Twój przewodnik po zdrowiu

  1. Opisz swój problem. Pomożemy Ci znaleźć odpowiedź w bazie ponad miliona porad!
  2. Nie ma informacji, których szukasz? Wyślij pytanie do specjalisty.
Rozpocznij
7 6 6 , 8 7 9

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Psychologia: Pytania do specjalistów

Jak radzić sobie po stracie rodzica?

Mam 27 lat i nie mogę się cieszyć życiem na nowo po śmierci mojej mamy. Minęły już 3 lata a ja wciąż jestem w rozsypce. Wszystko wydaję się nudne i bezsensowne. Cierpię na nudę przewlekłą nic mnie nie interesuję.Pracuje w... Mam 27 lat i nie mogę się cieszyć życiem na nowo po śmierci mojej mamy. Minęły już 3 lata a ja wciąż jestem w rozsypce. Wszystko wydaję się nudne i bezsensowne. Cierpię na nudę przewlekłą nic mnie nie interesuję.Pracuje w tygodniu a soboty niedzielę nie umiem się czymś zająć. Gdzie szukać pomocy mogę?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Strata bliskiej osoby Psychologia

Czy taki związek jest w możliwy?

witam. mam sytuację w której chciałbym być w związku z córką mojej kuzynki, oboje jesteśmy w sobie zakochani ale ja nie jestem pewny czy to na pewno dobry pomysł. Pokrewieństwo wygląda tak ze moja mama ma siostrę która dla osoby... witam. mam sytuację w której chciałbym być w związku z córką mojej kuzynki, oboje jesteśmy w sobie zakochani ale ja nie jestem pewny czy to na pewno dobry pomysł. Pokrewieństwo wygląda tak ze moja mama ma siostrę która dla osoby z którą chciałbym być jest babcią. nie mam pojęcia co robić bo uczucie jest mocne ale strach ze robię coś złego jeszcze większy.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Martyna Dudzińska
Mgr Martyna Dudzińska
Dotyczy: Psychologia Relacje

Czy to są początki zaburzenia odżywiania?

Martwi mnie kwestia mojego stosunku do jedzenia. Mam 174 cm wzrostu i w ciągu dwóch lat przytyłam do 80 kg przez kompulsywne objadanie się. Od ponad miesiąca jestem na diecie odchudzającej i udało mi się schudnąć 5 kg. Zauważyłam, że... Martwi mnie kwestia mojego stosunku do jedzenia. Mam 174 cm wzrostu i w ciągu dwóch lat przytyłam do 80 kg przez kompulsywne objadanie się. Od ponad miesiąca jestem na diecie odchudzającej i udało mi się schudnąć 5 kg. Zauważyłam, że prawie w ogóle nie chce mi się jeść. Nawet gdy jestem głodna to ignoruje to uczucie żeby zjeść mniej. Moje myśli ciągle krążą wokół wagi i jedzenia. Specjalnie omijam posiłki żeby szybciej schudnąć, a gdy zjem za dużo to mam poczucie winy. Często też po jedzeniu mam odruch wymiotny jednak nie wymiotuję. Czy to są początki zaburzenia odżywiania? Już kiedyś miałam okresy w życiu, gdy schudłam do nawet 50 kg po przez głodówki. Boje się przytyć i że moja waga nie spadnie do oczekiwanych wymiarów. Jednocześnie martwię się, że coś jest nie tak ze mną. Proszę o pomoc.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Martyna Dudzińska
Mgr Martyna Dudzińska
Dotyczy: Wymioty Zaburzenia odżywiania Odchudzanie Dietetyka Psychologia Brak apetytu Żywienie Diety odchudzające Poczucie winy Dieta

Czy mogę mieć traumę transgeneracyjną?

