Jestem bardzo (chyba, aż za bardzo) aktywną 37-latką. Moje życie rodzinne jest bardzo udane, wszyscy wiedzą, że mogą na mnie liczyć i gnam na złamanie karku, gdy ktoś w potrzebie. Lubię swoją pracę i daje mi ona możliwości rozwoju i satysfakcję. Zainteresowania i to, co robię społecznie, daje mi poczucie spełnienia potrzeb wyższych... ale czasem muszę zwolnić, bo dopada mnie jakaś fizyczna niemoc (choroba lub zmęczenie)... i wtedy się zaczyna. Nie jestem sobą, wszystko mnie drażni, jestem odrętwiała, nawet zupełna błahostka potrafi doprowadzić mnie do łez, potem jestem znowu na siebie zła, że tak reaguję i tak to trwa, aż znowu wpadnę w wir zajęć. Ukrywam to przez rozdziną i znajomymi, przyklejam uśmiech i gram! Niestety, z wiekiem zdarza mi się to coraz częściej, a czasami chciałabym tak po prostu odpocząć i parę dni poleniuchować, i mieć czas tylko na drobne przyjemności. Czy jestem skazana na ciągłe bieganie, załatwianie, pomaganie...?

Obecnie przebywam za granicą, tutaj nie mam możliwości skontaktowania się z psychologiem, poza tym wolałabym uniknąć spotkania z przypadkowymi psychologami. Dzisiaj naprawdę trudno jest trafić na psychologa z powołania. Przypisywanie surowych teorii z książek nie bardzo służy lepszemu samopoczuciu. Dlatego piszę zupełnie na ślepo. Być może skorzystam na tym, być może nie, w każdym razie niczym nie ryzykuję - o ile mój wpis nie zostanie kompletnie zbagatelizowany. Problem z zaburzeniami emocjonalnymi towarzyszy mi wystarczająco długo. Z każdym miesiącem wydaje mi się, że jest coraz gorzej. Nie mam problemów z nawiązywaniem kontaktów, jestem raczej typem interpersonalnym. Właściwie nie potrafię sprecyzować swoich pragnień. Nie umiem określić, co jest dla mnie najważniejsze, nie potrafię ocenić, czy moje decyzje przyniosą mi korzyść. Moje zainteresowania i rozwój idą przez matematykę, sztukę, śpiew, malowanie, sport teraz grafikę komputerową, animacje, filmy... i doszły jeszcze relacje z mężczyznami. Moje związki są krótkie i kończą się zwykle bardzo gwałtownie. Przez pewien czas głosiłam teorie feministyczne i szczerze miałam żal do mężczyzn za całe zło tego świata, a dzisiaj jestem zakochana w kilku naraz. Bardzo często uciekam w pracę - tu raczej twórczą, czuję, że muszę pracować, pracować i jeszcze raz pracować. Nie potrafię pogodzić pracy ze związkiem. Albo jestem oddana w stu procentach pracy, albo jestem ślepo w kimś zakochana. To kompletnie mnie dekoncentruje. Mam nawet problemy z nadpobudliwością ruchową. Zaczęłam zawzięcie boksować. Myślę, że to potrzeba ukrycia moich słabości napędza mnie do rzeźbienia mięśni na ciele. Wstydzę się swoich słabości. Zaczynałam naprawdę wiele rodzajów sportu - głównie sztuki walki, ale wciąż nie znajduję spokoju. Mam problemy z zasypianiem. Czuję się niewymownie samotnie i każdy związek przyczynia się do pogłębienia tej samotności. Mam świadomość tego, że moje niektóre wspomnienia z dzieciństwa przyczyniają się do poczucia niższości - czasem mam wrażenie, że jestem bardzo przeciętna i niewiele warta, pomimo wielu sukcesów w życiu, nie czuję się dowartościowana. To poczucie niższości napędza mnie do ciągłego ulepszania swoich umiejętności - brzmi całkiem normalnie, tylko w moim wypadku jestem niemalże chora na punkcie rywalizacji. Największy problem jednak stanowi moje niezdecydowanie. Staram się wszystko ubierać w logikę, podejmować decyzje jak nakazuje prawo logiki, ale taki tok rozumowania ostatnio przyczynia się do pogłębiania uczucia zagubienia, zawieszenia gdzieś w próżni... Nie wiem, w którym punkcie mojego życia wszystko zaczęło się tak bardzo komplikować. Nie umiem sobie pomóc.

Mam 17 lat, jestem dziewczyną. Chcę zmienić mój charakter. Czasem jestem tak natrętna, że się wytrzymać ze mną nie da. Czasem też jestem chamska do bólu. Nie umiem ufać ludziom i nie chcę tego robić... Często ranię bliskich, nawet nie do końca świadomie... I największym moim problemem jest to, że jak chcę dobrze przed kimś wypaść, to zawsze zrobię coś głupiego, np. zachowuję się jak dziecko i mam jakby jakieś napady ADHD, że nie mogę spokojnie w miejscu usiedzieć... Mam często zmienne humory, raz przyjdę i płaczę z byle powodu, następnego dnia rozpiera mnie radość... Pomocy... Ja nie wiem, co mam zrobić, a moi znajomi nie mogą ze mną wytrzymać.

