Około 4 miesiące temu przeprowadziłam się z matką do innego miasta. Od tego czasu mam wyrzuty sumienia, że to przeze mnie musiałyśmy się przeprowadzić, praktycznie co wieczór płaczę, a często nawet i w dzień, nie mam siły ruszyć się z łóżka, najchętniej przespałabym cały dzień, nie wiedzieć czemu coraz częściej mam myśli samobójcze, najczęściej przed snem widzę obrazy, różne rodzaje samobójstwa, które popełniam, nocą boję się chodzić po domu, również sama nie wiem czemu. No i jeszcze odczuwam wielki żal do matki, ale są i lepsze dni, kiedy w dzień nie myślę o tym wszystkim, tylko wieczorami wraca ze zdwojoną silą. Czy ktoś mi powie co się ze mną dzieje i czy to przejściowe?

Witam, Mam 31 lat. Mój problem trwa od 6 lat. Dręczą mnie ciągłe wyrzuty sumienia związane z paroma epizodami w moim życiu. Gdy czuję się w miarę dobrze nagle, jak na zawołanie, pojawiają się demony przeszłości, czyli wspomnienia kilku ryzykownych wydarzeń, w których zachowałam się tak jak bym dzisiaj się nie zachowała. Potępiam się za te wydarzenia, rozpamiętuję, karzę w myślach wmawiam sobie, że jestem do niczego skoro umiałam tak źle się zachować, dręczą mnie wyrzuty sumienia - to ciągle wraca i wraca nie potrafię zapomnieć poradzić sobie z przeszłością. Żyję w ciągłym strachu i poczuciu winy. Dzisiaj mam oczami innych bardzo udane życie nie brakuje mi niczego i od 6 lat nie zrobiłam niczego, czego mogła bym żałować, a jednak przeszłość wraca jak nocne koszmary. Czasem miewam jakby oderwanie od rzeczywistości polegające na tym, że nie wiem, czy świat jest realny, tak jak bym była w innym świecie, czynności wykonuję odruchowo. Mam napady nerwów i ataki agresji, potrafię używać wulgaryzmów wobec męża, ciągle wydaje mi się, że on robi mi na złość. Co mi jest?

W ten weekend stal się straszny wypadek u nas w rodzinie. Ja z moim mężem byliśmy u mojej szwagierki i pomagaliśmy jej przy remoncie i szlifowaniu podłogi. Mój mąż szlifował podłogę, szwagierka heblowała próg, mój bratanek (15 lat) miał szlifować boki podłogi fleksem, a ja byłam na dole z resztą dzieci. I nagle stał się straszny wypadek. Mój bratanek pokaleczył się fleksem, bo trafi na gwoździa i maszyna odbiła się na niego. Przeciął sobie lewą rękę i lewe udo.   Natychmiast zabrano go do szpitala i wszystko zszyto. Na razie jest nawet w dobrym stanie. Będzie musiał przejść rehabilitację no i najgorsze jest to, że nie ma czucia w dwóch palcach lewej reki. Mój mąż ma stale poczucie winy. Mówi, że to on kazał mu pomagać i pokazał mu jak ma pracować fleksem. Powiedział też, że to on powinien być na jego miejscu w szpitalu. Ja też powoli się załamuję, bo cały czas próbuję mu tłumaczyć, że to nie jest tak jak on myśli, ale to nie przynosi skutku. Chciałam go zabrać do lekarza, ale on powiedział, że potrzebuje trochę czasu i będzie samo dobrze, ale ja się ciągle o niego boję, bo widzę, że on ciągle o czymś myśli, a jak się pytam to mówi, że to nic nie jest. Co mogę zrobić w tej sytuacji? Ja sama też już nie mam siły i ostatnio całą noc przepłakałam, bo ciągle widzę wszędzie krew, ale robię to tak, żeby on tego nie widział, bo wiem, że to nie jest dobre dla niego i może go jeszcze bardziej pogrążyć. Co mam teraz zrobić? Proszę o pomoc.