Jestem wnuczką kobiety, która w czasie II WŚ padła ofiarą gwałtu ze strony radzieckiego żołnierza. Dowiedziałam się o tym już jako dorosła kobieta, gdy babcia leżała na łożu śmierci. Babcia po wojnie wyszła za mojego dziadka i urodziła trzy córki.... Jestem wnuczką kobiety, która w czasie II WŚ padła ofiarą gwałtu ze strony radzieckiego żołnierza. Dowiedziałam się o tym już jako dorosła kobieta, gdy babcia leżała na łożu śmierci. Babcia po wojnie wyszła za mojego dziadka i urodziła trzy córki. Co do mnie. Odkąd pamiętam, czuję się niekomfortowo w męskim towarzystwie. Nie lubię się rozbierać, nie chodzę na plażę, jak pływam to w zakrywającym kostiumie z nogawkami do kolan. Najbezpieczniej czuję się w zakrytym ubraniu i dodatkowo okryta nawet cienkim szalem. Nie znoszę, jak ktoś opowiada sprośne dowcipy. Łatwo się domyślić, że nie chodzę do lekarzy mężczyzn, zawsze wybieram kobiety, a przede wszystkim ginekologa. Z tego powodu, mimo że mam 32 lata, nie mogę zdecydować się na dziecko, bo nie chcę, by w szpitalu badali mnie meżczyźni. Nie przepadam również za seksem, mimo że mam cudownego męża, którego kocham. Pod wpływem komentarzy osób, które nie mogły zrozumieć mojego problemu, udałam się do psychologa. Terapeuta stwierdził, że czuję i zachowuję sie jak ofiara przemocy seksualnej i starał sie dociec do źródła. Mimo długich sesji, nic nie znalazł. Ostatnio natknęłam się na artykuł o traumie transgeneracyjnej. Zauważyłam, że wiele rzeczy pasuje, oprócz jednej. Ani moja mama, ani moje ciotki (wnuczki babci) nie przejawiają takich zachowań, ani lęków, jak ja, mimo że, siłą rzeczy, spędziły więcej swojego życia z babcią, niż ja. U babci też, jak teraz "grzebię" w pamięci, nie widzę zachowań, które mogłyby być przyczyną mojego problemu. Stąd moje pytanie, czy trauma transgeneracyjna może "przeskoczyć" pokolenie ( w sensie odczuwają ją dopiero wnuki)? Czy wobec tego mogę odczuwać tę traumę? Czy ona może być odpowiedzią na pytanie, co jest przyczyną mojego problemu?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Tomasz Kościelny
Mgr Tomasz Kościelny
Dotyczy: Trauma Psychologia Dziecko Pływanie Seks

Jak poradzić sobie z taką sytuacją w pracy?

