Mam 21 lat. Ostatnio bardzo często się denerwuję, o byle bzdurę. Ostatnio dzieje się tak, że nawet nie mogę jeść, bo się boję, że mi coś utknie, a jak już jem, chociaż nie zawsze to się zdarza, to czuję dosłownie, jak by mi coś naprawdę utknęło i wydaje mi się, że się duszę, i wtedy już nie zjem nic, dopóki się nie uspokoję, i chodzę głodny. Mam także problemy ze skupieniem się, a mianowicie jak czytam, np. jakąś książkę, to w pewnym momencie jakbym się budził i nie pamiętam, co przeczytałem, i muszę wracać do początku, i tak kilka razy. Mam straszne problemy z tym, już nie mówiąc o tym uczuciu, że się duszę. Już nie mam siły. Co to w ogóle jest, co się ze mną dzieje? Nie mogę sobie poradzić. Nawet kupiłem sobie lek uspokajający bez recepty, ale też nie widzę, żeby mi pomagał. Proszę o odpowiedź, bo ja już sam nie wiem, co mam robić.

Witam, mam 17 lat, w styczniu 18. Od momentu dowiedzenia się, że pani, którą znałam, umarła na raka, mam duszności, boję się o swoje życie. Było nawet u mnie pogotowie, dali mi zastrzyk i tyle, na drugi dzień wszystko się powtórzyło. Boli mnie głowa, mam katar oraz chrypkę, boję się, że to coś poważnego. Czuję w gardlę taką gulę, której nie mogę przełknąć. Kiedy pomyśle sobie o tym, że coś mi grozi, to odrazu panikuję. Nie chcę już martwić rodziców, chcę sobie z tym poradzić sama. Proszę o radę.

Proszę mi pomóc, udzielić kilku rad. Choruję na depresję, mam przy tym silne lęki, boję się, że zemdleję, że zaraz dostanę zawału i będę musiała jechać do szpitala, mam straszne duszności w klatce piersiowej, czasami jest mi trudno złapać powietrze. Co robić, jak mi się tak dzieje, jak te lęki i duszności zwalczyć, jak mam sobie pomóc? Zażywam leki przeciwlękowe i nic. Duszności nadal mam. Co robić?

Witam. Od pewnego czasu męczy mnie codziennie silne uczucie duszności. Kiedy oddycham, czuję, że mój oddech nie jest swobodny, pojawia się uczucie ciężkości w piersiach - czasem mam wrażenie, jakby mięśnie klatki piersiowej i krtani były silnie ściśnięte, tworzą wtedy jakby pancerz. Zwykle towarzyszy temu uczucie lęku i wrażenie, że zaraz się uduszę. Byłam u internisty i miałam robioną spirometrię, ale wyniki były dobre. Wyjaśnienia lekarza, że raczej nic się nie dzieje, uspokoiły mnie tylko na krótko. Czy newica może dawać tak silne objawy ze strony układu oddechowego? Cały czas się zastanawiam, czy rzeczywiście się nic nie dzieje, a ja popadłam już w hipochondrię, czy to lekarz nie jest do końca kompetentny. A jeśli to nerwica, to jak mogę sobie pomóc? Pozdrawiam

