Twój przewodnik po zdrowiu

  1. Opisz swój problem. Pomożemy Ci znaleźć odpowiedź w bazie ponad miliona porad!
  2. Nie ma informacji, których szukasz? Wyślij pytanie do specjalisty.
Rozpocznij
7 6 7 , 0 6 2

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Emocje: Pytania do specjalistów

Jak odgonić negatywne emocje i cieszyć się chwilą?

Jak odgonic negarywne emocje I cieszyc sie chwila? I Nie zajadac stresu, powodujaca wahania wagi
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Beata Kuryk-Baluk
Mgr Beata Kuryk-Baluk
Dotyczy: Stres Psychologia Wahania wagi Emocje

Dlaczego mam takie problemy z myśleniem?

Witam, od jakiegoś czasu mam straszne problemy z myśleniem, czuję się jakby ktoś mi wyciął fragmenty mózgu, nie mogę się skupić, mam problem z złożeniem zdania, często nie mogę się wysłowić, albo przeciągam słowa. gubię literki nawet pisanie tego... Witam, od jakiegoś czasu mam straszne problemy z myśleniem, czuję się jakby ktoś mi wyciął fragmenty mózgu, nie mogę się skupić, mam problem z złożeniem zdania, często nie mogę się wysłowić, albo przeciągam słowa. gubię literki nawet pisanie tego pytania sprawia mi problem. Nie mogę skojarzyć ostatnich dwóch lat, jak zaczynam myśleć kiedy zaczęłam pracować, nie potrafię tego sobie przypomnieć, pamiętam niektóre sytuacje, ale jak przez mgłę. Cały czas chodzę zmęczona, potrafię zasnąć w trakcie rozmowy z chłopakiem. Byłam u neurologa bo wcześniej stwierdzono u mnie migrenę, teraz padła diagnoza migrena transformowana, ale leki mi nie pomagają mam wrażenie, że jest tak samo. Mam również problemy z wyrażaniem emocji, nic nie sprawia mi przyjemności, nie chce mi się rozmawiać z ludźmi. Chyba, że chodzi o smutek bo popłakać się mogę z każdego powodu.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Migrena Psychologia Emocje Mózg

Jak poradzić sobie po bolesnej stracie mamy?

Dzień dobry. Prawie rok temu zmarła moja Mama. Była przewlekle chora, nowotwór okrężnicy z przerzutami na żołądek. Pod koniec życia była w szpitalu i hospicjum. Bywałam u niej codziennie, miałam z nią bardzo silne więzi. Lecz zawsze miałam wyrzuty... Dzień dobry. Prawie rok temu zmarła moja Mama. Była przewlekle chora, nowotwór okrężnicy z przerzutami na żołądek. Pod koniec życia była w szpitalu i hospicjum. Bywałam u niej codziennie, miałam z nią bardzo silne więzi. Lecz zawsze miałam wyrzuty sumienia, że jadę np do chłopaka i ją zostawiam. Psycholog tłumaczyła mi, że też muszę mieć własne życie, jednakże cały czas miotały mną wyrzuty sumienia. Również i teraz. Jednak problemem jest to, że od śmierci Mamy miewam ataki paniki (prawdopodobnie), tracę wtedy świadomość, potrafię zrobić sobie nieświadomie krzywdę. Dzieje się to zazwyczaj po dłuższym okresie trzymania w sobie emocji. Po śmierci Mamy skończyłam 5 letnią terapię, musiałam się przeprowadzić. Problemem jest też to, że wieczorami, gdy kładę się do łóżka- przed oczami mam obraz Mamy w trumnie, co mnie bardzo przeraża i napędza inne myśli. Przede mną matura i rocznica, czuję że nie podołam temu, na samą myśl bardzo się trzęsę z nerwów. Od roku praktycznie nie ma dnia w którym nie płaczę, 4 miesiące temu przerwałam stosowanie tabletek od psychiatry, wynikało to głównie z problemu samooceny-czulam ze przez nie tyłam, że to nie ma sensu, że mi nie pomagają. Teraz czuję się jak na kruchym lodzie. Co mam zrobić ze sobą? Czuję w sobie, że powoli nie wytrzymuje, w głowie klebia mi sie samobojcze spekulacje. Boję się, że w końcu coś sobie zrobie.
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Krystyn Czerniejewski
Lek. Krystyn Czerniejewski
Dotyczy: Strata bliskiej osoby Psychiatria Emocje Samoocena Żołądek

Jak poradzić sobie z moją zbytnią emocjonalnością?