Bardzo proszę o podpowiedź, jak wyjść z opisanej sytuacji. Jestem na okresie próbnym, obecnie mija drugi miesiąc mojej pracy. Mam dwóch przełożonych, do tej pory wypełniałam wszystkie zlecone mi czynności. Często, przez nadmiar zadań, które dostawałam ,,na już" poświęcałam noce... Bardzo proszę o podpowiedź, jak wyjść z opisanej sytuacji. Jestem na okresie próbnym, obecnie mija drugi miesiąc mojej pracy. Mam dwóch przełożonych, do tej pory wypełniałam wszystkie zlecone mi czynności. Często, przez nadmiar zadań, które dostawałam ,,na już" poświęcałam noce i weekendy, żeby tylko wyrobić się z terminami. Razem ze mną Zespół liczy czterech pracowników. Ostatnio zauważyłam, że dostaję więcej terminowych zadań niż pozostali pracownicy. Staram się być bardzo miła, pokazuje entuzjazm do pracy, ale jestem też nieśmiała i brakuje mi pewności siebie. W środę wieczorem Szef napisał do mnie e-mail po godzinach pracy, że mam w piątek pojechać w podróż służbową ponad 300 km od miejsca pracy. Zgodziłam się. W czwartek omówiliśmy szczegóły tego wyjazdu i mojej roli na całym tym wydarzeniu. W czwartek drugi szef zlecił mi też do napisania cztery raporty z terminem na piątek (a więc wtedy, kiedy nie będzie mnie w biurze). Dodatkowo w środę wieczorem mieliśmy po pracy spotkanie integracyjne, które trwało do 22, więc nie byłam już w stanie zajrzeć do dokumentów, żeby przygotować się na wyjazd służbowy. W czwartek rano Szef zwołał nasz zespół na spotkanie i stwierdził, że mamy odłożyć wszystko i zająć się opisywaniem dokumentów, bo termin na to mija mu w sobotę. Prosił o podanie, jakimi rzeczami się zajmujemy. Trójka współpracowników miała po jednym zadaniu, ja natomiast oprócz wyjazdu również cztery raporty na piątek i inne rzeczy ze zbliżającymi się terminami na wtorek i czwartek. Szef stwierdził, że te raporty to mogą być nie na piątek, ale na poniedziałek (co w mojej głowie i tak zrodziło wizję siedzenia w weekend w domu nad ich wykonaniem). Wolałam jednak poświęcić czas w pracy na przygotowanie się do wyjazdu służbowego i przynajmniej rozeznania się, jak zabrać się do tych raportów, żeby wyrobić się z nimi na poniedziałek. Natomiast reszta zajęła się tym pilnym zadaniem Szefa. Po wyjściu z pracy Szef napisał do mnie maila z pytaniem, ile dokumentów dzisiaj opisałam i żebym napisała mu, co robiłam dzisiaj przez cały dzień w pracy. Odpisałam prawdę, że nie zajęłam się dokumentami, bo miałam inne terminowe sprawy i wyjazd służbowy, do którego - mimo omówienia z nim szczegółów i zapewnień, że tam nic takiego się nie wydarzy - chciałam się dobrze przygotować, żeby dobrze zaprezentować firmę. Szef niczego mi nie odpisał. Proszę o informację, czy moja postawa zasługuje na nieprzedłużenie umowy, zwolnienie z pracy. Jak mam się w tej sytuacji zachować, czy faktycznie są podstawy do przepraszania Szefa. Z góry dziękuję za każdą odpowiedź.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Marcin Ignaczak
Mgr Marcin Ignaczak
Dotyczy: Psychologia Relacje w pracy

Jak poprawić takie relacje z rodzicami?