Witam. Moja córka we wrześniu poszła do przedszkola. Pierwszy tydzień był bardzo ciężki: płakała w drodze do przedszkola, płakała w przedszkolu, nie chciała jeść itd., w domu wszystko wracało do normy. Kiedy już przyzwyczaiła się do przedszkola, niestety, zachorowała na mononukleozę i skończyło się to 10 dniowym pobytem w szpitalu. W szpitalu byłam z dzieckiem cały czas w izolatce, spałyśmy razem itd. W szpitalu zauważyłam pierwsze niepokojące objawy: córeczka non stop chciała myć ręce albo cały czas robiła siusiu na nocnik, robiła, podciągała spodenki, aby ponownie za chwilę je zdjąć w nerwowym odruchu i usiąść na nocnik itd. W szpitalu odradzono mi, aby Oliwka chodziła do przedszkola ze względu na obniżoną odporność po mononukleozie. Wypisałam ją z przedszkola i zaczęłam zawozić 3 razy w tygodniu do babci. I znów ten sam problem - bunt, płacz. Do tego doszło notoryczne siusianie, idzie do ubikacji, robi siusiu, wyciera się, zakłada majteczki i znowu ściąga, siada itd. Do tego płacze. Ciągle poprawia bieliznę, mówi, że jej niewygodnie. Często powtarza to samo wielokrotnie, np. Mamo daj mi pić. Ja mówię, że dobrze córeczko, już Ci daję, a Oliwka znowu daj mi pić, i tak kilkukrotnie. Wydmuchuje nos w rękaw, każe robić sobie kitki i zaraz potem ściąga je z płaczem i każe sobie robić znowu, chodzi tylko w jednych spodenkach, wymusza wszystko płaczem i jak się denerwuje, to aż się trzęsie, obgryza paznokcie, nawet u nóg itd. Badania moczu wyszły czysto - na wszelki wypadek kuracja przez 10 dni. Byłam u psychologa, w sumie nic mi nie poradził, tylko tyle, żebym poszła do psychiatry z Oliwką. Jestem osobą cierpliwą, nigdy nawet nie dałam klapsa Oliwce, wszystko tłumaczę wolno, spokojnie, nie daję jej wyczuć, że się np. spieszymy wychodząc rano do babci, nie poganiam, nie krzyczę... a z jej strony takie zachowanie. Zdarzyło się też, że uderzyła mnie w twarz, kiedy ją ubierałam. Pomocy! Jak postępować z takim dzieckiem - ustępować czy nie? Być konsekwentnym, staram się, ale chyba nie wszystko konsekwencją można zyskać?! Może ona ma za dużo zmian w codziennym życiu - jeden dzień w domu, inny u babci, raz była ze mną w szkole (jestem nauczycielką plastyki w szkole podstawowej). Może powinna wrócić do przedszkola, aby jakoś unormować swój plan dnia. Pomocy!!! I co z tymi natręctwami? Czy to nerwica natręctw?

Mam 19 lat. Moja nerwica zaczeła się 3 lata temu. Po śmierci bliskiej mi osoby (wypadek samochodowy) . Moim pytaniem jest, czy np. myśli ciągle pojawiające sie w mojej głowie, o agresywnym charakterze (że np. oszaleję i wyjdę z łóżka, wezmę nóż i pozabijam wszystkich, co wywołuje atak paniki) są normalne dla nerwicy lękowej i natręctw? Czasami mam przed zaśnięciem różne obrazy przed oczami mi się pojawiają, np. że ktoś ucina sobie palce u rąk nożem... Bardzo lubię filmy kryminalne, o morderstwach itd. i może przez to one wywołują u mnie te lęki, pokazujące się w tych natrętnych myślach? Ciągle układam sobie w głowie różne sceny, że np. jadąc rowerem, będzie miał wypadek autobus i będę mogła ratować ludzi? Od zeszłego tygodnia chodzę na terapię, ale boję się powiedzieć o tych myślach, bo mnie w szpitalu zamkną.

Witam, jestem w strasznym dołku, od kiedy mój ukochany wyjechał pracować w Irlandii. Codziennie zadręczam się lękiem o niego, myślę, czy u niego wszystko w porządku. Mam wrażenie, że to już przeradza się u mnie w obsesję. Nie potrafię powiedzieć sobie, że nie napisał mi SMS-a tylko dlatego, że ma dużo pracy, ale od razu myślę, że coś mu się stało. W tej chwili też czekam, aż odezwie się do mnie na skypie i już wyobrażam sobie straszne rzeczy. Jestem przez to zestresowana i zmęczona. Czy to są objawy jakiejś specyficznej depresji?

Witam. Proszę o radę, jak się pozbyć tych wszystkich bóli fizycznych, tych strasznych duszności. Nie mogę oddychać swobodnie ani nabrać powietrza, bo jest ciężko na piersiach, jakby mnie coś uciskało. Psychiatra dwa dni temu zwiększył mi dawkę leku przeciwdepresyjnego, bym zażywała po całej tabletce na noc, a tak to brałam po połówce. Czemu tak mi się dzieje? Jak idę, to się męczę, brakuje mi powietrza, jakby ono nie docierało do mnie. Co mam robić? Mam ochotę krzyczeć, bym mogła swobodnie oddychać, by to mnie zostawiło w spokoju. Pomóżcie mi. Co mam zrobić? Przez co mi się to dzieje? Jak się uwolnić od tego? Błagam o pomoc.

