Poczucie winy - Pytania do specjalistów, strona 3

Jak poradzić sobie ze śmiercią byłego partnera?

Po czasie zakonczenia sie zwiazku trwajacego rok przesladuja mnie wyrzuty sumienia ,poczucie winy i uczucie bezsilnosci i nie wiem jak sobie z tym poradzic . Zwiazek zostal zakonczony przeze mnie.Powodem tej decyzji byl fakt ze moj chlopak zazywal i zazywa...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Łucja Fitchman

Dotyczy: Psychologia Poczucie winy

Czy te wszystkie objawy wskazują u mnie na nerwicę?

Czy to są objawy nerwicy? Wydaje mi się, że mogę mieć nerwice. Od pewnego czasu mam: - bezsenność - tiki - fobie - zaburzenia odbierania dźwięków (odczuwam lęk, i popada w mała paranoja gdy jestem w głośnik miejscu) -...

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Bożena Waluś

Mgr Hanna Markiewicz

Dotyczy: Kołatanie serca Bezsenność Lęk Stres Nerwica Zespoły urojeniowe i otępienie Fobie Psychologia Psychoterapia Duszności Senność Poczucie winy Serce

Z kim mam porozmawiać o moich problemach?

Witam .Jestem osobą samotną mam 57 lat mężczyzną .- powiem dosyć namiętną. Miałem taki okres czasu że potrafiłem wytrzymać bez masturbacji 3, 4 lata . Niestety w obawie przed grzechem był taki okres że nie chciał mi stawać członek i...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Uczucie samotności Psychologia Poczucie winy Masturbacja

Dlaczego mam ciągłe poczucie winy?

Witam, kazdego dnia zadreczam sie myslami o mojej przeszlosci, o ktorej moj partner nie wie. Wstyd i poczucie winy, niechec do siebie i zycia nie daja mi spokoju. Nienawidze siebie, najchetniej wymazalabym te wspomnienia i kilka pat wstecz... wiem ze...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Alicja Maria Jankowska

Dotyczy: Psychologia Poczucie winy

Gdzie mam się udać z moimi problemami psychicznymi?

Dzien Dobry chcialem zasiegnac tutaj po porade otoz o grudnia 2017roku zmagam sie z problemami psychicznymi lek,nie pokoj,niskie poczucie wartosci,poczucie winy,rozdraznienie,momentami agresja,nie moznosc radzenia sobiew trudnych sytuacjach jest wiele takich czynnikow duzo by pisac w ciagu ostatnich dwoch lat naprawde...

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Joanna Szlasa

Mgr Małgorzata Nikonowicz

Dotyczy: Agresja Psychiatria Psychologia Psychoterapia Rozdrażnienie Poczucie winy Poczucie własnej wartości

Jak mogę polepszyć swoje samopoczucie?