Cześć, mam 15 lat i chciałabym przedstawić Wam swój problem. Otóż od ponad roku się okaleczam. Jest to spowodowane wieloma powodami. Jednym z nich była porażka w sprawach sercowych. Następnym brak akceptacji w gronie znajomych. Jeszcze innym brak zrozumienia w rodzinie i w szkole. W szkole podstawowej nie zawsze byłam lubiana, wręcz przeciwnie. Koledzy się ze mnie śmiali. Gdy byłam w klasie III szkoły podstawowej, nauczycielka wysłała mnie do psychologa, bo siedziałam smutna i sama na przerwach. Nie powiem, że było mi łatwo, bo bym skłamała. W klasie VI oznajmiłam koleżankom, że chcę się zabić. Oczywiście mnie wyśmiały, bo jaka miała być inna reakcja? To mnie wcale nie podniosło na duchu, a jedynie mnie przygniotło do dna. Zapytana dlaczego chcę to zrobić, odpowiedziałam: bo mam dość życia. Myślałam, że jak pójdę do gimnazjum, to wszystko się zmieni. Jednak się myliłam i to grubo. Mieszkam na wsi. Mamy dwa gimnazja. Wybrałam społeczne, bo uważałam, że tam będzie mi lepiej. Od samego początku się ze mnie śmiali, przezywając mnie. Później do tego doszły kiepskie oceny, pretensje rodziców o wszystko. Moi rodzice denerwowali się na mnie często i często na mnie krzyczeli, a ja szłam do łazienki, bo nie miałam innego wolnego miejsca (nie mam jeszcze swojego pokoju) i płakałam. Często miałam takie stany. Po zakończeniu półrocza zaczęłam mieć myśli samobójcze. Ubierałam się na czarno. Szkołę mamy łączoną z liceum i naszą dyrektorką jest zakonnica, więc od razu zwracała mi uwagę co do stroju. Uważałam, że jestem gruba, głupia, beznadziejna i że jestem zupełnym beztalenciem. Myślałam, że nikt mnie nie kocha, że wszyscy mają mnie już dość. Nawet ludzie, których nazywałam przyjaciółmi, zaczęli się ode mnie po kolei odwracać, mówiąc, że za bardzo dramatyzuję. Zostałam ja, sama. W końcu, po pewnym incydencie, zaczęłam przecinać swoją skórę, uzyskując stan euforyczny. Nie wiedziałam, że tak będzie mi dobrze. Moje autoagresywne czynności się mnożyły. Zaczęłam zauważać, że ludzie śmieją się ze mnie. Nigdy nie uważałam, że mam jakiś talent. Jednak, gdy starałam się dostać jakąś rolę w przedstawieniu, nie dostawałam jej, chodź byłam ze wszystkich najlepsza. Nikt mnie nie doceniał. Na całym ciele miałam ok. 100 ran i gdy ubierałam krótki rękaw, bo było mi gorąco, wszyscy je widzieli i śmiali się, że jestem emo. Mówiłam moim "przyjaciołom", że to nie jest dla mnie łatwe, ale oni i tak mi nie chcieli wierzyć. Mówili, że wcale nie jestem gruba, że jestem ładna. Ale to mi i tak nie pomagało. Wtedy do mojej "diety autoagresywnej" doszły głodówki. Kręciło mi się w głowie. Jednak w domu jadłam normalnie, by to ukryć. Zaraz po zjedzeniu czegokolwiek, wymiotowałam, żeby nie przytyć. Wtedy pojechałam na rekolekcje. Zobaczyłam, że nie byłam wcale dobrym człowiekiem. I zaczęłam wszystko zwalczać. Jednak to nie pomagało. Najtrudniej było mi się z wszystkiego spowiadać, bo czułam kłujący mnie w serce wstyd, który mnie roztapiał od środka. Teraz jestem w III klasie gimnazjum i zawsze kiedy chcę TO zrobić, myślę, że Jezus cierpiał za mnie, grzesznika, tyle mąk, że teraz nie mogę Go zawieść. Przestałam się odchudzać, pokochałam swoje ciało i zaczęłam uważać, że mam talenty i to całkiem sporo: taniec, śpiew, gra aktorska, dar do pisania wierszy i wiele innych. Zauważyłam, że jestem dobrym człowiekiem, że jestem bardzo ambitna i staram się pomagać ludziom. W tym roku zostałam przewodnicząca szkoły. Zdobyłam poważanie u moich rówieśników. Koledzy już mnie nie przezywają. Niby przyjaciele wrócili, lecz zrozumiałam, że to tylko dobrzy koledzy. Mam jedną przyjaciółkę od serca. I wiem, że Ona jest ze mną zawsze. Za to jej dziękuję. Z rodzicami zaczęło mi się układać. Zrozumiałam, że życie jest piękne! Jednak boję się, że kiedyś to wszystko do mnie wróci i nie wiem, czy wtedy sobie poradzę. Jak mam omijać samookaleczanie się szerokim łukiem? I co mi w tym pomoże? Dziękuję bardzo za uwagę i za udzieloną mi pomoc.