Witam, Od kilku miesiecy zmagam sie ze zbytnia emocjonalnoscia. Mowiac dokladniej- stalam sie bardzo placzliwa. Zaczelo sie to okolo 6 miesiecy temu, kiedy zaczal sie dla mnie ciezki okres w moim zyciu, ktory trwa do dzisiaj. Wlasnie wtedy rozstalam sie... Witam, Od kilku miesiecy zmagam sie ze zbytnia emocjonalnoscia. Mowiac dokladniej- stalam sie bardzo placzliwa. Zaczelo sie to okolo 6 miesiecy temu, kiedy zaczal sie dla mnie ciezki okres w moim zyciu, ktory trwa do dzisiaj. Wlasnie wtedy rozstalam sie ze swoim partnerem, z ktorym mieszkalam (bylismy ze soba 3,5 roku) a na dodatek tego firma dla ktorej pracowala upadla (pracowalam tam prawie 6 lat na stanowisku kierowniczym). Wczesniej takze chodzilam na terapie, poniewaz mialam problemy z nawiazywaniem znajmosci i posiadania grupy znajomych. Tak naprawde, zylam tylko praca i zwiazkiem. W tamtym tez czasie mieszkalam za granica i nie majac na siebie zadnego pomyslu, po 11 latach, postanowilam wrocic do Polski. Emocje w zwiazku ze wszystkim wydaja sie ucichnac i mentalnie czuje sie lepiej, ale przypadlosc z placzliwoscia, jakgdyby nasilila sie. Zdarza sie to nawet i bez powodu, ale czesto tez wtedy kiedy pomysle o tym ze zostalam bez niczego.... bo mam 31 lat, bez dzieci (ktore chcialabym miec) a takze bez milosci. Tak naprawde wykorzystuje co tylko moge, aby sobie poradzic, jednak nie widze dobrych efektow tego. I moze jest jakas porada dla mnie przed wznowieniem terapi. Pozdrawiam,
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Łucja Fitchman
Mgr Łucja Fitchman
Dotyczy: Psychologia Emocje

Czy to możliwe, że psychiatra przepisał mi Escitil na problemy z nerwami?

Dzień dobry, mam 28 lat - dzisiaj psychiatra przepisał mi Escitil 10 mg. W ulotce jak i na różnych forach czytam, że lek ten jest przeznaczony dla osób z depresją. Zdecydowanie nie mam depresji, tylko nie radzę sobie z... Dzień dobry, mam 28 lat - dzisiaj psychiatra przepisał mi Escitil 10 mg. W ulotce jak i na różnych forach czytam, że lek ten jest przeznaczony dla osób z depresją. Zdecydowanie nie mam depresji, tylko nie radzę sobie z nerwami. Od małego towarzyszą mi emocje często te złe, a od miesiąca jestem non stop rozdrażniona, wpadam łatwo i często w złość, obrażam inne - bliskie mi osoby. Nie potrafię się opanować od emocji - niestety tych złych. Spowodowane jest to stresującą pracą, ale i problemami w domu rodzinnym. Z negatywnymi emocjami zostałam wychowana od malenkości. Teraz kiedy jestem świadomą kobietą, nie chce już tak reagować. Podczas wizyty u lekarza, psychiatra powiedział coś o lęku - ja nie mam stanów lękowych. Możliwa jest zła diagnoza? - powinnam brać przepisany lek? Proszę o poradę
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Katarzyna Kulczycka
Dotyczy: Depresja Psychiatria Psychologia Rozdrażnienie Stopy Emocje

Czy takie objawy mogą być spowodowane jakąś chorobą serca?

Od około pół roku mam złe samopoczucie i ogólny brak energii. Dodatkowo od jakiegoś czasu jestem kłębkiem nerwów. Stresuję się i denerwuję rzeczami błahymi, które kiedyś nie powodowały u mnie żadnych negatywnych emocji i z którymi kiedyś radziłem sobie bez... Od około pół roku mam złe samopoczucie i ogólny brak energii. Dodatkowo od jakiegoś czasu jestem kłębkiem nerwów. Stresuję się i denerwuję rzeczami błahymi, które kiedyś nie powodowały u mnie żadnych negatywnych emocji i z którymi kiedyś radziłem sobie bez problemu. Nieraz miewam wręcz napady panicznego lęku, przyśpiesza mi puls, robi się gorąco, kręci w głowie i mam wrażanie że zaraz trafię na SOR albo zemdleję. Zazwyczaj po takim "ataku" jestem tak wyczerpany i zdenerwowany, że do końca dnia nie mam na nic ochoty i tylko bym leżał na kanapie. Czasem bywa tak, że tydzień lub dwa jest spokój i myślę, że mi przeszło, ale potem przychodzi taki czas, że wyżej opisane objawy wracają i męczą mnie praktycznie dzień w dzień. Lekarz rodzinny zlecił podstawowe badania krwi i jedyne co wykryło to minimalnie wyższe ob (15). Cukier i tarczyca w normie. Miałem też mierzyć sobie ciśnienie i ogólnie jest ok, ale czasem spadało do poziomu ok 110 na 65 co wydaje mi się wartością bardzo niską bo zazwyczaj mam ciśnienie w okolicach 130 na 75. Czy takie objawy połączone z dziwnymi spadkami ciśnienia może być spowodowane jakąś chorobą serca? Jeśli tak to jakie badania powinienem wykonać.
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Kardiologia Lęk Zawroty głowy Stres Interna Emocje