Dzień dobry, szukam pomocy w związku z obawami dotyczącymi mojego stanu psychicznego. Odnoszę wrażenie, że to, co robię, dąży do spełnieniem cudzych oczekiwań. Dotyczy to każdej sfery mojego życia i sprawia, że niemożliwe staje się samodzielne podjęcie decyzji. Zawsze mam... Dzień dobry, szukam pomocy w związku z obawami dotyczącymi mojego stanu psychicznego. Odnoszę wrażenie, że to, co robię, dąży do spełnieniem cudzych oczekiwań. Dotyczy to każdej sfery mojego życia i sprawia, że niemożliwe staje się samodzielne podjęcie decyzji. Zawsze mam wrażenie, że zostanę skrytykowana. Obawiam się krytyki szczegolnie ze strony moich bliskich, przełożonych oraz autorytetów. Duży wpływ na to ma sposób traktowania mnie przez osoby najbliższe. Nie mam siły walczyć o swoje zdanie. Czuję, że poddałam się. Wszelkie próby buntu w wieku dojrzewania kończyły się moją porażką. Problem w tym, że jestem już dorosłą osobą, a nadal ciąży na mnie ta presja dotycząca cudzych wyobrażeń. Próbuję ją spełnić dla świętego spokoju, jednak w części przypadków nie jestem w stanie. Dotyczy ona bowiem nawet najprostszych czynności, jak zmywanie naczyń, mycie podłóg czy wieszanie prania. Zawsze jest powód, by skrytykować moje działania. Jest to jednak taka krytyka, która sprawia że czuję się jak osoba delikatnie mówiąc upośledzona i szybko wycofuję się, żeby nie wybuchnąć płaczem, co pewnie zostałoby uznane za sposób na wpędzenie w poczucie winy i wywołanie litości. Problem w tym, że naprawdę nie daję sobie już rady. Rozmowy nie dają rezultatu. Poszłam na studia zgodnie z cudzymi oczekiwaniami. Do pracy również. Nie noszę makijażu, bo próby jego wykonania kończyły się komentarzami typu "co się tak wypin***yłaś", czy "maluje, to się stare stodoły". Miało to w założeniu być żartem, niestety, z czasem zadziałało na mnie zbyt mocno. Czuję się źle ze sobą. Najchętniej chciałbym być niewidoczna. Nie kupuję dla siebie prawie nic, w obawie, że mój zakup zostanie uznany za zbyt drogi, nieodpowiedni, niepotrzebny. Że wydałam ciężko zarobione pieniądze na bzdury. Staram się nikogo o nic nie prosić. Nie chcę sprawiać kłopotu i zawracać głowy. Dochodzą do tego problemy autodestrukcyjne, jak drapanie, skubanie skóry do krwi w sytuacjach stresujących, co trwa już od kilku lat. Moja skóra pokryta jest bliznami, pojawiły się zmiany łuszczycowe które nie mogą się przez to zagoić. Od 12 lat zmagam się także z nadwagą, związaną z objadaniem się. W najgorszych momentach jem bez przerwy, co wywołuje we mnie dodatkowe poczucie winy. To wszystko na przemian z próbą schudniecia, by spełnić ponownie stawiane przede mną przez najbliższych oczekiwania. Myślałam, że z czasem uda mi się poradzić z tą sytuacją, ale widzę, że zamiast poprawy, z roku na rok jest coraz gorzej. Widzę, jak moje życie odstaje od życia moich znajomych. Jak spotykają się ze sobą, zakładają rodziny. Ja jestem samotna. Coraz bardziej niepewna siebie, przygnębiona. Jest we mnie coraz mniej chęci, by cokolwiek zmienić. Co robić?

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Bożena Waluś

Dotyczy: Blizny Ciąża Odchudzanie Nadwaga Uczucie samotności Dietetyka Psychologia Psychoterapia Makijaż Poczucie winy