Mam 15 lat. Właściwie to wszystko byłoby dobrze, bo mieszkam z mamą i jej partnerem w Niemczech, mamy pieniądze, dom. Jestem bardzo nerwowa. Czasami wręcz nie mogę tego opanować... Kiedyś mama kazała mi się uczyć. Zdenerwowałam się, choć sama nie wiedząc na co. Porwałam książkę od historii, wpadłam wręcz w furię. Zaczęłam rzucać się po łóżku, krzyczeć i chcąc dać upust swojemu zdenerwowaniu, po prostu się okaleczać. Dopiero wtedy wszystko minęło, uspokoiłam się. Na drugi dzień nie miałam siły wstać. Mama usiłowała na siłę ściągnąć mnie z łóżka, ale ja nie chciałam. W końcu zdenerwowana zostawiła mnie. Biorąc pod uwagę fakt, iż ta sytuacja powtarzała się już wcześniej kilkakrotnie - postanowiłam z nią porozmawiać. Bez jakiegokolwiek efektu, nie chciała mnie słuchać. Zrobiłam się bardzo drażliwa. Ostatnio szliśmy z mamą i jej partnerem tunelem. On dla zabawy powiedział głośniej "bu!". Tylko że ja ze strachu popłakałam się na środku ulicy. Przez to wszystko mają również wyrzuty przyjaciele - na święta dostałam od przyjaciółki książkę, na której były namalowane pająki. Mam arachnofobię, więc zaczęłam panicznie krzyczeć, rzuciłam książką. A jej było smutno. Kilka dni później stwierdziła, że wymyśliłam sobie strach. Gdy wyjechałam niedawno do Niemiec, nie mogłam sobie poradzić. Codziennie płakałam, tęskniłam za Polską. Jest tak do teraz. W Niemczech nie mam przyjaciół, bo nie jestem osobą śmiałą, nie umiem się z nimi dogadać. Boję się żyć. Nie wiem, co będzie jutro. Moja mama zaczyna chorować, a ojciec (który nawiasem mówiąc, znęcał się nad nami w dzieciństwie) chce mnie od niej zabrać. Wraz z wyjazdem do Niemiec nerwowość tylko się nasiliła. Rzadko kiedy się uśmiecham, nie mam ochoty żyć. Chciałabym być znów szczęśliwa, więc proszę o pomoc.

Mam taki problem, znaczy po prostu taka jestem i chciałabym to zmienić, a mianowicie: jestem strasznie wrażliwa i jak mi na czymś lub na kimś zależy, to to pokazuję i o to walczę. Gdy ktoś mnie zrani, a mi zależy, to zawsze pierwsza wyciągam rękę i wtedy zazwyczaj to ja przepraszam, a nie ta osoba, która mnie zraniła, bo mi zależy tak, że nie potrafię wytrzymać. Gdy stanie się jakaś sytuacja, którą powinnam przemyśleć, dać do zrozumienia osobie, że popełniła błąd i powinnam ją po prostu olać, to tak robię na najdłużej 2 dni... i wtedy oczywiście pierwsza piszę do tej osoby. Powoduje to, że strasznie cierpię w każdych trudnych dla mnie sytuacjach. Chciałabym się dowiedzieć, jak nauczyć się tego, by robić to, co lepsze dla mnie. Jak umieć po prostu olać dla swojego dobra? Chciałabym, żeby to ludzie mnie przepraszali za to, co mi zrobią. Bo zawsze jest tak, że jak już napiszę to, co czuję, i że mi zależy, i chcę żeby było dobrze, to ludzie najwyraźniej myślą, że nie muszą mnie przepraszać, bo i tak już im wybaczyłam... Sądzę, że jakbym była uparta w swoich postanowieniach i konsekwentna (bo oczywiście zawsze sobie mówię, że nie odezwę się za nic), to osoby mi bliskie inaczej by postępowali, gdyby zobaczyli, że jest naprawdę źle, to by przeprosili. Chciałabym również nauczyć trzymać w sobie swoje emocje. Bo jak coś się stanie, to od razu wyrzucam z siebie wszystko i potem żałuję. Nawet jak nic nie było w tym obraźliwego. Wiem również (wiem, ale nie umiem tego zrealizować), że jakbym nie mówiła od razu o co mi chodzi, znaczy sama od siebie oczywiście, bo nikt nigdy się mnie nie pyta o co mi chodzi, bo i tak nie musi, bo sama to mówię, to gdyby zobaczyli, że coś jest nie tak, to sami by coś robili. Wiem, że to we mnie tkwi też wina, że mnie nie przepraszają (bo sama daję im do zrozumienia, że nie muszą), więc chciałabym się dowiedzieć, jak się tego wszystkiego nauczyć? Z góry dziękuję :)

Witam, mam 16 lat i mieszkam w Londynie obecnie. W przyszłości chciałabym zostać psychologiem. Od września idę do college'u. A po tym college'u wracamy z rodziną do Polski. Czy przyjmą mnie po college'u na studia w Polsce? Pytam, bo tutaj poziom nauki jest obniżony o jakieś dwa poziomy i nie wiem, czy dam sobie radę. Proszę o odpowiedź.

Mam 16 lat i nie chcę już żyć...To nie są problemy okresu dojrzewania, jestem dobrą uczennicą i dobrą córką, mam młodsze rodzeństwo. Nie spotkał mnie zawód miłosny... ale straciłam przyjaciela rok temu. Nie rozumiem dlaczego odszedł, odrzucił mnie. Nie potrafię nikomu zaufać i czuję, że jestem sama. Nie chcę żyć, bo nie wiem po co, nie mam żadnego celu w życiu. Nie ufam rodzicom ani pedagogowi szkolnemu, nie mam nikogo, jestem SAMA. Kilka razy planowałam samobójstwo, ale zabrakło odwagi. Mam chore serce, skłonności do tachykardii. Jestem bardzo wrażliwa. Ostatnio każde złe słowo na mój temat bardzo mnie boli. W szkole się uśmiecham, gram szczęśliwą, później w nocy płaczę. Jestem katoliczką, mimo to modlę się codziennie o własną śmierć. Wiem, że moi bliscy będą cierpieć, ale strasznie się męczę. Dobiła mnie jeszcze kłótnia rodziców, mówili coś o rozwodzie, na szczęście wszystko się ułożyło, ale wspomnienia zostały. Byłam także świadkiem w sądzie (mój kolega został oskarżony o gwałt, byłam przy tym. Nic tej dziewczynie nie zrobił, sąd uznał go za winnego. Obecie przebywa w zakładzie poprawczym). Bardzo go broniłam i dlatego straciłam wielu znajomych. Przecież stałam po stronie prawdy... Więc nie warto być uczciwym? Bo za to się cierpi? To wywarło na mnie zły wpływ. Bardzo się bałam, często nadal się boję. Kiedyś mogłam o wszystkim porozmawiać z przyjacielem, teraz wszystko duszę w sobie. Co się ze mną dzieje? Bardzo proszę o szybką odpowiedź...