Jestem w potrzasku i nie wiem co mam robic

Postaram się krótko opisać moją sytuację. Mam 21 lat. Jesteś z rodziny DDD, przeszedłem bulimię, aktualnie mam anoreksję 45 kg 173 cm. Mam depresję( myślenie dychotomiczne, nie chcę żyć, każdy dzień mnie przytłacza, nie umiem sobie radzić z... Postaram się krótko opisać moją sytuację. Mam 21 lat. Jesteś z rodziny DDD, przeszedłem bulimię, aktualnie mam anoreksję 45 kg 173 cm. Mam depresję( myślenie dychotomiczne, nie chcę żyć, każdy dzień mnie przytłacza, nie umiem sobie radzić z problemami. Mam borderline. Nie panuję nad emocjami, mam myśli samobójcze, raz większe raz mniejsze, mam osobowość unikającą i schizoidalną. Wszytko robię sam, nie rozmawiam w ogóle z ludźmi, jestem introwertkiem, w przeszłości bito mnie w szkole, domu, znęcano sie nade mną psychicznie. Nie zapiszę się do psychiatry, bo mam ogromny lęk!!! Tak samo jak przed jedzeniem. I jestem w potrzasku, co robić? Chciałem z kimś pogadać, ale nie mam z kim, totalnie, mam wokół siebie na studiach toksycznych ludzi, na dodatek mam ciężką sytuację materialną.
odpowiada 2 ekspertów:
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Małgorzata Mróz
Mgr Małgorzata Mróz
Dotyczy: Anoreksja Depresja Zaburzenia osobowości Bulimia Psychiatria Psychologia Psychoterapia Myśli samobójcze Emocje

Czy zakrztuszenie się dziecka ma wpływ na jego zachowanie?

Dzień dobry, Piszę zapytać odnośnie 8,5 miesięcznego dziecka. Podczas siedzenia dziecko najprawdopodobniej zakrztusiło się śliną, krztusiło się przez jakieś 4 – 5 minut. Przestało po odklepaniu po pleckach. Od tamtego czasu widać różnicę w zachowaniu dziecka, zdarzenie miało miejsce o... Dzień dobry, Piszę zapytać odnośnie 8,5 miesięcznego dziecka. Podczas siedzenia dziecko najprawdopodobniej zakrztusiło się śliną, krztusiło się przez jakieś 4 – 5 minut. Przestało po odklepaniu po pleckach. Od tamtego czasu widać różnicę w zachowaniu dziecka, zdarzenie miało miejsce o godzinie 20 w sobotę 11 maja. Od tamtej pory widać zmienione zachowanie u dziecka. Dziecko jest mniej obecne niż do tej pory, inaczej reaguje na otaczający ją świat i osoby. Wcześniej podczas zabawy wykazywała bardzo duża interakcję między osobą bawiącą a dodatkowo 2 osobą która przyglądała się zabawie. Teraz ciężko zwrócić jej uwagę już samej osobie bawiącej. Od tamtej sytuacji ma inną mimikę twarzy oraz inaczej wyraża swoje emocje. Jesteśmy po konsultacji neurologicznej, gdzie stwierdzono że dziecku nic nie dolega. Niestety pomimo upływu czasu zachowanie dziecka nie wraca do normy (konsultacja w poniedziałek wieczorem). Wspomnę jeszcze że podejrzewane jest u dziewczynki zapalenie dróg moczowych ale to dopiero potwierdza wyniki badań na które czekamy. Boimy się o dziecko i nie wiemy co robić, czy mogą Państwo coś doradzić?
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Pediatria Dziecko Twarz Emocje

Jak odbudować zaufanie dziewczyny?