Problem z lękami i wahaniami nastroju

Mam 28 lat. Uważam się za osobę łatwowierną. Byłam wielokrotnie okłamywana i zdradzana. Nie potrafię odpowiedzieć dlaczego, szczerze mówiąc zaczęłam szukać winy w swojej osobie ( pochodzę z rozbitej rodziny ) , zastanawiałam się czy sama do tego nie doprowadzam.... Mam 28 lat. Uważam się za osobę łatwowierną. Byłam wielokrotnie okłamywana i zdradzana. Nie potrafię odpowiedzieć dlaczego, szczerze mówiąc zaczęłam szukać winy w swojej osobie ( pochodzę z rozbitej rodziny ) , zastanawiałam się czy sama do tego nie doprowadzam. Mieszkam od zawsze z mamą która nie pracuje i choruje, mam wrażenie że moim celem życiowym jest utrzymywanie jej zadowolenia na odpowiednim poziomie. Odkąd pamiętam nigdy moje decyzje nie były trafne, obojętnie czego dotyczyły. Gdy bywałam chora miałam wrażenie że się na mnie złości. Są momenty w których normalnie się śmiejemy i rozmawiamy, ale za chwilę jest już na mnie obrażona nie mam pojęcia o co.. Wieczne wzbudzanie poczucia winy. Całe życie chodzę jak na paluszkach. Teraz jestem zaręczona od pół roku. Mój narzeczony nie ma ze mną lekko, a i tak przedstawiam mu zawsze małą część moich lęków. Mam swobodny dostęp do jego telefonu bo jak uważa nie ma nic do ukrycia. To jednak uspokaja mnie tylko na chwilę. Gdy tylko nie jestem w jego pobliżu moje myśli jakby spuszczają się ze smyczy i mimowolnie wyobrażam sobie w jaki sposób akurat mógłby mnie zranić samymi relacjami z jakimiś kobietami. Zdaję sobie sprawę z irracjonalności tych myśli ale jak wspomniałam pojawiają się mimowolnie i wywołują długotrwałe uczucie strachu i przerażenia. W nocy dla uzupełnienia dręczą mnie koszmary. Gdy spoglądam w przyszłość czuję że to tylko kwestia czasu aż się mną znudzi lub naszym życiem i będzie chciał czegoś więcej. Ta myśl jest tak samo irracjonalna jak reszta z nich ale jednocześnie tak samo przerażająca. Narzeczony ciągle powtarza ' to jest tylko w Twojej głowie. Uspokój się. Uspokój to. ' Moje pytanie brzmi ' Jak ? ' Mam wrażenie, że nie jestem w stanie mu zaufać, ani dać życia jakiego będzie chciał i w końcu i tak mnie zostawi. Dodatkowo moje nastroje - chociaż tego nie chcę zależą w 3/4 od nastroju mojej drugiej połówki. Codziennie wieczorem moje lęki rozszerzają się i zaczynam bać się następnego dnia - bez konkretnego powodu.

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Psychologia Poczucie winy

Jak radzić sobie z poczuciem winy?

Dzień dobry Miałem wizytę u psychologa, który po ostatniej wizycie wywołał u mnie poczucie winy. Psycholog była poirytowana (przynajmniej ja tak to odebrałem) że nie było mnie długo (miałem problemy z urzędami) , no bo jak można mieć...

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Joanna Szlasa

Mgr Agnieszka Galas - Konsor

Dotyczy: Psychologia Poczucie winy

Czy przy nerwicy natręctw zawsze występują kompulsje?

Czy przy nerwicy natręctw zawsze występują kompulsje? Mam rożne natrętne myśli, najczęściej czuję wtedy poczucie winy. Na przykład jeśli kogoś okłamie, mam ochotę się do tego przyznać, ale jeśli to zrobię znów czuję się źle bo myślę że może...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Natrętne myśli Nerwica natręctw Depresja Nerwica Psychiatria Psychologia Psychoterapia Poczucie winy