Witam, mam problem odnośnie wyjazdu z chłopakiem w góry (przepraszam za chaotyczność) Za ok. 2 tygodnie będę mieć 20 lat, mam trudności z dogadywaniem się z rodzicami, już dłuższy czas jest taki problem, i pretensje z ich strony o wszystko,... Witam, mam problem odnośnie wyjazdu z chłopakiem w góry (przepraszam za chaotyczność) Za ok. 2 tygodnie będę mieć 20 lat, mam trudności z dogadywaniem się z rodzicami, już dłuższy czas jest taki problem, i pretensje z ich strony o wszystko, mam wrażenie, że nie mogę na nich liczyć i nie pomagają mi wejść w dorosłość (studiuję dziennie i pracuję - jednak jest to zlecenie więc mam może 1200 zł/m-c, jednak od kiedy mam dostęp do konta (technikum) to prawie wszystko opłacam sobie sama, wszystkie podręczniki, wycieczki w szkole, bilety na dojazdy, ubrania, paliwo, wszystkie naprawy samochodu, zakupy do domu które często były w okolicach 100 zł - oczywiście bez zwrotu dla mnie, chciałabym móc odłożyć pieniądze bo możliwe że będę musiała wynająć pokój w mieście w którym studiuje, jednak w takim tempie zanim cokolwiek odłożę sensownego to miną całe studia i nadal nie będę mieć nic na przyszłość, boli mnie to, gdy słyszę, że moi znajomi nie mają problemu, a rodzice dają im pieniądze na chociażby głupie paliwo, czy kupienie sobie coś raz na jakiś czas) widzę tu problem zdecydowanie z ich strony (bracia 6 i 17lat- niepełnosprawny mają wszystko czego zapragną, zabawki, słodycze, dowolność we wszystkim i zero obowiązków, jest problem gdy starszy ma umyć naczynia czy wynieść śmieci - po prostu nie umie nic i jest strasznie leniwy przez to rozpieszczanie - zawsze żyłam w jego cieniu mimo swoich osiągnięć, których niejeden by się nie powstydził, jednak to ja zawsze byłam najgorsza i musiałam rezygnować z tego co sprawiało mi przyjemność - hobby czy korki z angielskiego), nigdy nie dałam im powodu do braku zaufania wobec mnie (zawsze robiłam co chcieli, byłam grzeczna, zawsze dobre oceny i praktycznie 0 problemów z mojej strony). Problem polega na tym, że boję się ich zapytać o pozwolenie (chociaż głupio to brzmi, ale zawsze uważająz że będę na ich życzenie i to, że mogę mieć jakieś swoje plany dłuższe niż na jednej wieczór jest problem, chociaż z takimi też jest problem, że chłopak był za długo, czy że nie usłyszę przez zamknięte drzwi że coś do mnie mówili - z pokoju na drugim końcu domu Boję się pretensji z ich strony, że nie będzie mnie w domu, fakt jest to trochę spontaniczny wyjazd bo w następnym tygodnia, jednak wszystko opłacę i zaplanuję sama z chłopakiem, oni nawet nie przyłożą do tego ręki Jednak jak przekonać ten strach przed kolejnymi pretensjami? Często płacze po nocach z wyczerpania psychicznego przez ich zachowanie, boję się każdej konfrontacji, w której będę musiała powiedzieć, że nie będzie mnie w domu na jakiś czas
odpowiada 1 ekspert:
Dr Mieczysław Bakun
Dr Mieczysław Bakun
Dotyczy: Psychologia Emocje

Czy któryś z tych leków mógł wpłynąć na jakość snu?

Witam , mam zdiagnozowaną nerwicę lękową, przed stosowaniem leku nie miałem za bardzo problemów ze snem, po ich zastosowaniu, mam problem z bezsennościa, lekarz zmienił mi Asertin na wieczorną porę, bo często miałem ziewanie, stosuje leki takich jak Asertin... Witam , mam zdiagnozowaną nerwicę lękową, przed stosowaniem leku nie miałem za bardzo problemów ze snem, po ich zastosowaniu, mam problem z bezsennościa, lekarz zmienił mi Asertin na wieczorną porę, bo często miałem ziewanie, stosuje leki takich jak Asertin 100,linefor, chlodritixen, czy któryś z nich mógł wpłynąć na moją jakość snu i przez nie nie mogę zasnąć?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Bezsenność Zaburzenia snu Nerwica Psychiatria Psychologia Psychoterapia Stosowanie leków

Jak mogę poradzić sobie z takimi natrętnymi myślami?

Witam, mam od 2 dni bardzo męczący problem. Choruję na nerwice natręctw bo tak zdiagnozował mój psychiatra rok temu. Mam 22 lata i mam natrętne myśli od 2 dni tak jak wspominałam wyżej. Boję się że mogłabym zrobić komuś krzywdę,... Witam, mam od 2 dni bardzo męczący problem. Choruję na nerwice natręctw bo tak zdiagnozował mój psychiatra rok temu. Mam 22 lata i mam natrętne myśli od 2 dni tak jak wspominałam wyżej. Boję się że mogłabym zrobić komuś krzywdę, te myśli nie dają mi spokoju i powodują u mnie niesamowicie duży lęk, niepokój że doprowadza mnie to do płaczu. Dzisiaj zaczęłam mieć myśli przeciwne z moimi uczuciami typu "A może byłoby lepiej jak bym coś zrobiła?" Nie chcę nikomu zrobić krzywdy, to wywołuje u mnie niepokój i bardzo źle się z tym czuję :( nie czuję się sobą czuję się jakbym była jakąś mordercą przez te myśli :( próbowałam je odpędzić ale się nie da. Cały czas się boję że mogłabym coś komuś zrobić i mam myśli że co jeśli ja na prawdę chcę mimo temu że ja bym nie chciała nic zrobić? Nie wiem co mam robić a wiem że na psychoterapię się pewnie czeka 2 lata :( nie jestem w stanie normalnie funkcjonować :(
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Natrętne myśli Nerwica natręctw Nerwica Psychiatria Psychologia Psychoterapia

Co robić z tęsknotą za dzieckiem?