Witam, jestem z moja dziewczyna od 3lat, jednak od dosyć dawna nie miała ona do mnie zaufania ponieważ raz zauważyła ze obserwuje profile innych dziewczyn wśród nich był profil jednej z moich byłych dziewczyn, od tamtej sytuacja zaufanie cały czas... Witam, jestem z moja dziewczyna od 3lat, jednak od dosyć dawna nie miała ona do mnie zaufania ponieważ raz zauważyła ze obserwuje profile innych dziewczyn wśród nich był profil jednej z moich byłych dziewczyn, od tamtej sytuacja zaufanie cały czas spadało aż doszło do poziomu 0 tak naprawdę nie wiem jakie były powodu utraty go całkowicie bo zrobiłem to tylko raz jednak to się stało bo sama tak powiedziała. Zachowywałem się złe ponieważ nie mając ku temu żadnych powodów również mówiłem jej ze nie mam do niej zaufania podpierałem się tym ze poprostu taki jestem i tyle jednak chciałem jej zrobić tylko na złość skoro ona nie ma to i ja nie to było dla niej dosyć frustrujace i nie dziwie sie...Sytuacja była właśnie taka,jednak mimo braku zaufania żyliśmy i byliśmy sobą naprawdę szczęśliwi miło spędzany czas cudowne święta oraz świetne wakacje wpływały bardzo pozytywnie na nasz nastrój przez co ta sytuacja nie wzbudzała w nas negatywnym emocji,ogólnie to wszystko było Wporzadku, Jednak dosyć często miala ona do mnie okropne pretensje o to ze nie zna mojego hasła do facebook oraz ogolnie kodu do odblokowania telefonu uważała ze to normalne w zdrowym związku ze ludzie maja dostęp do swoich telefonu itp.Ja jednak byłem stanowczy i mówiłem ze to nie możliwe żeby znała hasło ponieważ pisze z różnymi ludźmi o różnych rzeczach nie do końca ja dotyczących zreszta nie wymagałem od niej tego samego wiec nie uważałem ze ona powinna mieć kontrole. Oczywiście nie raz pokazywLem jej z kim pisze jednak pokazywałem jej tylko osoby z którymi pisze a nie o czym.Widzialem ze wzbudza w niej to podejrzenia i przeczuwałem ze chce coś z tym zrobić ale nie wiedziałem co i kiedy. I niestety ten moment nastąpił 2tygodnie temu kiedy pojechałem na impreze kawalerska mojego przyjaciela.Moja dziewczyna nie wiem w jaki sposób najprawdopodobniej przez wgranie odpowiedniego oprogramowania do mojego prywatnego komputera weszła w posiadanie mojego hasła do fb, przeczytała większości moich rozmów z kolegami dowiadując się z nich ze dosyć często gdy się spotykamy by spędzić wspólnie sobotni wieczor pojawiają się narkotyki A konkretnie kokaina. Oczywiście nie mówiłem jej tego ponieważ nie uważałem ze jest to ważne oraz nie miałem z tym większego problemu na imprezie było dosłownie kilka porcji na 4-5 osób traktowaliśmy to jako dodatek do alkoholu i kart,mimo iż ona kilkukrotnie po moich powrotach pytała mnie o to czy przypadkiem tego nie robię ja prawie nigdy się nie przyznawałem,mogła się domyślać ze coś jest nie tak ponieważ raz jeden jedyny kiedyś jej się przyznałem ze kolega poczęstował mnie czymś mocniejszym. Oczywiście gdy to zobaczyła podjęła „odpowiednie kroki”począwszy od usunięć wszystkich wspólnych zdjęć z profili społecznościowych kończąc na wyprowadzce w nieznane przeze mnie miejsce zabrała dosłownie wszystko co było jej,gdy wróciłem wszedłem do mieszkania w którym echo odbijało się od ścian. Niestety nie powiedziała mi o tym odrazu gdy to zobaczyła czyli w pierwszy dzień mojego wyjazdu bo wtedy może odpowiednio bym zareagowal Np wrócił wcześniej na tyle żeby zastać ja w naszym mieszkaniu i zwyczajnie porozmawiac powiedziała dopiero w ostatni gdy wróciłem do Polski [wyjazd trwał 7dni]powiedziała mi przez telefon gdy byłem na lotnisku ze czeka mnie niespodzianka za to co zobaczyła gdy odczytała moje wiadomości.Rozmów telefonicznych w ciągu tygodnia od mojego powrotu było około 60sekund widziałem ja raz u niej w pracy i usłyszałem ze nie mam po co tu przychodzić nie będzie ze mną rozmawiać nigdy nie będziemy tworzyć pary bardzo się zawiodła i ogólnie to całkowity koniec bo to co robiłem to dla niej za dużo i uznała to za ogromne klamstwo....jednak po tym jak powiedziała to wszystko ja postanowiłem nie odpuszczać i prosiłem o spotkanie w normalnych okolicznościach, zgodziła się na 30minut rozmowy jutro w centrum miasta. I tu moje pytanie ja oczywiście chce się zmienić tzn nie potrzebuje żadnych wspomagaczy do życia to nie jest dla mnie problem żeby tego nie robić bo traktowałem to jako zabawę a nie moj nałóg lub rzecz bez której nie mogę funkcjonować, robiłem bo tylko dla rozrywki.Jednak ona odebrala to jako nałogowe cpanie...chce żeby do mnie wróciła żebyśmy odbudowali zaufanie oraz związek, ale nie wiem jak ja do tego przekonać....
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Katarzyna Kulczycka
Dotyczy: Psychologia Emocje Narkotyki

Dlaczego nie mogę kontrolować emocji?

Witam. Jestem mężczyzna i mam 27 lat. Mój problem polega na tym, że nie potrafię kontrolować emocji, tak bardzo że ranie słownie najbliższych mi ludzi bez opamiętania. Problem się zaczął gdy już byłem młody, często dotykała mnie frustracja, objawy złości,... Witam. Jestem mężczyzna i mam 27 lat. Mój problem polega na tym, że nie potrafię kontrolować emocji, tak bardzo że ranie słownie najbliższych mi ludzi bez opamiętania. Problem się zaczął gdy już byłem młody, często dotykała mnie frustracja, objawy złości, niekontrolowany gniew z nieznanych mi powodów, chociaż w domu rodzinnym było wszystko dobrze. Z czasem złość, gniew i brak opamiętania w moich słowach zaczął się pojawiać w czasie spożywania alkoholu. Ostatnio pokochałem Kobietę, wszystko zaczęło układać się wspaniale byliśmy ze sobą 2,5 roku. Rozstaliśmy się przez to że ją raniłem swoim brakiem kontrolowania emocji. Mówiłem słowa które później żałowałem, najczęściej pod wpływem alkoholu. Chciałbym zadać pytanie, czy mogę to jakoś wyleczyć. Czy powinienem udać się do poradni psychologicznej ? Nie chce ranić osób które Kocham, ale nie potrafię zapanować nad emocjami. Proszę o odpowiedz. Pozdrawiam
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Sylwia Wilk
Mgr Sylwia Wilk
Dotyczy: Psychologia Emocje

Co oznaczają zaburzenia połykania po porodzie?