Problem z depresją u 29-latka

Mężczyzna lat 28 Daniel Witam mam takie pytanie mam stwierdzoną depresje i od trzech miesięcy zażywam dwa leki fluoxetine polpharma 20 mg 1x dziennie rano i lerivon 30 mg 1x dziennie noc niestety leczenie na razie nie przynosi żadnych rezultatów... Mężczyzna lat 28 Daniel Witam mam takie pytanie mam stwierdzoną depresje i od trzech miesięcy zażywam dwa leki fluoxetine polpharma 20 mg 1x dziennie rano i lerivon 30 mg 1x dziennie noc niestety leczenie na razie nie przynosi żadnych rezultatów moje objawy to jeszcze większe poczucie winy i większa depresja niż przed zaczęciem leczenia a objawy moje to takie same były przed rozpoczęciem leczenia a teraz są jeszcze większe bóle głowy zawroty głowy szumy uszne problemy z pamięcią i koncentracją problemy oczne słabość senność spowolnienie często widze ciemność przed oczami nie jestem w stanie normalnie pracować wyprany mózg otępienie mgła mózgowa czy zatem leki nie zostały w moim przypadku trafione czy psychiatra może mi zmienić leki na lepiej trafione jeśli tak to jakie ja żem zasugerował psychiatrze a on poparł mój pomysł lek coaxil 12,5 mg 3x dziennie nie wiem czy to dobry pomysł i kiedy moge się spodziewać pierwszych efektów tego leku czy ten lek jest dobrym pomysłem i mi pomoże prosze ocenić na ile procent on jest skuteczny druga sprawa miałem robione tsh i wynik wyszedł mi 4,0 norma do 4,4 ft3 i ft4 w normie usg tarczycy tarczyca oba płaty 12 ml czyli bardzo mała pani doktor endokrynolog mówiła mi że nie ma podstaw do tego aby włączyć leczenie euthyroxem w najmniejszej dawce jakby były podstawy to byśmy włączyli leczenie na razie tarczyca jest do obserwacji do robienia badań laboratoryjnych z krwi i kontrolowania tsh ft3 i ft4 co pół roku i tyle póki tarczyca jest wydolna miała pani doktor na myśli że mam tarczyce bardzo małą nie wymaga leczenia tak i to wszystko mi powiedziała pani endokrynolog a według mnie to jest już niedoczynność tarczycy i być może nawet początki hashimoto i mimo wszystko że wyniki mieszczą się w widełkach to 4,0 tsh to nie jest wynik za wysoki jak na mój wiek i to że jeśli leczenie lekami antydepresyjnymi nie przyniosło żadnego efektu przez 3 miesiące to nie jest to spowodowane tym moim wynikiem wysokim wprawdzie nie sugerującym niedoczynności tarczycy bo wynik mieści się w widełkach ale objawy moje są sugerujące niedoczynność tarczycy i nie leczone euthyroxem przez endokrynologa czy w takim bądź razie jeśli pokaże te wyniki psychiatrze tsh moje objawy sugerujące niedoczynność tarczycy to czy lekarz psychiatra może zapisać mi lek euthyrox w najmniejszej dawce i włączyć do leku antydepresyjnego coaxil do leczenia depresji co mi psychiatra chcę włączyć czy wogóle psychiatra może i czy ma takie uprawnienia aby zapisać lek euthyrox czy jeśli ja bym mu zapropronował ten lek na własną odpowiedzialność to by mi psychiatra mógł zapisać prosze na odpowiedzi na wszystkie nurtujące mnie pytania które żem zadał w tak długim pytaniu za wszystkie odpowiedzi z góry dziękuje serdecznie pozdrawiam i życzę miłego dnia.

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Irena Mielnik - Madej

Mgr Małgorzata Mróz

Dotyczy: Badanie hormonów tarczycy Badanie krwi USG Neurologia Ból głowy Niedoczynność tarczycy Depresja Dzwonienie (szum) w uszach Zawroty głowy Choroba Hashimoto USG tarczycy Zespoły urojeniowe i otępienie Interna Psychiatria Psychologia Psychoterapia Senność Problemy z koncentracją Poczucie winy Tarczyca Mózg

Jak postępować w stosunku do przyjaciela chorego na depresję?

Witam. Mam przyjaciela, którego znam od lat, wspolnie w młodości rozmawailismy o wszystkim. Właściwie mogłem mu się zwierzyc ze wszystkiego. Od kilku lat ma depresje i przebywał nawet w ośrodku psychiatrycznym. Zawsze starałem się nastawiać pozytywnie, ważyłem każde słowo w...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Depresja Zaburzenia nastroju Psychologia Psychoterapia Poczucie winy

Czy moje złe samopoczucie może mieć podłoże psychiczne?