Witam, Jestem 22 letnią kobietą, ostatnio coraz częściej myślę o samobójstwie. To nie pierwszy raz kiedy mam takie myśli, borykam się z tym rutynowo od 17 roku życia. Są okresy w moim życiu kiedy potrafię jakoś żyć z dnia na dzień. Ostatnio powiedziano mi coś co bardzo zabolało, poczułam się oszukana i poniżona, kolejny raz czuję jakbym poniosła jakoś klęskę. A nie potrafię znaleźć sobie czegoś co by sprawiło, że poczułabym się lepiej. Nic już nie pomaga, ani muzyka, ani książki ani pójście do kina. A po za tym tak bardzo boję się żyć, boję się, że nie jestem w stanie poradzić w sobie w życiu, cały czas tylko słyszę od bliskich, że "nie poradzisz sobie w życiu" albo "ale z ciebie cielemak". Jestem zagubiona już sama nie wiem jaka jestem naprawdę, i zastanawiam się czy kiedykolwiek czułam się szczęśliwa, żyje tym życiem, uśmiecham się do ludzi, śmieje się, a w głębi serca chce mi się płakać. Czuję jakbym nie miała oparcia w nikim, nikt nie akceptuje tego jaka jestem. Matce nie podoba się to jak wyglądam, nie podoba się jej to, że nie jestem towarzyska, że raczej wolę siedzieć w domu, że nie potrafię się bawić. Nie bawię się jak normalni ludzie w moim wieku. Czasami czuję się jakbym się zmuszała do wyjścia na uczelnię, udowadniam, że tego chcę, czuję się zupełnie pusta w środku. Denerwuje się kiedy jestem na widoku, bo cały czas zastanawiam się co inni o mnie myślą, obsesyjnie boję się, że ktoś może mnie nie lubić. Ludzie uważają mnie za nie wartą uwagi, czuję się przezroczysta. Nie wiem sama jak mam żyć dalej. A po za tym nie potrafię zapomnieć o przeszłości, o ojcu alkoholiku, który zapił się na śmierć i o tym że gdybym pozwoliła mu wejść do domu, mimo tego, że bywał agresywny kiedy pił, być może by żył, być może nie zapił się na śmierć w naszej piwnicy. Sama nie wiem jak dalej żyć… Czuję się bezradna i samotna w tym wszystkim.

Jak mogę zmienić swoje życie? Mam 15 lat, a nie chce mi się żyć. Wszystko mnie denerwuje i wszyscy. Nie mogę się z nikim dogadać. Cały czas kłócę się z mamą, a z siostrami i braćmi się nie odzywam. Ze znajomymi jest tak samo, wiadomo każdy chce być lepszy od drugiego. Mnie nie stać na fajne ciuchy. Jestem sobą, a nie głupią naiwną idiotką. Mimo swojego wiek bardzo dużo rozumiem. Przeszłam poważną operację, dzięki której dopiero poczułam, jak ważną rzeczą jest życie. Tylko że rok temu zginął mój brat… Stało się to gdy właśnie byłam u siostry. Miałam wracać do domu za 2 dni, ale jednak los mnie wiódł. Bardzo brakuje mi brata. Wiem, że to moja wina, nie było mnie przy nim. On miał dopiero 24 lata. W dniu kiedy wrócił za granicy ja wyjechałam. Nie wiem co mogę teraz zrobić. Najlepiej jest popełnić samobójstwo, ale nie wiem czemu nie potrafię tego zrobić. Boję się. Mój rodzony brat powiedział mi, że to jest moja wina, a ja przecież wszystko bym zrobiła, żeby cofnąć czas. Czy warto jeszcze żyć? Już nie wiem co mam robić, a nie jest łatwo o tym mówić, z nikim o tym nie rozmawiam. Proszę mi powiedzieć jak mogę zmienić swoje życie? Czy jest to możliwe? Czy to moja wina, że mój braciszek zginął? Może jakbym była w domu to nic by się nie stało?