Mam małe pytanie. Czy świadome śnienie może nam pomóc w odkryciu naszych podświadomych konfliktów? Wiem, że sny to symbole dawane przez naszą podśiadomość. Koszmary, które mamy, np. że uciekamy przed czymść, mogłoby zostać rozgryzione, bo w końcu gdy mamy kontrolę nad snem, to możemy się zatrzymać i zapytać o co chodzi. Ale co najbardziej mnie gnębi... Chcę tego spróbować, nauczyć się, ale boję się, że może to pogłębić moją nerwicę, którą mam od 2 lat... Ale znajomy polecił mi ten sposób, jako rozwiązanie/zrozumienie podłoża nerwicy i pozbycia się lęków. Chciałabym usłyszeć zdanie lekarza/psychologa na ten temat, gdyż temat świadomego śnienia ma różne opinie. Z góry dziękuję za odpowiedź :)

Witam. Moja ciocia cierpi już kilka lat na nerwicę dwubiegunową. Od lat nie może się porozumieć z córką, z którą mieszka. Córka ma na nią bardzo duży wpływ - niestety w złą stronę. Są tam przejawy typowej przemocy psychicznej. Ciocia jakoś sobie radziła z tym wszystkim, ale w końcu nastąpił kryzys i szpital... Już wyszła ze szpitala - jednak ciągle widać, że boi się córki. Niby odzyskała siłę do życia, ale własnym kosztem ulega i ustępuje córce - tylko dla świętego spokoju , którego pragnie. Boi się jej i nie pozwala na żadne interwencje - wręcz błaga o zachowywanie pewnych faktów, jak jest traktowana w tajemnicy. Czy można jej pomóc zwykłą rozmową? Jak rozmawiać, aby zburzyć ten chory układ z córką i dodać jej odwagi na bycie sobą? Czy może jednak potrzebny psycholog? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Mam 23 lata, obecnie po studiach licencjackich, w poszukiwaniu pracy na razie. Może oszczędzę opisywania tutaj jak jestem beznadziejna i jak moje życie jest beznadziejne, bo użalanie się nad sobą mam już dawno za sobą, po prostu zastępuję to mechanizmem obronnym, wypierającym problem ze świadomości ;) Właściwie ograniczę się tutaj od razu do krótkich diagnoz, jako że mniej więcej wyczuwam, jakimi prawami rządzi się psychologia, lubię te "sprawy", taką też mam naturę. Zwracając się o pomoc, chciałam się głównie skupić na nerwicy natręctw, a dokładnie, czy są jakieś sposoby, aby na tym organicznym podłożu jakoś pomóc, żeby jeszcze bardziej nie doprowadzać do nerwicy, zaniedbywając organizm, nie dbając o jego fizyczną higienę. Bo mam wrażenie, że swoim trybem życia bardziej "pomagam" nerwicy. Jak mówiłam, poszukuję pracy - nie mam żadnego zajęcia, to wszystko, co tutaj teraz opiszę wraz z nerwicą, zapewne tworzą jakby objawy tego głębszego psychologicznego problemu, nad którym nie chcę się rozwodzić, chociaż jednocześnie mogą być zarazem skutkiem, jak i przyczyną, chociażby brak przyjaciół. Nie spotykam się też z nikim, cały czas siedzę w domu przed komputerem albo przed telewizorem (dobrze, że chociaż jakiś wirtualny kontakt jest, pozwalający nie myśleć), nie ćwiczę, tj. nie wykonuję żadnych ćwiczeń fizycznych, do niczego nie mogę się zmusić (no, to powiem z nazwy, żeby było łatwiej - depresja, ale taka niezbyt widoczna, bo tak jak mówiłam nie leżę i nie kwiczę, chyba już bym nawet nie potrafiła na dłuższą metę, tak się zaskorupiłam), no i takie tam. Warunki, od których nie jeden, by w końcu zwariował. W ogóle mój organizm fiksuje, bo oprócz zachowań obsesyjno-kompulsywnych jestem strasznie drażliwa i nerwowa, za byle drobiazg potrafię, jak to się mówi, rzucać nożami. Nie wiem, czy do tego tak silny jest nałóg papierosowy, a przecież rzuciłam palenie rok temu! Naprawdę mam często ochotę wyjść z siebie! No więc, jakie są te sposoby? Ćwiczyć dużo, wietrzyć pokój, zmieniać otoczenie (a tak przy okazji, czy internet powoduje agresję?), co jeszcze? Może jakieś zioła, magnez? Ech, miało być krótko, ale widocznie nie potrafię, proszę o cierpliwość w takim razie. Może jeszcze charakter tych zaburzeń, właściwie to nie wiem, czy to nerwica, bo to nie jest co prawda obsesyjne sprawdzanie, czy się zamknęło drzwi na klucz, ale ogólnie to są powtarzające się, wyuczone rytuały, do tego bezsensowne, ale jak ich nie wykonam, to po prostu mam psychiczny dyskomfort, szlag mnie trafia. To jest coś w stylu "jak nie trafisz do kosza, to ci się z tamtym nie uda (w tym momencie chodzi o coś głębszego)", ale ja to tak mam też np. przy składaniu ciuchów, ścieleniu łóżka itp. Jak tych czynności nie wykonam w ściśle określony sposób, to mnie nachodzą natrętne, nieczyste myśli, które są niezgodne z prawdą, a tylko wmawiane są mi przez mój mózg złośliwie, np. że jestem dziwką, że chciałabym się przespać z własnym ojcem (co jest nieprawdą!) albo inne, że jestem bezdomna, że każdy się mną brzydzi, albo w ogóle jakieś nieprzyjemne sytuacje z przeszłości mi się przypominają. Dodam, że gdy nie bywało tak źle (chociaż z samą sobą to zawsze miałam problem, problemy osobowościowe generalnie), tzn. głównie gdy miałam z czego się cieszyć, bo miałam jakieś towarzystwo, koleżanki itp., oraz nie zaniedbywałam się tym samym fizycznie, to problem nerwicy właściwie nie istniał, przede wszystkim nie było depresji. Ale jednak zawsze coś istniało, tiki nerwowe itp., teraz jest po prostu nie do wytrzymania. Aga