Witam, mam na imię Szymon i mam 18 lat. Mój problem zaczyna się od 2017 gdzie po raz pierwszy się zakochałem. Była to płeć przeciwna, hetero seksualna. Byłem młody, mniej rozumny i popełniłem błąd, pisałem pół roku z tym mężczyzną... Witam, mam na imię Szymon i mam 18 lat. Mój problem zaczyna się od 2017 gdzie po raz pierwszy się zakochałem. Była to płeć przeciwna, hetero seksualna. Byłem młody, mniej rozumny i popełniłem błąd, pisałem pół roku z tym mężczyzną o 2 lata starszym. Na początku mi nie zależało, ale z czasem zacząłem gnębić mnie poczucie wimny, że go oszukuje. Czując, że się zakochałem, zresztą widać było, że on również to odwzajemnia. Podczas tego skomplikowanego związku, miałem bardzo dużo razy humorki, przeważnie byłem szczęśliwy i budziłem się z uśmiechem na twarzy. Starałem się zebrać się na odwagę i powiedzieć mu prawdę. Tak się stało, powiedziałem prawdę, a kontakt urwał się bez słowa cześć. Od tego momentu, zacząłem bardzo cierpieć, często chodziłem smutny, płakałem, ale pod koniec roku jakoś to ucichło. Nie myślałem o tym i czułem, że znikł z mojego życia na zawsze. Już na początku 2018 zaczął boleć mnie brzuch, tak nagle. Miałem robione usg, które niby wskazywało na powiększone węzły chłonne. Więc zbagatelizowałem sprawę. Zacząłem nagle czuć niesamowity smutek, płacz, rozdarcie i poczucie winny. Sam już nie wiedziałem co było powodem. Zacząłem opuszczać zajęcia w szkole gmm, gdyż tam również było lekko mówiąc źle. Nauczyciele bez powodu na mnie krzyczeli, ośmieszali i jak napisałem test na 4 to robili tylko mi kartkówkę, bo to nie możliwe, że dostałem 4. Poczułem mocną potrzebę iścia, do psychologa bo wiedziałem, że sam sobie nie poradę. Mam nawiązywać trudno kontakty, a poznając kogoś czułem poczucie winy. Psycholog powiedział, że brzmie zbyt idealogicznie, nie wiedząc o co chodzi, po chwili dodał, że nie potrzebni mi ludzie. A ja usiłuje znaleźć przyjaciół tacy jacy mi odpowiadają. Zamilkłem, a moje ręce opadły. Bóle jednak ustały i przez cały rok nie dawały oznak życia. Po rozmowie z psychologiem nic się moje życie nie zmieniło, ona sama nie potrafiła powiedzieć co się dzieje. Uznała tylko, że moi rówieśnicy przeszkoczyli płot, a ja zostałem w tyle. Gdzie od czasu rozstania, bardzo dużo się zmieniłem pod względem myśleniowym. I czułem, że to moi rówieśnicy odbiegli w tył. Ale raczej nie ludzie tu są problemem, jestem wrażliwy na ich słowa, ale staram się to lekceważyć. Na początku 2019 bóle w prawym podbrzuszu, w lewym. Czasem bolało mnie w klatce piersiowej po lewej stronie, a czasem szyja. Byłem wystraszony i zrobiłem, usg, badanie krwi i moczu nic nie wykazało. Robiłem cukier, który był w normie. Dostałem espumisan na wzdęcia i hydroxizinum. Jednak hydroxizinum działa tylko trochę, a espumisan w ogóle. Udałem się do psychiatry, który swój kurs odbierał na fobi społecznej, kierując się tylko szkoła. Od razu wiedziałem, że z tego nic nie wyjdzie. I się nie myliłem. Powiedział powiedział, że jestem bardzo młody i nie wie co mi jest. A czułem, że każdego dnia jest coraz gorzej, jeszcze przed tym wszystkim ciąłem się. Coraz częściej mam myśli, że to jakiś rak w moim brzuchu i że za chwilę coś mi się stanie i nikt mi nie pomoże. Ból utrzymuje się ponad pół roku, zacząłem go lekko akceptować, bo nikt nie dał mi rady co mam robić. W mojej głowie pojawiały się myśli, że chciałbym, żeby to się skończyło. Chociaż boję się śmierci. Nie chcę mi się robić codziennych obowiązków, nie mam na nic siły, mam słaby apetyt i bardzo łatwo się denerwuje. Błagam o pomoc w zdiagnozowaniu mojej przypadłości i dalsze wskazówki. Szymon lat 18