2.5 roku temu urodziłam 3 dziecko, poród był 2 tyg po terminie wywoływany. Dziecko miało wagę ponad 4 kg. 2 miesiące po porodzie zaczęłam mieć problem z przełykaniem jedzenia do tego doszły bardzo silne bóle głowy, przy tych bólach... 2.5 roku temu urodziłam 3 dziecko, poród był 2 tyg po terminie wywoływany. Dziecko miało wagę ponad 4 kg. 2 miesiące po porodzie zaczęłam mieć problem z przełykaniem jedzenia do tego doszły bardzo silne bóle głowy, przy tych bólach głowy miałam uczucie jak by ktoś mnie złapał za szyję i dusił, do tego miałam dziwny ucisk na szczękę i nadwrażliwość na zęby i ścisk szczęki. Przy tych bólach miałam problem z koncentracjom i zawroty głowy. Do tego zaczełam mieć lęki i obawy przed śmiercią. Oczywiście było wiadomo że mam nerwice... Lekarz skierował mnie na tomografie głowy, wyniki było dobre, miałam tomografie bez kontrastu bo karmiłam piersią. Na początku bardzo młoda pani doktor stwierdziła że mogą to być takie ataki padaczki lub zakrzepica. Lecz skonsultowała to z inną Panią doktor z dłuższym stażem i stwierdziła że jest wszystko w porządku. Później miałam kontrolę w poradni neurologicznej, lekarz stwierdził że jest to powikłania po porodzie i się wszystko unormuje. Faktycznie z czasem wszystko wróciło do normy. Lecz problem z nerwica był dalej miałam wszystkie badania ekg, ukg, badanie tarczycy, badanie moczu ogólne i krwi wszytko w porządku. Rok temu przeszłam operacje przepukliny, miałam znieczulenie w kręgosłup. Teraz od dwóch miesięcy znów zaczęłam mieć silne bóle głowy są ta bóle uciskowe na środek głowy z naciskiem i pulsem. Nie jest to ból a bardziej taki tlumiacy do tego też mam ucisk na górna szczękę. Często kłuję mnie w lewym boku głowy i prawym oku czasem też z tyłu głowy. Czasem nasila mi się to jak się położę lub zle leżę. I przy silniejszych emocjach też się tak dzieje. Ciśnienie mam dobre. W lipcu mam wizytę u neurologa. Boje się że coś mi jest a lekarze bd patrzeć że mam nerwice i się na nią lecze. Od ponad miesiąca biorę leki antydepresyjne, na dzień i na nio bo mam problem ze snem. Lecz bóle głowy się zaczęły wcześniej niż zaczełam brać leki, mam je bardzo często mam dość. Cy ktoś może mi pomóc co mi jest. Czy ja mam raka lub coś innego w głowie.
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Operacje przepuklin Zaburzenia snu Choroby nowotworowe Interna Poród Problemy z koncentracją Problemy z przełykaniem Dziecko Emocje Tarczyca Kręgosłup

Co oznaczają omamy słuchowe?

witam przez 10 lat mialam silne lęki i bralam zolaxe 10, ostatnio w porozumieniu z lekarzem odstawilam, poszlam do nowej stresujacej pracy, w ktorej byla duza odpowiedzialnosc finansowa i stres a takze bardzo obgadujace za bzdury otoczenie. Starsznie sie wystraszylam,... witam przez 10 lat mialam silne lęki i bralam zolaxe 10, ostatnio w porozumieniu z lekarzem odstawilam, poszlam do nowej stresujacej pracy, w ktorej byla duza odpowiedzialnosc finansowa i stres a takze bardzo obgadujace za bzdury otoczenie. Starsznie sie wystraszylam, pojawil sie problem z emocjami, ktore przez 10 lat znieczulania lekami powrocily oczywiscie strach tez powrocil. Moja terapeutka twierdzi ze nie mam schizofrenii , mozliwe ze chad ale ze u podloza wszytkich moich problemow lezy lęk. W kazdym razie miesiąc po chodzeniu do pracy i odstawieniu tabletek przez ten lęk i przez to ze zaczeli o mnie w pracy plotkowac wpadlam w lęk, zupelnie stracilam rownowage i pozytywne myslenie, rozstroilam sie zupelnie emocjonalnie, mialam 2 razy jak cos robilam wrazenie ze to byl sen oraz 1 raz czulam jak zasypialam męskie perfumy i 1 raz wydawalo mi sie ze slysze fragment koronki w tv, ale sprawdzilam, koronki nie bylo. Wrocilam do zolaxy 5 mg bo sie wystraszylam, Czy mysla Panstwo ze to wszystko moze byc spowodowane zespolem odstawiennym i dlugotrwalym stresem( stres i lęk i nieprzyjemne emocje- dusze w sobie i magazynuje latami)
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Choroba afektywna dwubiegunowa Stres Schizofrenia Psychiatria Emocje

Czy słusznie się martwię zachowaniem mojego 8-letniego syna?