Witam, Nie potrafię poradzić sobie z tęsknotą za moją córką. Ma 4 lata. Byłem w związku przez ponad 6 lat gdzie mieszkaliśmy i żyliśmy razem - nie byliśmy po żadnym związku małżeńskim. Na początku nie miałem aż tak silnej więzi... Witam, Nie potrafię poradzić sobie z tęsknotą za moją córką. Ma 4 lata. Byłem w związku przez ponad 6 lat gdzie mieszkaliśmy i żyliśmy razem - nie byliśmy po żadnym związku małżeńskim. Na początku nie miałem aż tak silnej więzi i pragnienia spędzania z córką do momentu, kiedy zaczęła mówić i w pełni mogłem się zacząć z nią komunikować. Związek zakończyłem, swoją drogą bardzo patologiczny. Wyprowadziłem się ze swojego mieszkania do domu rodziców narazie - szukam jakiegoś do wynajęcia. Po licznych bataliach słownych dogadałem się z byłą parnerką odnośnie widzeń dziecka. Wynegocjowałem według mnie dobry układ dla mnie w którym mam córkę u siebie 3 weeekendy z rzędu (od piątku do poniedziałku) przy następnym ek parnerki i tak cyklicznie. Wakacje pół na pół i to tyle. Mam natomiast problem naprawde gigantyczny. Mam gdzieś swoją ek parnerkę ale nie mogę zapomnieć o córce. Myślę nawet, że w momencie mojego odejścia mogłem mieć silniejszą wiez niż miała z matką. Wszędzie wychodziliśmy w dwójkę, razem spaliśmy. Teraz codziennie myślę o córce i nie pozwala mi to normalnie funcjonować. Problem stale się pogłębia i jest coraz gorzej. Nie ma dnia w którym nie płakał bym z nią
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Tomasz Kościelny
Mgr Tomasz Kościelny
Dotyczy: Psychologia Dziecko

Czy powinnam ponownie rozpocząć farmakoterapię lub psychoterapię?

Witam, Od ponad dwóch lat mam problemy ze zdrowiem psychicznym.Chorowałam na depresję, obecnie odstawiłam już leki.Natomiast nadal nie powróciłam do pełni sił.Nie mogę się skupić,czuję się nieobecna w wielu aspektach życia.Nie odczuwam satysfakcji z życia,często się zawieszam... Witam, Od ponad dwóch lat mam problemy ze zdrowiem psychicznym.Chorowałam na depresję, obecnie odstawiłam już leki.Natomiast nadal nie powróciłam do pełni sił.Nie mogę się skupić,czuję się nieobecna w wielu aspektach życia.Nie odczuwam satysfakcji z życia,często się zawieszam bądź żyje w swoich myślach.Jestem również rozdrażniona i apatyczna.Czy powinnam ponownie rozpocząć farmakoterapię bądź rozpocząć psychoterapię ?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Depresja Psychiatria Psychologia Psychoterapia Farmakoterapia Rozdrażnienie

Jak wykorzystać swoje umiejętności?