Witam! Mam pewien problem, moje życie opanował strach. Boję się wstać rano, bo wiem, że muszę gdzieś iść i coś zrobić. Potrafię leżeć godzinami i nie wstawać - narasta we mnie coraz większa irytacja i stres. Czuję się tak, jak przed jakimś egzaminem, tyle że to trwa cały dzień. Nie jem, nie śpię, drętwieje mi ciało, na niczym mi nie zależy, nic mnie nie cieszy.

Jestem na V roku filologii polskiej. Cóż za ironia losu, bowiem największy lęk odczuwam przed pisaniem. Bardzo się staram coś stworzyć i poświęcam temu bardzo wiele czasu (siedzę od rana do wieczora), a rezultat jest marny. Wciąż zaczynam na nowej kartce i nie jestem w stanie połączyć ze sobą różnych fragmentów pracy. Okazuje się, że zabazgrałam 20 kartek, i nic z tego. Wciąż czuję lęk, wiem, że to nade mną wisi, a ja nie potrafię się przemóc. Nie potrafię się uspokoić ani zająć czymś innym, bo wiem, że muszę to skończyć. Na koniec dnia jestem jeszcze bardziej rozgoryczona i sfrustrowana.

Byłam już u psychologa i u psychiatry, ale nic mi to nie pomogło. Gdy tylko zasiadam przed komputerem lub kartką, paraliżuje mnie strach. Z tego wszystkiego myślę o urlopie dziekańskim, bo w takim stanie raczej nie da się napisać dobrej pracy magisterskiej. Już sama nie wiem, czy to jest kwestia lenistwa, nerwicy czy depresji. Czuję, że niszczę swoje zdrowie i dłużej nie mogę tkwić w tym stanie. Zdaję sobie sprawę, że mój stres jest nieadekwatny do sytuacji, ale i tak nie potrafię się go pozbyć.