Witam. Martwi mnie zachowanie mojego 8 letniego syna. Ostatnio ma problemy z koncentracją. Czytamy książki, niby uważnie słucha a jednak nie potrafi odpowiedzieć na pytania. Dodam, że do tej pory był wzorowymi uczniem. Martwi mnie najbardziej problem z jego emocjami.... Witam. Martwi mnie zachowanie mojego 8 letniego syna. Ostatnio ma problemy z koncentracją. Czytamy książki, niby uważnie słucha a jednak nie potrafi odpowiedzieć na pytania. Dodam, że do tej pory był wzorowymi uczniem. Martwi mnie najbardziej problem z jego emocjami. Ostatnio obserwuje, że często zaczyna sobie biegać bez celu, podskakiwac. Jakby chciał rozładować emocje, odreagować.. Kiedy się cieszy też ma dziwne odruchy, otwiera buzię i pochyla się. Obserwuje też że nagle się jakby zawiesi i przewraca do góry oczyma. Martwię się jestem przestraszona tym. Boję się, że to coś z nerwami, że potrzebny będzie neurolog albo psycholog. Proszę mi poradzić..
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Neurologia Psychologia Problemy z koncentracją Dziecko Emocje

Dlaczego 4 lata temu przestałam odczuwać emocje?

Witam od około 4 lat przestałam odczuwać emocje... Jestem uśmiechnięta, nie mam depresji czy braku chęci do życia. Jeśli emocje dotyczą synów to wszystko dIala idealnie, odczuwam szczęście, miłość, strach... Ale co do innych ludzi przestałam... Tata mój miał udar... Witam od około 4 lat przestałam odczuwać emocje... Jestem uśmiechnięta, nie mam depresji czy braku chęci do życia. Jeśli emocje dotyczą synów to wszystko dIala idealnie, odczuwam szczęście, miłość, strach... Ale co do innych ludzi przestałam... Tata mój miał udar i nic nie poczułam, czy to brat czy najlepsza przyjaciółka nie ma znaczenia, ja nic nie czuje. Uśmiecham się i stwarza pozory i tyle. Z moim partnerem to smao, czuję się pusta, oderwaniała... Tak tylko to czuję odretwienie... Czasem czuje ekscytacje, złość... Ale nic pozatym... Kiedyś taka nie byłam, wręcz przeciwnie odczuwalam wszystko bradzo..... Nie czuję smutku na myśl o śmieci rodziców, partnera.... Zablokowałam sie i nie wiem jak to odkręcić...
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Monika Stasiak-Wieczorek
Mgr Monika Stasiak-Wieczorek
Dotyczy: Depresja Drętwienia i mrowienia Psychiatria Psychologia Psychoterapia Dziecko Emocje

Jak radzić sobie z emocjami w nerwowych sytuacjach?

Witam nie mogę sobie poradzić z emocjami i nerwami mąż przebywa za granicą zawsze jak wyjeżdża reaguję płaczem jak się kłócimy a nie jest po mojej myśli reaguję złością i atakiem szantażem nie umiem nad sobą zapanować nasze małżeństwo wisi... Witam nie mogę sobie poradzić z emocjami i nerwami mąż przebywa za granicą zawsze jak wyjeżdża reaguję płaczem jak się kłócimy a nie jest po mojej myśli reaguję złością i atakiem szantażem nie umiem nad sobą zapanować nasze małżeństwo wisi na włosku chcę się zmienić umieć rozmawiać o problemach nie atakować agresją
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Katarzyna Kulczycka
Dotyczy: Agresja Psychologia Emocje Małżeństwo

Co mogą oznaczać moje zaburzenia natury psychicznej?

A więc tak...moja choroba zaczęła się rok temu...podcielam sobie żyły z powodu rówieśników. Cały czas obwinialam się o to ze ich oklamywalam i kiedy oni się dowiedzieli nie chcieli mnie znać pod wpływem emocji wtargnelam na swoje zycie....niestety odratowali mnie...ale... A więc tak...moja choroba zaczęła się rok temu...podcielam sobie żyły z powodu rówieśników. Cały czas obwinialam się o to ze ich oklamywalam i kiedy oni się dowiedzieli nie chcieli mnie znać pod wpływem emocji wtargnelam na swoje zycie....niestety odratowali mnie...ale miesiąc później trafiłam znów do szpitala po przedawkowaniu leków...znów odratowali...Ale trafiłam do ośrodka psychiatrycznego...gdy wyszłam wszystko było dobrze. Do momentu kiedy zaczęła się przemoc psychiczna wobec mnie....zaczęły się szepty i omamy...miałam wizje...znów tragilam do szpitala psychiatrycznego lecz tam mi nie pomogli...teraz jest bardzo źle....nie.potrafię się cieszyć z życia...mam momenty gdzie jest dobrze i mysle ze dam rade ale chwilę później czuję że to co myślę jest beznadziejne...ze nie dam...ostatnio byłam w innym świecie....wydawało mi się ze to co widzę to sen...gdy się obudziłam okazalo się ze byłam cala zaplakana...chłopak mówił że cały czas płakałam i nie mógł mnie uspokoić...ze zaczęłam walić pięścią w ścianę itp...teraz czuję się beznadziejnie...nie wiem co robić...mam stwierdzony lęk społeczny i agrofobie...biorę leki na to i depresyjne lecz nie pomagają....ciągle słyszę słyszę widze różne rzeczy...okaleczam się nieświadomie...co robić...co to może być ?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Psychiatria Psychologia Psychoterapia Omamy Przemoc psychiczna Emocje

Jak radzić sobie z huśtawką nastrojów w wieku 21 lat?