Dzien dobry. Głupio mi o tym pisać, ale mam może problem.Nie potrafie znalezc odpowiadajacej mi pracy. Mam smykałke do szybkiego uczenia się i jak mam coś zrobić , niepotrzebuje pomocy. Gdy byłem nastolatkiem już skonstruowałem jedną rzecz z rzeczy które... Dzien dobry. Głupio mi o tym pisać, ale mam może problem.Nie potrafie znalezc odpowiadajacej mi pracy. Mam smykałke do szybkiego uczenia się i jak mam coś zrobić , niepotrzebuje pomocy. Gdy byłem nastolatkiem już skonstruowałem jedną rzecz z rzeczy które były pod reką, by rozwiązać problem i zrobiłem to.Potrafie sam usiasc i zrobic to co chce.Problem w tym, że gdy jestem w pracy, za szybko rozumiem wiele rzeczy i chciałbym może iść dalej ale jestem blokowany i to bardzo przeszkadza żebym był pracownikiem. Gdy próbuje zaczepić się do jakiejkolwiek pracy, nie udaje się to a jak się uda to jest to praca najgorsza i bardzo mało płatna i jeszze wymaga się ode mnie Bóg wie czego i dochodzi do niezadowolenia z obydwu stron. Jestem troche indywidualistą. W życiu do wszystkiego doszedłem sam i to co robiłem , też sam i też może za szybko dorosłem. Nie miałem takiego swojego pewnego okresu w życiu. Nie znam swojej wartości do końca, bo gdy staram się realizować, zawsze się znajdzie jakaś ścieżka, że ktoś próbuje wykorzystać na swój sposób. Nie wiem ogólnie co miałbym robić a mam trochę takich swoich talentów, bo patrzę troche inaczej na rzeczy i to moje myślenie - inne - się doskonale sprawdza przynajmniej w tym co robie dla siebie i mam taki troche swój wstyd by się pokazać o tej strony. Siadłem troche ze wszystkim, bo nie mam wsparcia kiedy go właśnie potrzebuje i czasem jestem jak "żagiel na wietrze". Próbowałem porad psychologa, ale to działało do czasu. Niektóre osoby nie widzą tego, że to wsparcie jest mi potrzebne tylko widzą wciąż swój czubek nosa i się jeszcze drą, że nie dostają czego by chciały-tak były nauczone. Ograniczyłem bardzo wszystkie kontakty swoje i zamknąłem się w sobie co mi nie sprzyja.Myśle ponad schematami i nie umiem tego u siebie zatrzymać. Już coraz bardziej zaczynam myśleć, że w Polsce nie ułoże sobie niczego, że to moja strata czasu, życia. Kompletnie nie mam od nikogo wsparcia a wciąż tylko wymagania słysze. Uciąłem wiele toksycznych relacji a raczej były tylko chyba takie i tylko brano ode mnie.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Tomasz Kościelny
Mgr Tomasz Kościelny
Dotyczy: Psychologia Emocje

Z czym mogą być związane takie objawy u 30-latki?

Witam. Od tygodnia drętwieje mi język z tyłu. Miałam robiony rezonans magnetyczny głowy z kontrastem, TK głowy i angio naczyn szyi że względu, że miewam epizodyczne migreny z aurą. Wyniki bez odchyleń od normy. Problemy tylko z kręgosłupem szyjnym. Byłam... Witam. Od tygodnia drętwieje mi język z tyłu. Miałam robiony rezonans magnetyczny głowy z kontrastem, TK głowy i angio naczyn szyi że względu, że miewam epizodyczne migreny z aurą. Wyniki bez odchyleń od normy. Problemy tylko z kręgosłupem szyjnym. Byłam u lekarza POZ czy nie mam grzybicy ani żadnych zmian na języku. Czasami czuję pieczenie w nadbrzuszu i w przełyku oraz mam żółty nalot. Leczę się też na nerwicę lękowa. Suplementuje: Magnez, witaminy z grupy B, koenzym Q10 i witaminę D oraz kwasy omega. Morfologia w porządku. Nie wiem już gdzie szukać przyczyny mojego problemu.
odpowiada 1 ekspert:
Specjalista Medycyny Naturalnej - Naturoterapeuta Mariusz Bek
Specjalista Medycyny Naturalnej - Naturoterapeuta Mariusz Bek
Dotyczy: Rezonans magnetyczny Tomografia komputerowa Neurologia Migrena Grzybica języka Rozmaz krwi obwodowej Nerwica Grzybica Rezonans magnetyczny z kontrastem Drętwienia i mrowienia Interna Psychologia Magnez Przełyk Język Kręgosłup

Dlaczego jestem pobudzony?

