Witam, mam 23 lata i od pewnego czasu odczuwam lęk, gdy tylko wyjdę sama z domu, robi mi się duszno, ciągle się pocę, serce wali jak oszalałe. Mam napady lęków, ogarnia mnie jakiś strach przed banalnymi sprawami. Na uczelni nie potrafię usiedzieć, bo za dużo ludzi, tak samo w autobusie czy jakimś urzędzie. Ręce mi się trzęsą, mam wrażenie, że zemdleję. Nigdy nie miałam takich problemów, zawsze sama sobie ze wszystkim radziłam. Zaczęłam brać Neopersen forte i pić melisę trzy razy dziennie, ale to nie pomaga, lekarz przepisał mi M*** 150 mg, ale to również nic nie daje. Niby czuję się spokojnie, ale jak tylko gdzieś pójdę, znowu ten lęk. Chcę normalnie chodzić do szkoły, zwłaszcza że to ostatni rok licencjatu, ale nie umiem tam wysiedzieć ani nawet dojechać. Swojego czasu odwoził mnie chłopak i dawałam radę, ale teraz nawet to nie pomaga. Dodam, że jestem zapisana do psychiatry, ale termin dostałam za trzy miesiące, a ja nie mogę tak długo czekać...

Witam! W styczniu tego roku przeprowadziłam się z rodziną do innego miasta, w związku z czym moja dwunastoletnia córka musiała przenieść się do nowej szkoły. Trafiła do klasy, w której jest piętnastu chłopców i tylko cztery dziewczynki. Na początku wszystko było w porządku, jednak po krótkim czasie okazało się, że koleżanki z klasy nie zaakceptowały jej, nie chcą z nią siedzieć na lekcjach, nie rozmawiają na przerwach, kiedy coś do nich mówi to w połowie zdania się od niej odwracają i odchodzą. Szczególnie jedna z dziewczyn buntuje klasę przeciwko niej. Z tego co wiem, chodzi o to, że z córką rozmawiają koledzy z klasy i tamta dziewczyna jest o któregoś zazdrosna. Córce udało się zakolegować z jedną z dziewczyn, ale myślę, że pod wpływem tamtej ostatnio wysłała wiadomość do córki, że ta ma się k...a o....ć od chłopaków itd. Jestem zszokowana całą tą sytuacją i słownictwem jakiego te dzieci używają. Córka w poprzedniej szkole była bardzo lubiana, była przewodniczącą klasy, dobrze się uczy, jak do tej pory nikt się na nią nie skarżył, nie miałam z nią większych problemów. Sytuacja komplikuje się tym bardziej, że ja pracuję na wyjeździe i często nie ma mnie w domu. Staram się jak najwięcej z nią rozmawiać, ale to bardzo skryte i zamknięte w sobie dziecko, ciężko cokolwiek się od niej dowiedzieć, nie chce mnie martwić. Nie wiem jak mam jej pomóc i bardzo się o nią martwię. Wiem, że to przeżywa. Nie chciałabym w to mieszać wychowawczyni, bo boję się, że to może źle odbić się na córce. Poza tym ona bardzo mnie prosi, żebym tego nie robiła, bo wtedy będzie jeszcze gorzej. Pozdrawiam i proszę o pomoc. Marzena

Witam! Mam 18 lat. I mam pewien problem, przez który moje życie jest naprawdę bardzo ciężkie. Żeby nie owijać w bawełnę: po prostu boję się ludzi, normlanie czuję się tylko w otoczeniu najbliższych, a jak wyjdę na dwór to już jest problem, coś złego się ze mną dzieje, często jak widzę kogoś to zmieniam stronę ulicy i idę gdzie indziej, czuję strach gdy wchodzę do sklepu, fryzjera, dentysty itp... po ukończeniu I klasy gim. zaprzestałem kompletnie chodzić do szkoły, trwało to dwa lata i przyznano mi lekcje indywidualne. Teraz podam taki przykład: jak zaczynam rozmawiać z kimś obcym lub znajomym to gubię się w swoich wypowiedziach, mówię szybko, zdarza się nawet, że się jąkam, nie wiem, co mam robić, czuję, że się pogrążam, że zaraz ktoś zacznie się ze mnie śmiać... Gdy idę ulicą to mam wrażenie, że ktoś się na mnie patrzy, mam wtedy takie dziwne wrażenie, głupio się czuję, nieswojo... Jak siedzę sam w pokoju i nagle wejdzie do niego moja mama albo siostra to mi przeszkadza, czuję się poddenerwowany. To chyba na tyle, naprawdę oczekuję jakieś porady, najlepiej nie w stylu "idź do psychiatry" itp... Bardzo ciężko mi się z tym żyje, co gorsze, mam wrażenie, że z czasem mi się to nasila. Pozdrawiam.

Witam. Mam 25 lat, wyszlam z benzodiazepin 2 lata temu i niedawno z fobii spolecznej. Moje życie jest teraz o niebo lepsze. Mieszkam w Londynie, mam ok pracę, jestem niezależna etc. Z dala od toksycznych ludzi i tej całej traumy, która się już chyba zaczęła 24 lata temu, a może 25? Jakkolwiek ciagle jest nie tak. Ludzi, choć już się nie boję (stresuje nimi), to chyba po prostu nie lubię, no chyba, że mam dobry dzień. Szybko mnie nudzą czy rozczarowują. Wogóle wszystko mnie nudzi (nie było tak przed benzodiazepinami, czyli 5 lat temu). Ciągle biorę antydepresanty, ale ten dół ciągle jest. Drobne rzeczy mnie podłamują, jestem mało odporna. Czuję się jakbym miała 80 lat. Nie lubię na ogół rówieśników. Nie mogę znaleźć miejsca w życiu/świecie. Jednocześnie lubię moją samotność i przez nią cierpię. Mam wrażenie, że w tym życiu nigdy nie będę szczęśliwa. Przeszłość była okrutna. Przecież jej nie zapomnę. Moje życie nigdy nie było tak czyste i poukładane, jak jest teraz. Kiedyś nawet nie potrafiłam sobie wyobrazić, że ja-dziecko wrzucone w nieodpowiednie ręce, tak mogę żyć (pochodzę z bardzo dysfunkcyjnej rodziny), a jednak źle się czuję, po prostu źle, źle, źle. Przeszłam już tyle terapii. I co? W głębi serca nie mogę się doczekać, kiedy to życie się skończy. Nawet teraz czuję, że to to, tak bolesne dzieciństwo nie daje mi spokoju. Mój psychiatra mówi "jest Pani nieźle poskładana". No tak, przyznaję. Ale ciągle wewnętrznie czuję tą "nudę", czy pustkę - to coś - wycięczenie życiem (przeszłością)? Nie stać mnie na ten moment na psychologa itp. dlatego może Państwo mogliby mi polecić jakąś książkę? Czuję, że potrzebny mi balsam na stare, starsze i te bardzo stare rany. Przebaczenie? Nie wiem. Proszę o wskazówkę. Pozdrawiam!