Od ponad miesiąca bardzo źle się czuję. Bóle mięśni, uczucie rozbicia, zawroty lub silne bóle głowy. Ogólne uczucie zmęczenia. Tak było ok. miesiąc. Myślałam, że to grypa. Zażywałam leki na grypę dostępne bez recepty i nic. W tym czsie rozchorowała się moja córka. Myślałam, że ją zaraziłam. Jej minęło, a ja czułam się coraz gorzej. Bolało mnie wszystko. Dosłownie od stóp po czubek głowy. Nie mogłam się ruszać. Najbardziej bolała mnie szyja, takie uczucie, jakby mnie ktoś mocno za nią ściskał. Ciągle chciało mi się spać. Przesypiałam ok. 3-4 godziny w ciągu dnia i nadal byłam senna. Do tego mam drgawki całego ciała. Ręce, nogi, głowa - takie samoczynne drgania, nie mogę nad nimi zapanować, do tego ręce i całe ciało wydaje mi się bardzo ciężkie. Ponadto czuję mrowienie w palcach dłoni i stóp. Wcześniej czułam się na ogół dobrze, często bolała mnie głowa i nie mogłam spać w nocy, a mimo to byłam wyspana. Teraz jestem zmęczona, ale śpię i to mocnym snem. Boję się, że jest ze mną coś nie tak. Te drgania i zmęczenie, nie mam siły utrzymać szklanki, a muszę opiekować się córką. Urodziłam 1,5 roku temu. Może to depresja poporodowa? Często czuję brak pomocy ze strony męża, mam do niego żal. Poród też miałam ciężki, zakończony cesarką. Ciąża nie była planowana i nie byłam zbytnio zadowolona. Kocham córkę, ale boję się, że mam depresję lub nerwicę. Może ma to związek z tym, że w dzieciństwie też miałam niewesoło. Ojciec pił, bił matkę, nas wyzywał, a dla ludzi złoty człowiek. Gdy miałam14 lat doszło do tragedii. Mama, broniąc się przed jego atakiem wbiła mu nóż w serce. Ja to dobrze zniosłam. Poczułam ulgę, gdy ojciec umarł, ale nienawidzę alkoholu. Strasznie nie lubię, gdy mój mąż sięga po piwo, a jak zdarzy mu się wypić więcej, jestem strasznie zdenerwowana. Ostatnio mamy problemy z pracą męża, a do tego on popija piwo. Doszło do strasznej awantury. Może to ma jakiś związek. Sama czuję, że jestem bardziej nerwowa, trudno mi zapanować nad emocjami. Proszę mi poradzić, czy pora wybrać się do specjalisty?

Witam. Mam 44 lata i od maja tego roku walczę o przetrwanie. W pracy dopadł mnie atak nerwowy, wylądowałam na izbie przyjęć, dostałam tabletki i wypuszczono mnie do domu. Od tego czasu walczę, pozostał mi lęk, próbowałam się ratować i skorzystałam z usług bioenergoterapeuty. Niestety efekt był odwrotny. Popadłam w większą depresję, miałam wyrzuty sumienia. Gdy zamykałam oczy, widziałam zmory, diabła. Byłam u psychiatry, przepisał mi lek uspokajający, obecnie biorę go na noc, jest lepiej. Od września uczęszczam na psychoterapię, terapeuta twierdzi, iż to moje wewnętrzne emocje ujawniają się w postaci tej walki. Czasem jest lepiej, ale jeszcze daleko do zdrowia. Czy uda mi się to pokonać? Ogólnie to największym problemem jest lęk. Z góry dziękuję. Stwierdzono stan depresyjno-nerwicowy.

