Jestem osobą szczupłą (58 kg, 172 cm), jednak wydaje mi się, że powinnam ważyć mniej, bo nie jestem usatysfakcjonowana swoją figurą. Od bliskich mi osób słyszę, że nie ma takiej potrzeby, ja nie jestem przekonana i sama właściwie nie wiem czemu. Czy da się wyróżnić jakieś najczęstsze przyczyny odchudzania? Wiem, że to zapewne bardzo indywidualna sprawa, ale może sama nie do końca uświadamiam sobie własne błędne postrzeganie, zwłaszcza gdy dookoła masa bardzo szczupłych, promowanych w mediach, kobiet.

Witam. Od 10 miesięcy rygorystycznie się odchudzam. Mam 15 lat. Kiedy postanowiłam przejść na dietę, ważyłam 64 kg (przy wzroście 161). Na początku chudłam dość powoli, ponieważ jadłam 3 duże posiłki w ciągu dnia, ograniczając słodycze i nie patrząc na ilość kalorii. W wakacje ważyłam już 55 kg. Od tamtego czasu schudłam do 47 kg. Wtedy również zaczął się mój problem. Zaczęłam jeść bardzo mało - latem jadłam tylko dwa posiłki dziennie, które nie przekraczały łącznie 400 kcal, jeśli nie 300 kcal.

Kiedy zaczął się rok szkolny, postanowiłam, że pora zacząć jeść więcej. Zwłaszcza, że badania (morfologia) wykazała straszne wyniki. Stwierdzono, że mam małopłytkowość i jeszcze trochę, a zacznę mieć anemię. Ale ja wciąż uważałam, że muszę schudnąć. Na początku roku szkolnego ważyłam ok. 50 kg. Postanowiłam zacząć zdrowo się odżywiać - nie wiedziałam jednak, jakie to trudne. Zaczęłam jeść więcej, bo ok. 1000 kcal dziennie. Mój orgaznim potrzebuje ok. 2500 kcal dziennie, więc i tak nie dostawał odpowiedniej ilości, co jest powodem zmęczenia, wypadania włosów i wszystkiego (prócz za małej wagi), co jest oznakami anoreksji.

Niedawno byłam u lekarza, który rozmawiał ze mną o mojej "diecie". Postanowiliśmy, że zacznę jeść 5 posiłków dziennie, w tym tłuszcze (od paru miesięcy nie mam okresu), warzywa, mięso, orzechy i wszystkie potrzebne składniki. Mogłabym zastosować się do tego wszystkiego, ale okropnie boję się, że jeśli zacznę jeść 2500 kcal dziennie, przytyję. Naprawdę zależy mi na byciu zdrową (a niewiele brakuje mi do wylądowania w szpitalu) i normalnym egzystowaniu. Czy jeśli zacznę jeść tyle, ile powinnam, przytyję? Co do sportu, chodzę w szkole na normalny wf (4 godz. tydoniowo), 2 godziny dodatkowych zajęć korekcyjnych kręgosłupa i w domu robię brzuszki. Proszę o odpowiedź, bardzo mi na tym zależy. Zwłaszcza, że każdy się o mnie martwi.

Witam. Przez rok przytyłam prawie 30 kilogramów, ot, tak po prostu. Nie wprowadzałam żadnych nowych diet, a moja aktywność fizyczna powiedziałabym, że była dużo lepsza niż w poprzednich latach. Aktualnie moja waga co kilka dni spada nawet o 7-8 kilogramów i znowu się podnosi. Nad zdrowiem zaczęłam zastanawiać się, kiedy kosmetyczka zwróciła mi uwagę, że moje problemy z cerą prawdopowobnie mają podłoże hormonalne, bądź mam bardzo dużo toksyn w organizmie. Wypróżniam się średnio 2 razy na tydzień, a miesiączkuję co 2-3 miesiące, więc może faktycznie mój organizm zgromadził bardzo wiele toksyn? Dodam również, że często mam 37,9-38,4 temperatury ciała, a co do hormonów jestem osobą otyłą i ostatnimi czasy zauważyłam, że na moich piersiach pojawia sie coraz więcej włosków. Nie mam jednak pojęcia, gdzie się z tym wszystkim udać. Czy istenieje takie coś, jak ogólne badania hormonalne? W ogóle... jakie badania przydałoby się zrobić i do kogo się z tym udać ?

