Proszę o pomo,c jakie badanie powinienem zrobić, aby wiedzieć, co mnie zainfekowało, gdyż mam wrażenie, że czerwone kropki na penisie zainfekowały mój napletek, który ma dwie spuchnięte czerwone plamki, i jak to lekarz określił, są to rany "nadżerki". Proszę o pomoc. Dodam. iż współżyję zawsze w prezerwatywie. A.R.

Witam. Mam depresję i nerwicę. W zasadzie od dawna, ale z przerwami, były okresy lepsze i gorsze. Próbowałam popełnić samobójstwo (miałam z 14 lat), w domu miałam koszmar, nie życie - nie udało się. Potem było lepiej, aż do momentu, gdy ojciec próbował mnie udusić, gdy miałam 17 lat. Teraz mam 25 lat, męża i 2 dzieci. W zasadzie jak zamieszkałam z mężem, od tego ostatniego zdarzenia, tj. jak miałam 17 lat, było coraz lepiej. Były gorsze momenty, ale nigdy aż takie złe. Było w miarę. Wystarczył czasem jakiś lek uspokajający czy połówka relanium 0,2 mg (w obu ciążach dostawałam relanium).

Relacje z moją matką nigdy nie były dobre, od czasu gdy zamieszkałam z mężem trzymałam z nią kontakt tylko ze względu na prośbę mojego męża. Mówił, że to jednak matka, ale co to za matka, która doprowadziła mnie do obecnego stanu? W końcu miarka się przebrała. W kwietniu tego roku znów pojawiła się myśl samobójcza, ale tym razem tłumił ją fakt, że mam dzieci i chcę dla nich żyć. Tylko nie mam sił. Nie mogłam spać, normalnie funkcjonować, uszło ze mnie życie. Zaczęłam krzyczeć na dzieci, nie mówiąc o kontaktach z mężem, który uważa, że depresja czy nerwica to choroba jak "katar" , która przechodzi po nocy i nigdy nie wraca, że na drugi dzień mam być już szczęśliwa i pełna życia.

Nie chciałam, aby tak było. Poszłam po ratunek do psychiatry (wcześniej chodziłam do około 21 roku życia, co najmniej kilka razy w roku, do psychologa), dostałam leki: pernazynę, citronil oraz cloranexen. Do psychiatry udało mi się kilka razy "wyrwać", ale u psychologa byłam tylko 3 razy i nie mogę więcej. Nie mam z kim zostawić dzieci. Teściowa nie bardzo chce mi zostawać z 2 dzieci. No i jeszcze to tłumaczenie, po co, gdzie idę, a wiem, że oni na słowo psychiatra czy psycholog reagują jak większość ludzi - negatywnie, więc wolałabym tego unikać. W zasadzie nie wiem, czego oczekuję od Pani. Po prostu nie wiem, może potrzebuję się wygadać chociaż w taki sposób. Dziś znów nakrzyczałam na synka. Nie chcę tak żyć......