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Badanie krwi USG USG jamy brzusznej Wzdęcia brzucha Ból w klatce piersiowej USG węzłów chłonnych Ból brzucha Ból podbrzusza Choroby nowotworowe Interna Psychiatria Seksuologia Psychologia Brak apetytu Powiększone węzły chłonne Ból klatki piersiowej Rozstanie Twarz Poczucie winy Węzły chłonne USG szyi Fobia szkolna

Problem z hazardem u mojego chłopaka

Witam moj chlopak od bardzo dlugiego czasu ma problem z hazardem, bardzo duzo czytalam na ten temat i ten moj to dziwny przypadek, bo problem pojawia sie z nienacka co jakis czas ( nieregularnie) Jak juz zacznie to nie przestanie...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Bożena Waluś

Dotyczy: Uzależnienia Uzależnienie od hazardu Psychiatria Psychologia Psychoterapia Poczucie winy

Mąż chce odejść, bo się wypalił

Witam, jestem ze swoim mężem 18 lat razem, 3 lata po ślubie mamy nastoletniego syna(15lat) od 6 lat mąż pracuje za granicą, ja nie pracuję gdyż mąż stwierdził żebym była w domu do tej pory nasze życie układało się bardzo...

odpowiada 2 ekspertów:

Dr n. med. Agnieszka Ledniowska

Mgr Irena Mielnik - Madej

Dotyczy: Depresja Psychologia Psychoterapia Zdrada w związku Rozstanie Emocje Poczucie winy Małżeństwo

Jak pozbyć się moich lęków?

Mam 28 lat. Uważam się za osobę łatwowierną. Byłam wielokrotnie okłamywana i zdradzana. Nie potrafię odpowiedzieć dlaczego, szczerze mówiąc zaczęłam szukać winy w swojej osobie ( pochodzę z rozbitej rodziny ) , zastanawiałam się czy sama do tego nie doprowadzam.... Mam 28 lat. Uważam się za osobę łatwowierną. Byłam wielokrotnie okłamywana i zdradzana. Nie potrafię odpowiedzieć dlaczego, szczerze mówiąc zaczęłam szukać winy w swojej osobie ( pochodzę z rozbitej rodziny ) , zastanawiałam się czy sama do tego nie doprowadzam. Mieszkam od zawsze z mamą która nie pracuje i choruje, mam wrażenie że moim celem życiowym jest utrzymywanie jej zadowolenia na odpowiednim poziomie. Odkąd pamiętam nigdy moje decyzje nie były trafne, obojętnie czego dotyczyły. Gdy bywałam chora miałam wrażenie że się na mnie złości. Są momenty w których normalnie się śmiejemy i rozmawiamy, ale za chwilę jest już na mnie obrażona nie mam pojęcia o co.. Po próbie samobójczej w gimnazjum usłyszałam od babci słowa które pamiętam do dzisiaj ' I chciałaś mamę zostawić samą ? Jak ona miałaby sobie dać radę bez Ciebie ?' i tyle. Koniec tematu. Wieczne wzbudzanie poczucia winy. Teraz jestem zaręczona od pół roku. Mój narzeczony nie ma ze mną lekko, a i tak przedstawiam mu zawsze małą część moich lęków. Mam swobodny dostęp do jego telefonu bo jak uważa nie ma nic do ukrycia. To jednak uspokaja mnie tylko na chwilę. Gdy tylko nie jestem w jego pobliżu moje myśli jakby spuszczają się ze smyczy i mimowolnie wyobrażam sobie w jaki sposób akurat mógłby mnie zranić samymi relacjami z jakimiś kobietami. Zdaję sobie sprawę z irracjonalności tych myśli ale jak wspomniałam pojawiają się mimowolnie i wywołują długotrwałe uczucie strachu i przerażenia. W nocy dla uzupełnienia dręczą mnie koszmary. Gdy spoglądam w przyszłość czuję że to tylko kwestia czasu aż się mną znudzi lub naszym życiem i będzie chciał czegoś więcej. Ta myśl jest tak samo irracjonalna jak reszta z nich ale jednocześnie tak samo przerażająca. Narzeczony ciągle powtarza ' to jest tylko w Twojej głowie. Uspokój się. Uspokój to. ' Moje pytanie brzmi ' Jak ? ' Mam wrażenie, że nie jestem w stanie mu zaufać, ani dać życia jakiego będzie chciał i w końcu i tak mnie zostawi. Dodatkowo moje nastroje - chociaż tego nie chcę zależą w 3/4 od nastroju mojej drugiej połówki. Codziennie wieczorem moje lęki rozszerzają się i zaczynam bać się następnego dnia - bez konkretnego powodu- jakbym bała się oddychać.