Mam 15 lat, 169 cm wzrostu. Od 10 sierpnia się odchudzam, mniej jem, więcej się ruszam, w wyniku czego udało mi się przejsc z wagi 64 kg na 50,5 kg ... Powiem szczerze - pogubiłam się w tym wszystkim, sama już nie wiem, co mam robić... Codzienna ilość kalorii mojego menu nie przekracza 600 kcal - wiem, totalna głupota... Już nie mam miesiączki. Ale boję się, że jak zacznę jeść więcej, to utyję! Nie odczuwam już głodu, więc nie czuję potrzeby zwiększania ilości kalorii. Bywają dni, kiedy pochłaniam ledwo 250 kcal, ale nigdy nie zdarzyło się, żebym się głodziła. Kilka razy zdarzło sę, że musiałam schować jedzenie, które kazali mi wrzucić w siebie rodzice... Często kłamię co do posiłków, jakie spożywam. Ale nie o to mi tutaj chodzi, choć to też tak przy okazji. Większość osób mi mówi, że jestem chuda i nie powinnam już chudnąć. Ale ja nie słucham... Przecież się widzę! Ale jak spojrzę na to z innej perspektywy, przecież wszystkie ubrania są na mnie za duże! Więc dlaczego, patrząc na siebie, widzę wielorybka w obciśniętej na ciele bieliźnie?! Ale już przechodzę do sedna sprawy; od 8 dni, waga stoi w miejscu... 50,5 kg i ani nie myśli drgnąć! :( Fakt - urosłam w ostatnim czasie 2 cm, ale czy to może mieć jakiś wpływ na ten zastój wagi??? Kiedy ona się ruszy? Czy w ogóle się ruszy? 1-2 razy w tygodniu chodzę na basen, codziennie ćwiczę w domu ok. 1h + 3 godziny w-f tygodniowo... Pomocy ! Naprawdę łapię jakiegoś dołka przez to, co widzę każdego ranka na wadze. Mam ochotę zamknąc się w domu, przed światem i płakać... Nie wiem, co mam robić ... Pozdrawiam. xxQMNMDxx

Jestem dziewczyną, mam 17 lat, 159 cm i ważę ok. 63 kg. Moim problemem są uda i pośladki ;( W mojej rodzinie nie ma osób otyłych. Próbowałam diet niskolalorycznych, ale bez jedzenia słodyczy nie potrafię wytrzymac... Jem ich dośc sporo, zajadam nimi każdy stres... Mam dość swojej wagi, ale brak mi silnej woli, żeby wytrzymać na diecie, a tak bardzo chcę schudnąć... Rano zjadam w ekspresowym tempie 1 kanapkę, potem jem drugie śniadanie, jest nim jedna bułka, najczęściej z wedliną i pomidorem, na obiad zupa i drugie danie, z kolacją bywa różnie, najczęściej jest to jogurt, po godzinie 18 nie jadam już nic. W wekeendy ze względu na dużą ilość wolnego czasu jem coś non stop, nie kontrolując ilości. Uprawiam mało sportu, nie mogę biegać ze względu na problemy z kręgosłupem, chciałabym ćwiczyć, ale nie znam ćwiczeń odpowiednich na dolne partie ciala. Nie byłam u lekarza, gdyż uważam, że otyłości nabawiłam się z własnej woli ;( Jak mam zacząć diete i już na niej się utrzymać, jak schudnąć chociaż 6 kg bez efektu jo-jo? Bardzo proszę o pomoc... Pozdrawiam ;)