Witam, mam 13 lat, trudny wiek. Nie wiedzieć czemu, ale trudny zwłaszcza dla mnie. Wszystko zaczęło się jeszcze w 6 klasie. Ot tak, na przerwie się rozpłakałam i krzyczałam na wszystkich jak leci. W wakacje było normalnie. Bardzo bałam się iść do gimnazjum, prawie rzuciłabym się pod samochód. Później było coraz gorzej. Chciałam być sama, drażniło mnie jakiekolwiek towarzystwo, nie jadłam, żyłam w moim świecie. Często się cięłam po zewnętrznej części dłoni i przedramieniu. Jednak przy kimś (tak mi się przynajmniej wydawało) zachowywałam się grzecznie i normalnie. Ostatnio rozmawiałam z moją mamą, powiedziała, że wtedy nie okazywałam żadnych uczuć. Ale ja tego już nawet nie pamiętam. Od cięcia się uzależniłam, po prostu to lubię. Nie wiem, co mam zrobić. Błagam, pomóżcie mi, zanim będzie za późno.

Zacznę od tego, że wychowałam się w miarę normalnej rodzinie, u boku kochającej, nadopiekuńczej mamy i u boku ojca, który nigdy nie umiał okazywać czułości, choć myślę, że mnie kochał. Od dziecka zmagałam się z nadwagą, którą odziedziczyłam w genach po mojej rodzinie. Niska samoocena i brak dojrzałości sprawiły, że w wieku 13 lat straciłam dziewictwo z pierwszym lepszym poznanym chłopakiem. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy, jak to zaważyło na moim przyszłym życiu. Zmagając się w szkole z konsekwencjami otyłości, słuchałam obelg, co sprawiało, że moja samoocena spadała. Długo nie miałam chłopaka. Pierwszy zjawił się w wieku 20 lat, gdy udało mi się schudnąć 30 kg. Rozkwitłam jak kwiat, stałam się atrakcyjną kobietą — jednak pakowałam się w związki z nieodpowiednimi facetami. Nie umiałam stworzyć związku z kimś, kto byłby mniej atrakcyjny, a wartościowy. Popadłam prawie w bulimię, z którą zmagałam się parę lat. Dziś jestem 24-letnią kobietą, nie mam faceta, mieszkam sama, mam na szczęście świetną rodzinę i przyjaciół, jednak jestem nieszczęśliwa, bo nie mam kogoś przy sobie. Jest mi źle — jednak dziś wybuchłam i uświadomiłam sobie, że wydarzenie sprzed 11 lat zaważyło na moim życiu, bo przez to mam niską samoocenę. Zakochałam się w facecie, który mnie nie chce, boli mnie to wszystko, czuję się mało wartościowa. Moja siostra zmaga się z problemem bezpłodności, jest mi jej żal. Moja mama cierpi na depresję — nie chcę obarczać ich moimi problemami. W naszej mieścinie brak jest psychologów, nie mam z kim o tym pogadać. Dlatego piszę. Nie mam możliwości poznania kogoś, bo wolnych facetów brak jest w naszym mieście. Straciłam pracę. Kolejny problem. Nie czuję załamania do tego stopnia, by popełnić samobójstwo. Chcę bardzo żyć — tylko chcę być szczęśliwsza. Podjęłam już nawet kroki ku temu. Zadbałam o siebie, spotykam się ze znajomymi, wychodzę do ludzi, uśmiecham się, ale wciąż nie wiem, jak to wszystko ogarnąć. Postanowiłam też za kilka miesięcy po obronie wyjechać za granicę do siostry, by ją wspierać i znaleźć się w innym miejscu, wśród nowych ludzi. Ostatnio jeszcze coś mnie przybiło. Poznałam faceta, który powiedział, że powinnam schudnąć jeszcze — to mnie przybiło i z nim zerwałam. Nie chcę się zmieniać dla kogoś, tylko dla siebie. Ale dobił mnie tym. Znowu moja samoocena spadła. Dalej — mój ukochany nie odpisał mi na świąteczne życzenia, które mu wysłałam — kolejne, co mnie dobiło. Czasem myślę, że to jakiś pechowy rok, ale przecież musi być lepiej...