Dzień dobry, Mam 21 lat i jestem studentką. Wydaje mi się, że jestem dziwną osobą... Codziennie zmagam się z ciągłą huśtawką nastrojów. Raz jestem pełna energii, chwilę później przygnębiona i zalewam się łzami. Bardzo dużo płaczę. Ukrywam się z tym.... Dzień dobry, Mam 21 lat i jestem studentką. Wydaje mi się, że jestem dziwną osobą... Codziennie zmagam się z ciągłą huśtawką nastrojów. Raz jestem pełna energii, chwilę później przygnębiona i zalewam się łzami. Bardzo dużo płaczę. Ukrywam się z tym. Rzadko mówię na głos o tym, co czuję. Moje życie zdaje mi się być pasmem porażek. Moi rodzice uważają, że zależy mi tylko na ich pieniądzach. Dają mi takie sygnały dosyć często i bardzo mnie to boli... Uważam się za nieudacznika życiowego. Nie potrafię zadowolić rodziny, wiecznie ich rozczarowuję. To dlatego, że nie potrafię się skupić i ciężko mi się uczyć. Ponadto jestem roztrzepana, nieuporządkowana, a w dyskusjach - dosyć temperamentna. Potem żałuję tego, co powiedziałam i żyję w wiecznym poczuciu winy za wszystko. Nie pomaga mi fakt, że wciąż jestem singielką. Udaję przed znajomymi, że mi z tym dobrze, ale są takie dni, kiedy marzę tylko o tym, żeby ktoś był przy mnie. Żeby ktoś mnie akceptował i kochał bez względu na wszystko. Nie umiem być w związku, bo nie uważam się za atrakcyjną kobietę. Niby mężczyźni zwracają na mnie uwagę, ale ja im nie ufam. Nie wierzę, że mogłabym się komuś podobać. To jest tym trudniejsze, że od dłuższego czasu potajemnie czuję coś do kolegi z "paczki". Gdy jesteśmy we dwoje, zachowuje się, jakby też to czuł. Ale ja zawsze uciekam od poważniejszej relacji, bo boję się pokazać mu swoją prawdziwą twarz... Pokazać mu swoje niedoskonałości, słabości, to jaka jestem krucha i rozbita... Pewnie nie chciałby mnie takiej. Z jednej strony marzę o związku z nim, z drugiej nie potrafię się przełamać. A bardzo boli mnie myśl, że mógłby w końcu znaleźć kogoś innego. Tylko że co on mógłby widzieć we mnie? Jestem taka wielka, mam 172 cm wzrostu i ważę 64 kg, a to zdecydowanie za dużo. Staram się jak mogę, ale nie umiem schudnąć. Katowałam się już niejedną dietą, chodziłam na siłownię codziennie. Teraz nie mogę, bo mam kontuzję nogi. Siedzę unieruchomiona w domu i myślę w kółko o tym jaka jestem beznadziejna.. Nie mogę się nawet porządnie czegoś nauczyć, bo ciągle myślę obsesyjnie o swoim wyglądzie. Brzmię pewnie jakbym była próżna, ale to właśnie nie jest prawda (tak mi się zdaje). To siedzi we mnie, tak głęboko zakorzenione. Poczucie, że jestem nikim, że jestem głupia, gruba, brzydka, samotna, najgorsza ze wszystkich. Dodam może jeszcze, że znajomi twierdzą inaczej. Z tym że pewnie mówią tak, żeby nie było mi przykro. Nawet im nie potrafię do końca zaufać, a wiem że im na mnie zależy. To moi przyjaciele. A mam ich bardzo niewielu. Jestem taka samotna i pławię się w tym poczuciu winy i beznadziei życia. Nikogo nie dopuszczam zbyt blisko, boję się, że wyśmieje, skrytykuje. Błagam o jakąś pomoc... Wiem, że kwalifikuję się na psychoterapię, ale nie mam pieniędzy na psychologa, ledwo mi starcza żeby się utrzymać :( Z góry dziękuję za uwagę. Julia
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Sylwia Wilk
Mgr Sylwia Wilk
Dotyczy: Psychologia Emocje

Co może oznaczać taki guz pod lewym jądrem?