Witam. Jestem kobietą, mam 27 lat, dobrego męża, cudowne dzieci, 5-letniego synka i roczną córeczkę, ale czuję, że coś jest nie tak. Ciągle jestem rozdrażniona, zła, przygnębiona, nic mnie nie cieszy, nawet zabawa z dziećmi. Nie mam myśli samobójczych, jednak cały czas się boję, że umrę na raka albo inną chorobę. Nieraz te lęki są bardzo intensywne. Dodam, że miałam robione badania i wszystko jest w porządku. Czasami mam takie lęki w stosunku do dzieci. Na przykład córka przez jeden dzień nie chce jeść tak dużo, jak poprzedniego dnia, a ja już myślę, że jest na coś poważnego chora. Bardzo proszę o odpowiedź, co to za świństwo we mnie siedzi i utrudnia mi życie. Pozdrawiam

Mężczyzna, 30 lat. Skończyłem studia 6 lat temu, nie mam pracy. Szukałem pracy w wielu miastach. Wysłałem mnóstwo cv i nic. Potrzeba miłości ogromna i samotność. Miałem ojca alkoholika, nie umiem nawiązywać kontaktów z rówieśnikami. Siedzę cały czas w domu (z przerwami, gdy wyjeżdżałem za granicę, gdzie straciłem czas, pracując jako barman, kelner, ochroniarz itd.) i nic nie zarobiłem - wypaliłem się też tam do końca, walcząc z moim bólem, jaki noszę w sobie, i aby móc tam pracować. Jestem tak bardzo samotny, że aż ciężko oddychać. Nie mam po co wstawać z rana, nie mam siły na nic również. Jestem kilka lat po nieudanym, toksycznym związku. Mam w sobie ogromną pustkę, nienawiść (ktorą zasiał we mnie ojciec, ogromna złość rozsadza mnie od środka), nerwicę żołądka, brak mi cierpliwości. Nieprzerwana gehenna od młodzieńczych lat, gdy mój ojciec pił, kilka przeprowadzek. Bito mnie w szkole - inni uczniowie. Nie mam żadnego kolegi, koleżanki itp., itd. Nigdy nie byłem szczęśliwy, tylko pamiętam cierpienie. Nie mogę liczyć na rodzinę... Przepraszam, że tak chaotycznie napisałem, ale starałem się w skrócie opisać, to piekło.

Mam 19 lat. Nerwicę mam niecałe dwa lata. Na początku było okropnie. Ale teraz? Teraz ogólnie czuję się dobrze, co zawdzięczam mojemu chłopakowi. Bardzo mnie wspiera i stara uspokajać. Wiem, że cała ta nerwica (lękowa i natręctwa myślowe) siedzi w mojej głowie. Biorę jedynie jeden lek w momecie, gdy odczuję jakieś nieprzyjemne objawy nerwicy, ale staram się go brać jak najmniej. Nie chodzę na terapię, czytam wiele ksiażęk, analizuję moje natrętne myśli i tłumaczę sobie, co i jak, i dlaczego. Mam wrażenie, że mam choć minimalną kontrolę, bo np. gdy się stresuję, np. przed czy na sprawdzienie, tłumaczę sobie że to wszystko dlatego, bo np. kręci mi się w głowie, dlatego, że zbyt szybko oddycham, dlatego biorę oddech, uspokajam się i już jest dobrze. Wszystkie sposoby moje mam z książek i od ludzi z nerwicą. Chcę sama z nią wygrać. Ale czy jest to możliwe ? Krok po kroku idę w stronę lęków... Ostatnio jeżdzę już autobusem. Sama sobie powiedziałam wchodzę, i weszłam . I nic mi się nie stało. Już nie boję się przebywać poza domem, już potrafię wysiedziec w szkole, potrafię wysiedzieć w kościele. Jednak dalej ona jest, ale coraz to słabsza. Czuję, że nad nią dominuję. Czy może się mój stan pogorszyć? Czy mogą powrócić lęki, które przezwyciężyłam? Nie wsłuchuję się już w siebie, kocham żyć i chcę wygrać.

Od jakiegoś czasu mam stany lękowe. Nie jest to okres długi, jednak co jakiś czas powraca. Boję się wstać z łóżka, zrobić cokolwiek. Często towarzyszy temu płacz z błahych powodów. Co robić, by się tego pozbyć, by móc normalnie funkcjonować, bo mimo że są one rzadkie, źle odbijają się na moim życiu. Obawiam się, że przez takie lęki mogę zawalić wiele ważnych spraw.