Witam. Mam prawie 18 lat i jestem mężczyzną. Miewam dosyć często problemy z samym sobą (załamuję się itd.) Jestem w trakcie nauki i starałem się, by mieć jakieś zadowalające oceny, działałem na rzecz szkoły. W pewnym momencie wszystko zaczęło się sypać. Nie spałem po nocach, by nadążyć z różnymi pracami, by mieć jakąś tam podwyższoną ocenę, jednakże im bardziej się starałem, tym bardziej odwrotny był skutek moich prac. Zaczęły spadać mi oceny, a co gorsza, to szkoła miała gdzieś to, co dla niej robię (reprezentowanie jej w konkursach, prowadzenie gazetki szkolnej). Nauczyciele nie zwracali uwagi na to, że nie śpię po nocach, nie mam czasu dla siebie, bo chciałem wypaść na konkursie jak najlepiej (co również mogłoby podwyższyć reputację szkoły). Zostałem zawalony materiałem i nie mogłem poświęcić czasu dla znajomych. Po kilku dniach, gdy zdobyłem trochę tego czasu, pomogłem paru osobom w ich problemach, jednakże ci po kilku dniach po prostu odwrócili się do mnie "zadem", gdy ja byłem w potrzebie. Poczułem się niepotrzebny, odrzucony i załamałem się. Zrezygnowałem ze wszystkiego, wypisałem się z gazetki (gdzie byłem redaktorem naczelnym), zrezygnowałem z uczestnictwa w konkursie, ponieważ stwierdziłem, że jak szkoła ma mnie gdzieś, to ja też będę miał ją gdzieś. Nie rozmawiam z nikim, gdyż straciłem ufność do wszystkich ludzi. Sypiam podczas dnia (choć wcześniej mi się to nie zdarzało), bo po prostu nie mam siły już na nic i wszystko mnie przygniata. Nie wiem, czy powinienem iść do psychologa, czy po jakimś czasie może mi to przejdzie. Wspomnę, iż takie załamania nastroju mam w pewnych odstępach czasu. Przeważnie w okresie jesień-zima. Nie wiem, jak to u psychologa wygląda (nigdy nie byłem, a z nikim nie rozmawiam o swoich problemach emocjonalnych, bo jest mi po prostu głupio, a tym bardziej głupio mi będzie rozmawiać z osobą obcą). Niegdyś zawsze sam musiałem radzić sobie ze swoimi problemami, jednakże teraz robi się to męczące. Czasem zastanawiam się, jakby to było, gdyby mnie nie było i czy po prostu to wszystko ma jakiś sens. W moich oczach to życie zaczyna tracić ten sens, skoro wszyscy mają mnie w czterech literach. Jeżeli ktoś potrzebował pomocy, to ja zawsze pomogłem, lecz jeżeli ja jej potrzebuję, to nagle nikogo chętnego nie ma. Mam w sobie kilka tajemnic, których nie mogę przed nikim ujawnić, bo wiem, że zostanę na 100% odrzucony od społeczeństwa, a wtedy to już chyba tylko lina...

Witam. Od ponad roku mam pewien problem... Otóż, miałam koleżankę, która po kilku miesiącach naszej znajomości rozwiodła się i później oskarżyła mnie, że romansuję z jej byłym. Pisałam z nim tylko na gadu gadu i nic więcej z mojej strony... Ona mimo to wyzwała mnie od najgorszych, zaczęły się SMS-y, telefony z różnych numerów (i zastrzeżone). Nie umiem już sobie z tym poradzić. Gdziekolwiek wyszłam, ona potrafi mi przy znajomych nagadać takich rzeczy, że niektóre osoby zaczynają się ode mnie odsuwać. Mało tego, mieszkamy praktycznie koło siebie, to bardzo mała miejscowość, i ciągle słyszę plotki na swój temat, co niby wyprawiam z chłopakami, jaką jestem k****. Kiedyś przez króótki czas zadawałam się z pewną dziewczyną, która jak się okazało jest zazdrosna o każdego chłopaka i zrobiła mi piekło o jednego chłopaka, tylko dlatego, że wolał mnie niż ją... Teraz obie się "zaprzyjaźniły" i ciągle mnie prześladują, wyzywają, wydzwaniają, piszą, czuję się prześladowana i autentycznie boję się, że mogą mi coś zrobić, bo mieszkamy niedaleko siebie… Trwa to już ponad rok, nie wychodzę nigdzie z domu, nie wiem, co zrobić, boję się, że jeśli zgłoszę to na policję, oni nic nie zrobią tym dwom... i wtedy wiem, że mnie zagnębią, a nawet mogą zabić czy zrobić coś takiego, że do końca życia będę kaleką... Jestem załamana, bo nie zrobiłam im nic, po prostu zadawałam się z chorymi psychicznie osobami... w wieku kilkunastu lat nabawiłam się nerwicy i mam już siwe włosy, nie mogę spać, jeść, nie potrafię już sobie poradzić z tym... niech to się skończy, niech dadzą mi wreszcie spokój :(( proszę o pomoc, byłabym bardzo wdzięczna za jakiekolwiek rady... Pozdrawiam.

No to może na początek powiem kilka słów o sobie. Mam 17 lat i uczę się w liceum plastycznym. Mam raczej trudny charakterek. Wydaje mi się, a raczej chyba jestem pewna, że już raz w życiu byłam zakochana... Chłopak ten był starszy ode mnie o 2 lata i byliśmy ze sobą długo, dokładnie nie pamiętam ile... To był mój pierwszy poważny związek... Tylko że on okazał się palantem, zdradzał mnie, ćpał i za wszelką cenę chciał zrobić ze mnie szmatę... Na szczęście w porę się opamiętałam... Po nim dwa razy byłam w związku, oba trwały ok. pół roku... Wiem, że być może dziwnie to brzmi, bo co 17-latka może wiedzieć o życiu i o miłości... No i wracając do głównego problemu. Od jakiegoś czasu nie mam chłopaka, w sensie, że nie jestem z nikim związana. Niedawno w moim życiu pojawiła się moja dziecięca miłość. Zaczął do mnie pisać różne miłe słówka. Spotkaliśmy się, ale okazało się, że on ma dziewczynę od prawie dwóch lat... Ona wypisywała do mnie jakieś bzdury, ale olałam to, bo nic między nami nie zaszło, po prostu się zaprzyjaźniliśmy. Jednak po jakimś czasie on na nowo zaczął mi się podobać, ale wydaje mi się, że już ostatecznie wybiłam go sobie z głowy... Teraz za to chyba się zauroczyłam ;/ Pewien chłopak, którego widziałam zaledwie kilka razy, zaprząta moje myśli od jakiegoś czasu... Niestety, wydaje mi się, że podoba mu się moja kuzynka, a jeśli i on jej się spodoba, to życzę im jak najwięcej szczęścia. Bo moim zdaniem, jeśli na kimś komuś naprawdę zależy, to powinien udostępnić mu drogę do szczęścia... A z drugiej strony, jeśli ona mu się nie podoba, to chciałabym dostać jego choć odrobinkę :) Po przeczytaniu tego fragmentu mojego życia myślę, że już można odpowiedzieć na moje pytanie. CZY ZE MNĄ COŚ JEST NIE TAK? Od jakichś trzech miesięcy łapią mnie wahania nastrojów. Raz śmieję się w głos, raz płaczę albo się złoszczę, popadam w okropne doły, nie mogę spać po nocach, a w dzień nie mam na nic ochoty... Czy to jakaś depresja albo coś?! Nie chcę być chora, boję się, że sama siebie skrzywdzę w psychiczny sposób, bo w fizycznym mam nadzieję, że nie będę miała odwagi... Nawet moi przyjaciele nie wiedzą, co się ze mną dzieje... Zawsze byłam rozgadana, wesoła, pełna optymizmu, szalona... Teraz często zachowuję się, jakbym dostała czymś ciężkim w głowę... POMOCY ; ( : ( : (