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Bożena Waluś

Dotyczy: Psychologia Poczucie winy

Czy można wmówić sobie depresję?

Kilka dni temu została mi zdiagnozowana depresja. Wcześniej zastanawiałam się, czy ją mam, ale od kiedy dostałam papierek, dręczy mnie poczucie winy za każdym razem, kiedy czuję się lepiej. Mam wrażenie, że przesadzam, wszystko sobie wmówiłam i jestem po...

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Dorota Nowacka

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Depresja Psychiatria Poczucie winy

Czy moje zachowanie świadczy o tym, że jestem egoistą?

Witam! Mój terapeuta zawiesił sesje, ponieważ uległ wypadkowi. Napisał mi o wszystkim i obiecał, że za cztery miesiące mogę wrócić. Nie wiem, co mam teraz robić. Początkowo poczułem złość: zostawia mnie, zrobił to specjalnie, dlaczego tak się dzieje. Myślałem tylko...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Katarzyna Kulczycka

Dotyczy: Psychologia Psychoterapia Poczucie winy

Czy taki związek ma szansę?

Witam. Jestem osoba po przejściach, przez które zdiagnozowano u mnie depresję, stany lękowe oraz zaburzenia osobowości. Ponad to, jestem osobą bardzo wrażliwą. Od roku jestem w związku z chłopakiem, który sam przyznał mi się do socjopatii. Niedawno czytałam...

odpowiada 1 ekspert:

Dr n. med. Diana Kupczyńska

Dotyczy: Depresja Nerwica Zaburzenia osobowości Psychologia Psychoterapia Poczucie winy

Jak zbudować związek z nowym partnerem?

Dzien dobry. Pisze do Panstwa w sprawie mojego partnera. Niespelna rok temu rozstal sie z zona (bedac w niebardzo szczesliwym Zwiazku) przez 13 lat. Maja wspolnie 3letniego syna. Byla zona zdecydowala Ze chce ukladac sobie zycie w Polsce, poniewaz wczesniej...

odpowiada 1 ekspert:

Mgr Maciej Rutkowski

Dotyczy: Psychologia Rozstanie Dziecko Poczucie winy

Problem w stworzeniu relacji z mężczyzną

Mam problemy w stworzeniu relacji z mężczyzną. Parę lat temu zakończyłam dwa dobrze rokujące związki, bo bałam się poważnych decyzji i pełnego zaangażowania. Zakończyłam ja, a czułam się odrzucona przez partnerów. Długo dochodziłam do siebie po ostatnim rozstaniu, to był... Mam problemy w stworzeniu relacji z mężczyzną. Parę lat temu zakończyłam dwa dobrze rokujące związki, bo bałam się poważnych decyzji i pełnego zaangażowania. Zakończyłam ja, a czułam się odrzucona przez partnerów. Długo dochodziłam do siebie po ostatnim rozstaniu, to był dla mnie bardzo ważny mężczyzna, jego stratę przeżywałam 3 lata, z nikim się przez ten czas nie umawiałam, miałam ogromne poczucie winy wobec siebie i tamtych partnerów. Pod koniec zeszłego roku poznałam mężczyznę, który mi się spodobał. Zaczęliśmy się spotykać, spotykaliśmy się kilka miesięcy. Wspólne weekendy, wyjazdy, nocowanie u siebie. Nie nazywaliśmy tego związkiem. Było dziwnie. Nieraz byliśmy blisko, a potem jakbyśmy uciekali od siebie. Raz było fajnie, a potem albo on albo ja coś psuliśmy – nie odzywaliśmy się do siebie dłużej, wydłużaliśmy przerwy między spotkaniami, jakbyśmy krępowali się być tak naprawdę ze sobą. Jednak zależało mi na nim, mimo, że nie był mi tak oddany jak poprzedni partnerzy i mimo, że sprawił mi kilka razy przykrość. Nie wiedziałam kim dla niego jestem i czułam się niepewnie. Brakowało mi czułości i takiej pełnej akceptacji mnie, czułam, jakby ten mężczyzna nie patrzył na mnie jak na całą osobę, ale kalkulował w głowie moje wady i zalety, czy „opłaca się” ze mną być. Nagle, gdy podjęłam rozmowę na temat tego co jest między nami, okazało się, że on nie wie. Kilka dni później poinformował mnie smsem, że nie może się zaangażować w tą relację i że ją kończy. Byłam osobiście u niego po swoje rzeczy i porozmawiać, bo poczułam się jakbym dostała policzek tym smsem, jakbym nie zasługiwała na rozmowę. Spędziliśmy miło czas wtedy, proponował żebym u niego została, ale ja ciągle mówiłam, że nie wiem kim jestem dla niego. Pożegnaliśmy się wtedy i już się nie odezwał. Mówił tylko, że może jest nienormalny, ale czuje, że tak będzie lepiej. Minęły 3 miesiące. Na początku płakałam dużo i przeżywałam rozstanie, teraz jest lepiej, choć mam go w głowie i wypatruję np. gdy idę w miejsca, które wiem, że też lubił. Niedawno poznałam mężczyznę. Jest zainteresowany, dobry, ciepły, inicjujący kontakt, pamięta co u mnie, widzę, że szczerze mnie lubi. Nie doszło między nami do niczego fizycznie. Po prostu mamy kontakt, co jakiś czas się spotkamy. Problem polega na tym, że ten mężczyzna mnie chyba nie pociąga. Myślę o tamtym, mimo, że ten traktuje mnie zdecydowanie lepiej i nie daje wątpliwości, że chce ze mną mieć kontakt i myśli o mnie. Lubię go, ale czuję się niezręcznie spotykając się z nim, bo boję się, że nie będę umiała w to wejść i go rozczaruję, zranię. Nie wiem czy porozmawiać z nim na ten temat? Nie chcę mówić mu, że myślę o kimś innym, bo uważam, że to byłoby bolesne dla niego. Z drugiej strony nie doszło między nami do niczego, razem po prostu spędziliśmy trochę czasu, na wyjściach płacę za siebie lub regulujemy rachunki na zmianę. Najgorsze jest to, że obiektywnie ten nowo poznany mężczyzna traktuje mnie dużo lepiej i z większym szacunkiem i spokojem niż tamten. A mnie ciągnie do tamtego. Gdyby się odezwał, leciałabym jak ćma do ognia. Mam marzenie, żeby założyć rodzinę. Chcę mieć dzieci. Mój czas na to się kończy, a nadal nie tworzę relacji. Raczej wzbudzam zainteresowanie płci przeciwnej, więc nie chodzi o to, po prostu jakby nie pozwalam sobie na związek. Mam za sobą bolesne historie z rodzicami, ale też jestem po terapii i nie chcę już rozpamiętywać tamtych wydarzeń, już je opłakałam. Dużo wiem o sobie, mam do siebie więcej serca, ale jakby nie daję sobie prawa do dobrej relacji z mężczyzną. Jak mam to zmienić? I czy wyjaśnić nowemu koledze, jak to u mnie jest?

odpowiada 2 ekspertów:

Mgr Maciej Rutkowski

Mgr Bożena Waluś

Dotyczy: Psychologia Psychoterapia Brak apetytu Rozstanie Poczucie winy Serce

Twój przewodnik po zdrowiu