Mam 22 lata, przez całe życie miałam problemy, ale teraz dopadło mnie też poczucie winy. Miałam trudne dzieciństwo, mój ojciec znęcał się nade mnąmoją mamą. Kiedy skończyłam 18 lat postanowiłam wyprowadzić się z domu. Poznałam chłopaka, związałam się z nim, ale moje życie nie zmieniło się - co prawda nie znęcał się nade mną, ale i tak nie byłam szczęśliwa. Na początku dawał mi pewnego rodzaju poczucie bezpieczeństwa jednak okazało się, że ma problemy z alkoholem. Myślałam, że przez miłość uda mi się jemu pomóc. Jednak z roku na rok czułam się bardziej zaniedbywana, był starszy ode mnie o 5 lat, a mimo wszystko obchodziły go tylko imprezy i koledzy. Rozstałam się z nim, ale po 2 miesiącach pokazał mi, że się zmienił, więc wróciłam, jednak zmiana też nie trwała długo. Wszystko zaczęło się od nowa, co prawda nie w takim natężeniu co wcześniej, więcej czasu zaczął mi poświęcać, ale zaczął być bardzo nerwowy. Za każdym razem kiedy wypił krzyczał, wyżywał się na mnie i swoich rodzicach. Po 4 latach podjęłam decyzję o wyjeździe do innego miasta, powiedziałam mu, że wyjeżdżam na jakiś czas do pracy za granicą, ponieważ obawiałam się jego reakcji. Kiedy wyjeżdżałam on błagał żebym wróciła do niego, ale ja nie chcę. Jednak boje się z nim zerwać, myślę, że byłby zdolny do samobójstwa. Wiem, że mnie kocha, jednak ja już nie jestem pewna czy ja chcę żyć w takim związku, obawiam się tego, że jego wybuchy złości mogą w przyszłości zamienić się
w rękoczyny. Chociaż w sumie jestem młodą osobą myślę już o rodzinie, chciałabym mieć dzieci i swoją ostoję. Ale nie chcę takiego życia jakiego zaznałam w rodzinnym domu. Proszę o pomoc - jak mu wyjaśnić to, że nie chcę już z nim być, ale tak żeby nie miał jakiegoś rodzaju myśli samobójczych? Nie lubię krzywdzić ludzi, ale wiem też, że w końcu muszę pomyśleć tez o sobie, bo przecież nie warto żyć złudzeniami. Błagam, niech ktoś mi powie, co mam zrobić.

Hej. Od jakiegoś czasu dziwnie się czuję. Mam mętlik w głowie... Jestem w gimnazjum i - jak to w moim wieku - zaczęłam interesować się chłopakami, ale oni nie zwracają na mnie uwagi. Ostatnio moja przyjaciółka napisała do mnie i udawała chłopaka. Bardzo się cieszyłam, że wreszcie ktoś zwrócił na mnie uwagę. Ale potem powiedziała mi prawdę i wszystko znowu runęło. Zaczęłam się okaleczać i czasami nie mogłam spać. Po pewnym czasie zaczęłam się stroić i koleżanki to zauważyły. Okłamałam je wtedy i teraz nie mogę przestać - udaję, że mam chłopaka. Ja wiem, że nie powinnam, ale nie mogę przestać. Teraz już tak namieszałam sobie w głowie, że wszystkie te wymyślone emocje przeżywam naprawdę. Ostatnio dziewczyny chciały go poznać i udałam, że z nim zerwałam. Zorientowały się, że coś jest nie tak. Nie pokazałam im zdjęcia, nawet żadnego esemesa. Nie mogę powiedzieć im prawdy. Znienawidzą mnie, dobrze o tym wiem, bo same wiedzą, jak nienawidzę kłamstwa. Jeszcze niedługo moja przyjaciółka będzie miała operację i będę sama w nowej klasie. Spędzałam z nią tyle czasu, że nie zaprzyjaźniłam się z resztą. Mam wrażenie, że dla nich nie istnieję. Nie wiem, co robić. Mam w swoim otoczeniu tyle osób, które mają problemy, że zawsze swoje odkładałam na bok. Moja koleżanka chciała się zabić, a 2 inne też zaczęły się ciąć. Teraz namieszałam tak, że nie wiem, co robić, i mam ochotę się zabić. Powinnam iść do psychologa?