Toksyczny związek, trwający prawie 5 lat (obecnie ja 26, on 27 lat), mężczyzna zdradził, ja głupia wybaczyłam, dużo pięknych chwil, piękne zaręczyny, przygotowania do ślubu, ale też dużo kłótni, bitwa charakterów (zawsze przegrywałam), bardzo szybkie "uzależnienie się moje od tej drugiej osoby", w końcu kolejna zdrada partnera (3 miesiące przed ślubem), no i finał, który nie był finiszem - wygrał rozsądek, zakończyłam związek. Próbował się ze mną kontaktować, przepraszał, a ja czekałam na czyny, a nie słowa. Finisz był taki, że się nie doczekałam, postanowiłam zerwać totalnie kontakt. Minęło ok. 5 miesięcy od rozstania, i wtedy dotarło do mnie, że gdyby chciał, to by walczył o mnie, w słowa nie wierzyłam, wiedział to. Wkońcu uznałam, że muszę to zrobić dla siebie. Przestałam odpowiadać na SMS-y, odbierać telefony, czytać piękne msg. W tym czasie zrobiłam remont w pokoju, zmieniłam pracę, wyprowadziłam się do dużego miasta, nowe otoczenie, nowi ludzie, nowe zajęcia, wyjazdy. Wiele nowych znajomości, kilku mężczyzn "kręcących" się wokół mnie... W międzyczasie nagła choroba ojca. W tym samym czasie siostra urodziła syna, jednak z ostrą żółtaczką, mały trafił do szpitala. Bieganie od jednego szpitala do drugiego. Widok obojętności, ale też i bezradności lekarzy, personelu... Śmierć ojca. Następnie pojawiajace się dylematy, czy wrócić do mamy i się niejako dla niej poświęcić... To tak w skrócie. Po rozstaniu założyłam maskę, udaję twardą, uśmiecham się, ale ten, kto mnie dobrze zna, nie widzi już tych śmiejących się oczu. Trochę się zagubiłam w tym wszystkim, ale nadal wiem, czego chcę, a chcę normalnie żyć, znów mieć poczucie bezpieczeństwa, które straciłam już po rozstaniu. Szukałam sobie różnych zajęć, podróżuję w miarę możliwości, zafascynowałam się snowboardem, byleby nie myśleć o problemach. Próbowałam nawet związać się z kimś, ale jakoś nic z tego nie wyszło. Wiem, że trochę przeżyłam, że jestem młoda i, jak mówią, całe życie przede mną. Próbuję sobie tłumaczyć wiele rzeczy, odtrącać złe, smutne myśli, cieszyć się z drobnostek... Ale mam wrażenie, że wiszę w próżni, że krzyczę niemym krzykiem (jak we śnie), że biegnę w miejscu... Po prostu wyczerpały mi się już pomysły, co robić, by się jakoś wydostać z tej matni. Czy konieczna jest już pomoc specjalisty? Wychodzę z założenia, że jak sobie sama nie pomogę, to nikt nie jest w stanie mi pomóc, więc czy "zjawisko" takie, jak pomaganie samej sobie, jest w ogóle możliwe?

Mam na imię Justyna i mam 15 lat. Mój ojciec jest alkoholikiem. Od roku ja, mama i mój brat nie mieszkamy z ojcem. Mama chciała odpocząć, mieć wreszcie w domu ciszę, spokój (ojciec nie pracował, wyłudzał od niej pieniądze, codziennie był pijany). Od ponad roku się samookaleczam i nie umiem z tym skończyć. Czasem robię to nawet bez powodu... Tysiące razy chciałam uciec z domu, ale zawsze coś mnie przed tym powstrzymywało. Bardzo często myślę o samobójstwie, ale nie mam odwagi tego zrobić. Od jakiegoś czasu jeżdżę do psychiatry. Przepisał mi leki przeciwdepresyjne, ale one nie pomagają. To znaczy przez jakiś tydzień lub dwa po rozpoczęciu stosowania leków było lepiej, miałam lepszy humor i ogólnie chciało mi się żyć. Ale później było znowu tak samo: ciągle płakałam, nie chciałam z nikim rozmawiać i wydawało mi się, że moje życie już naprawdę nie ma sensu... I nadal tak jest.