Witam. Podczas stosunku żona wymacala mi guza pod lewym jądrem, był dosyć wyraźny, gdy już emocje opadły i penis był w spoczynku, guzek jest praktycznie nie wyczuwalny. Zauważyłem tez ostatnio ze guzek jest bardziej wyczuwalny gdy długo stoję na nogach.... Witam. Podczas stosunku żona wymacala mi guza pod lewym jądrem, był dosyć wyraźny, gdy już emocje opadły i penis był w spoczynku, guzek jest praktycznie nie wyczuwalny. Zauważyłem tez ostatnio ze guzek jest bardziej wyczuwalny gdy długo stoję na nogach. Nic mnie nie boli zero zmian na mosznie, ogólnie wszystko w normie oprócz tego guza który się powiększa podczas podniecenia, albo gdy stoję dłuższy czas. Jeszcze jedno, mam wrażenie ze guzek jest lekko podluzny
odpowiada 1 ekspert:
Paweł Żmuda-Trzebiatowski
Paweł Żmuda-Trzebiatowski
Dotyczy: Urologia Guzki Emocje Prącie Moszna Jądra

Co oznacza pieczenie skóry podczas stresu?

Witam Mam 18 lat i pewien problem a mianowicie chodzi o to że podczas emocji mniejszych lub większych (Podczas zmiany temperatury np. Gdy słońce przygrzeje lub gdy jest mi za gorąco) zaczyna mnie piec tak jak by wszystko w jednym... Witam Mam 18 lat i pewien problem a mianowicie chodzi o to że podczas emocji mniejszych lub większych (Podczas zmiany temperatury np. Gdy słońce przygrzeje lub gdy jest mi za gorąco) zaczyna mnie piec tak jak by wszystko w jednym czasie plecy brzuch klatka szyja ręce i wyskakuje mi dużo małych plamek.. Podczas wysiłku przy jeździe na rowerze robieniu pompek czy jak przygrzeje słońce to samo po około paru minutach od uspokojenia krostki bladną a po czasie całkowicie znikają. Nie wiem co to byłem u lekarza stwierdził Pokrzywke przepisał jakieś maści i leki przeciwhistaminowe ale nie pomagają.. Jest to strasznie irytujące i nie daje normalnie funkcjonować trwa to już około 2 lat ale kiedyś bywało rzadziej i mniej tych krostek a teraz się nasila z biegiem czasu.. Dziękuję za jaką kolwiek rade
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Dermatologia Pokrzywka Maści Jazda na rowerze Emocje

Gdzie mam zgłosić się z moimi problemami?

Witam, mój problem pojawił się 5 miesięcy temu. Od zawsze byłem nerwowy, w codziennym życiu towarzyszyły mi pewnego rodzaju odruchy (tiki) które nie przeszkadzały mi bardzo. W dzieciństwie miałem już problemy na tle nerwicowym. Pewnego dnia te ww. tiki strasznie... Witam, mój problem pojawił się 5 miesięcy temu. Od zawsze byłem nerwowy, w codziennym życiu towarzyszyły mi pewnego rodzaju odruchy (tiki) które nie przeszkadzały mi bardzo. W dzieciństwie miałem już problemy na tle nerwicowym. Pewnego dnia te ww. tiki strasznie się nasiliły. Trwało to około tygodnia. Po tym czasie ustaly i można powiedzieć, że prawie wszystko wróciło do normy, oprócz jednej rzeczy. Zacząłem strasznie się pocić. Przy małym wysiłku, przy okazywania emocji, gdy lekko zwiększa mi się ciśnienie, pot leje się ze mnie. Robiłem sobie podstawie badania i wszystko jest w normie. Nie cierpię na żadną chorobę. Pot strasznie eliminuje mnie z życia społecznego. Zrobiłem się zamknięty w sobie, nie chce prowadzić rozmów podczas których okazuje jakieś większe emocje, bo pot leje się ze mnie. Gdy jestem w ciasnych pomieszczeniach, gdzie jest dużo osób, mimo otwartych okien i ewidwntegno poczucia zimna, poce się. Gdy w szkole muszę przyjść do tablicy rozwiązać zadanie które nie sprawi mi problemu i wiem, że je umiem, zaczyna się koszmar. Cały drże (łącznie z twarzą), mam straszne poczucie lęku, robię się cały czerwony i nie wiem co robić. Dawniej miałem podobnie, ale nie w takim stopniu. Gdy rozmawiam z kimś mam tak samo, paraliż, drżenie, lęk, nie jestem w stanie patrzeć danej osobie w twarz, tylko błądze wzrokiem. Gdy idę ulicą zdaje mi się, że kazdy się patrzy. Najgorzej się przy rytmicznej, energicznej muzyce. Wtedy bujam się w przód i w tył, rośnie mi ciśnienie i pot leci kroplami. Zauważyłem, że gdy siedzę spokojnie w domu, oglądam jakiś film, nic złego się nie dzieje. Jestem spokojny, odprężony i nie poce się. Moje pytanie brzmi : Gdzie się zgłosić z moim problemem, co może mi dolegać, jak z tym skutecznie walczyć i czy wogóle można. To wszystko doprowadza mnie do paranoi. Z góry dziękuję za pomoc.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Psychologia Twarz Emocje
Patronaty
Zdrowie
Dziecko
Psychologia
Newsy
Ważne tematy