Za tydzień mam kolejną wizytę u psychiatry. Nie mogę odnaleźć sensu życia, nikt nie chce mi pomóc, bo gdy mówię przyjaciołom o swoim problemie, mówią: ''Nie użalaj się nad sobą" albo ''Ja mam gorsze problemy i się nie skarżę''... Ja naprawdę nie daję rady. Czasem pół nocy nie śpię, płacząc lub okaleczając swoje ciało. Niezbyt dobrze dogaduję się z mamą, która cały czas na mnie krzyczy, ma do mnie pretensje o byle co, każe mi ''wziąć się za siebie'', mówi: ''Nie możesz cały czas chodzić taka smutna i obłąkana. Baw się, śmiej się, nie przejmuj się niczym. Jesteś jeszcze dzieckiem''... Nie mówię jej nic i nie rozmawiam z nią o swoich problemach, bo nie mam do niej zaufania. Ostatnio dowiedziałam się, że moja ''przyjaciółka'' rozpowiada po szkole, z kim i kiedy straciłam dziewictwo (a obiecała mi, że nikomu nie powie). Na razie nie chodzę do szkoły, bo się boję reakcji kolegów i koleżanek, którzy pewnie już wiedzą o wszystkim, a gdy pojawię się w szkole, pewnie będę słyszeć złośliwe komentarze w stylu dziwka lub puściła się... Najbardziej boję się tego, że chłopak, z którym pierwszy raz współżyłam dowie się, że powiedziałam o tym mojej przyjaciółce, a ta powiedziała o tym wielu osobom. Nie chcę nawet myśleć, co będzie, gdy on się dowie, że komukolwiek powiedziałam, co zaszło między nami, bo obiecywałam mu, że absolutnie nikt się nie dowie... Wiem, że to moja wina, bo nie powinnam nikomu mówić i dochować tajemnicy, ale powiedziałam tylko mojej przyjaciółce, do której miałam zaufanie... Ale widocznie już nikomu nie można ufać.

Moja mama twierdzi, że mam nerwicę, gdyż czasem mam napady paniki. Wygląda to tak, że w stresujących sytuacjach nie mogę złapać oddechu i jak gdyby duszę się. Czasem też odczuwam lęk przed wieloma, jak mogłoby się wydawać błahymi, sytuacjami. Cały czas bez powodu chodzę smutna i mało rzeczy mnie cieszy. Mam też problemy z zaakceptowaniem siebie. Czasem nie jem lub dużo ćwiczę, bo wydaje mi się, że jestem zbyt gruba. Nigdy też nie podobałam się sobie. Często, gdy mama robiła mi zdjęcia, żadne z nich mi się nie podobało. ''Jestem wiecznie z wszystkiego niezadowolona i nic mi nie pasuje. Trudno mi dogodzić". Oczywiście takie jest zdanie mojej mamy. Ja mam trochę inny na to wszystko pogląd... Nie wiem, co robić... Na każdym kroku podejmuję złe decyzje, a błędów, które popełniłam, nie da się w żaden sposób naprawić... Mam nadzieję, że w jakikolwiek sposób pomogą mi państwo i odpiszą, możliwie jak najszybciej.

Mam 22 lata, studiuję, mam dobrą pracę, samochód, dom, normalnych rodziców i niby wszystko powinno być w porządku, ale nie jest. Nie widzę sensu życia. Myślę, że jestem głupia, gruba, brzydka. Prawie codziennie płaczę w poduszkę, mało co mnie cieszy. Czuję się niekochana. Myślę, że nikt mnie nie lubi i że nie jestem nikomu potrzebna, a gdybym umarła... nikt by za mną nie tęsknił. Analizuję słowa innych ludzi, rozmyślam. Czasem boję się mówić, kiedy ktoś się śmieje - od razu myślę, że to ze mnie. Najbardziej brakuje mi miłości. Wszyscy znajomi kogoś mają, a ja nie. Nie chcę też wychodzić z nimi w sytuacji 4+1, choć namawiają, zawsze mówię "nie". Drażnią mnie wakacje, sylwester, andrzejki... bo... z kim ja mam je spędzać? Wiem, że mogłabym mieć "kogoś" u swojego boku, byle tylko mieć, ale ja tak nie umiem... Odtrącam każdego, nie dając mu nawet jednej szansy, jeśli nie jest taki, jakiego sobie wymarzyłam. Chcę zakochać się i być kochana. A nie jestem. I dlatego płaczę i nic mnie nie cieszy. Wszystko jest głupie, a ja po prostu czasem nie chcę żyć. Potrzebuję celu, sensu. A go nie ma. Boję się, że chcę za dużo, a na to nie zasługuję... Wiem, że wszystko zależy od naszego myślenia, od naszej podświadomości. Że jeśli się czegoś pragnie, to się to spełni, bo to my sami wpływamy na nasze życie. Pozytywne myślenie, to klucz do sukcesu. Ale ja tak nie umiem. Znam milion pięknych, cudownych słów, tylko co z tego, skoro po policzkach wciąż spływają łzy? Ja nie umiem żyć...

Jestem dziewczyną, mam 13 lat. Od jakiegoś czasu czuję się koszmarnie. Nie chce mi się kompletnie nic robić. Mam problem z chłopakiem na dodatek. Na zewnątrz jestem wesoła i się śmieję, a gdy wracam do domu, wpadam w mega doła. W środku jestem zła, rozżalona, smutna, wyczerpana. Ciągle myślę, że jestem najgorsza i że wszystko i wszyscy oddalają się ode mnie, choć w rzeczywistości tak nie jest. Chodzę struta. Zawalam szkołę. Czuję się, jakbym nie żyła. Co mam robić? Czy z tego da się jakoś wyjść (próbowałam bardzo wiele razy, ale zawsze wracam do takiego samego stanu)? Czy ze mną jest coś nie tak? Błagam, pomóżcie mi. Sama zaczynam się sobą martwić.

Boję się samotności, mam również kompleks pracy, w ciągu roku mam trzecią pracę, główny powód zmian - zarobki w granicach 1200, wynajmuję pokój w mieszkaniu, nie stać mnie na więcej. Jestem osobą wykształconą, wygadaną, nie mam problemu z nawiązywaniem znajomości, mogę powiedzieć, że mam cudownych przyjaciół. Nie stać mnie na normalne życie, na dom, na swój kąt. Czasem, wracając z zakupów, czuję się okropnie źle, bo wiem, że na wiele rzeczy nie mogę sobie pozwolić. Wiem, że problem jest banalny, a ja jestem próżna, ale on istnieje. Czuję sie beznadziejnie, bez miejsca na ziemi, nieprzydatna do niczego. W trakcie studiów marzyłam o tym, jak będzie wyglądać moje życie. Żadne z tych marzeń się nie spełniło. Znajomym na ogół powodzi się bardzo dobrze, biorą kredyty na mieszkania, domy... a ja ciągle jestem w martwym punkcie. Czasem zastanawiam się, co źle robię w swoim życiu, czemu nie mogę mieć lepszej pracy, która pozwoli mi wyjechać ze znajomymi w góry albo na wakacje w ciepłe kraje. Ja nawet nie mam z czego odłożyć. Gdy znajomi opowiadają o swoich osiągnięciach, sukcesach, pokazują mi zdjęcia z wycieczek, jestem w głębi siebie wściekła. Zazdroszczę im w najzwyklejszy sposób, i ciągle zadaję sobie pytanie, dlaczego oni mogą, a ja nie? Co robię źle, że oni mają, a ja nie mam nic? Czasem obwiniam nawet Boga o to, że mnie nie kocha. Wstyd mi przed samą sobą, wstyd mi, że myślę w ten sposób o wszystkim, wstyd mi przed znajomymi, że nie mam czym się pochwalić. Rujnuję swój związek z partnerem. Jemu powodzi się dobrze finansowo. Gdy idę z nim do sklepu i on kupuje sobie buty za 800 zł, mi się chce płakać, bo wiem, że ja przez cały miesiąc po opłaceniu pokoju mam 700 zł. On wyjeżdza w lutym w góry, ja nie mogę... Po alkoholu wpadam w histerię, nic do mnie nie dociera, obwiniam go o wszystko, mówię mu, że nie chcę z nim być, bo nie stać mnie na takie życie, jak on prowadzi. Nie słucham tego, co on mówi, słyszę jedynie wybiórcze słowa, zalana łzami, trzęsąc się cała, uciekam z jego domu, mówiąc mu potworne rzeczy. Na drugi dzień wstyd mi spojrzeć w jego oczy. Gdy dłużej się nie widzimy, płaczę po kątach, próbuję wtedy do niego zadzwonić. Gdy nie odbiera, dzwonię do niego milion razy, nie potrafię przestać naciskać zielonej słuchawki. Nie mam za grosz szacunku do siebie i do niego. Wpadam w panikę, jestem wtedy w swoim małym, urojonym świecie i czuję, że coś złego się stanie, że wszystko wali mi się na głowę. Zaczynam się trząść, zalewam się łzami i wydaje mi się, że spotkała mnie największa krzywda na całym świecie, że nie ma człowieka, który gorzej ma ode mnie, wydaje mi się, że czuję się najokropniej w świecie. Nie potrafię panować nad sobą, po jakimś czasie zdaję sobię sprawę z tego, jakie głupoty plotę, ale w trakcie takiego amoku boję się, że kiedyś się zabiję. Myślę o tym często. Wydaje mi się, że brak mojej osoby niczego by nie zmienił. Niestety, jestem tchórzem i więcej myślę niż robię... Proszę o radę, jak postępować, co robić, żeby nie popadać w panikę, histerię i to wszystko, co towarzyszy tym odczuciom...

Witam. Mój problem jest dosyć nietypowy. Jestem dziewczyną, mam 22 lata, narzeczonego, a nawet wszystko ustalone na nasz ślub. Studiuję i nie mam problemów z nauką. Niby wszystko pięknie, ale.... mieszkam z mamą, mój tato zmarł nagle 5 lat temu. Przeżyłam szok, ale się pozbierałam, choć nadal czasami bardzo mi go brakuje. Ale nie to jest moim problemem. Nie potrafię sobie poradzić z tęsknotą za domem. Nigdy nie lubiłam wyjeżdżać gdzieś na dłużej, a teraz jak mam wyjechać do miasta, gdzie studiuję, to przeżywam koszmar. Same łzy mi lecą z oczu, bo tęsknię za wszystkim, co jest tam, gdzie jest mój dom - za mamą, rodzeństwem, narzeczonym. Nie umiem sobie z tym poradzić, żeby przestać płakać i się tak nie martwić. Ta tęsknota jest nie do opisania. Nic mnie nie cieszy, a jak jestem w domu, to już się zadręczam myślami, że weekend szybko minie i znów muszę wyjechać (choć tam, gdzie studiuję, nie dzieje mi się żadna krzywda). Od niedzieli do czwartku jestem cieniem człowieka, zapuchnięte i czerwone oczy, prawie nic nie jem, bo z tych nerwów nie mam apetytu, czasem mam myśli samobójcze. Jedynie dobrze jest w piątek, bo wracam, i w sobotę, bo jestem u siebie! W niedzielę już jest koszmar, bo w poniedziałek trzeba jechać. Proszę o pomoc - jak mam sobie pomóc, bo już naprawdę nie mam siły tak żyć?!