Dzień dobry, od dwóch tygodni biorę asentre, propanolol, hydroksyzyne miałem ataki paniki, mam zaburzenia lękowe i DD. Nadal mam DD ale czuje się pobudzony i wszystko chce robić szybko, chce mi się gadać. Czy to od leków?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Nerwica Ataki paniki Psychiatria Psychologia Psychoterapia Skutki uboczne leków Leki psychotropowe

Jak mam leczyć kompulsywne objadanie?

Moim problemem są napady kompulsywnego objadania. Szykuje sobie zdrowe i zbilansowane posiłki, jem regularnie aż przychodzi myśl, że może jeszcze coś dojem i zaczyna się...wrzucam w siebie, co mam pod ręką, nie liczy się smak, byle tylko jeść. Na terapię u psychodietetyka mnie zwyczajnie nie stać
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bartosz Neska
Mgr Bartosz Neska
Dotyczy: Psychologia Emocje

Jak sobie poradzić w mojej sytuacji?

Witam. Mam 18 lat. Dwa lata temu miałem dwa nawroty anoreksji. Za pierwszym razem ważyłem 39kg przy 161cm, byłem w szpitalu psychiatrycznym. Ostatnio znowu myślę ciągle o kaloriach, chudnięciu. Jem coraz mniej i intensywnie ćwiczę. Ważę 56kg przy... Witam. Mam 18 lat. Dwa lata temu miałem dwa nawroty anoreksji. Za pierwszym razem ważyłem 39kg przy 161cm, byłem w szpitalu psychiatrycznym. Ostatnio znowu myślę ciągle o kaloriach, chudnięciu. Jem coraz mniej i intensywnie ćwiczę. Ważę 56kg przy 175cm Boję się że to wróci proszę o pomoc. Poza tym mam autyzm od dzieciństwa
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Agata Majda
Mgr Agata Majda
Dotyczy: Anoreksja Autyzm Dietetyka Psychologia Utrata wagi

Jak radzić sobie ze wstrętem do jedzenia w ciąży?

Witam! Mam 26 lat. Jestem w ciąży. Mam duży problem. Mianowicie potrzebuję pomocy, tylko nie wiem do kogo się o nią zwrócić. Mam problem z jedzeniem. Na sam widok robi mi się niedobrze. Denerwuje się strasznie, rwie mi żołądkiem... Witam! Mam 26 lat. Jestem w ciąży. Mam duży problem. Mianowicie potrzebuję pomocy, tylko nie wiem do kogo się o nią zwrócić. Mam problem z jedzeniem. Na sam widok robi mi się niedobrze. Denerwuje się strasznie, rwie mi żołądkiem, jest mi duszno, słabo i często z nerwów mam biegunkę. W nocy nie mogę spać bo cały czas czuję stres. Najgorsze to że ja nie umiem powiedzieć czym się stresuję i czym denerwuje. Jest to dla mnie wielki problem bo ogranicza mnie to w codziennym funkcjonowaniu. Proszę mi poradzić co to może być i jak sobie z tym radzić. Bardzo proszę o polecenie gdzie się mogę zgłosić i gdzie szukać pomocy. Sama nie wiem jak sobie z tym radzić.
odpowiada 1 ekspert:
Redakcja abcZdrowie
Redakcja abcZdrowie
Dotyczy: Biegunka Stres Ciąża Psychologia Duszności Żołądek

Czy mój zły stan emocjonalny może powrócić?

Chęć powrotu do anoreksji Witam. Mam 18 lat, zespół Aspergera. Od dziecka mam problemy w kontaktach z innymi ludźmi, ciężko mi zacząć rozmowę, mam hobby (jazda rowerem) Kiedy byłem mały miałem nadwagę, Czułem się z tymi źle, czułem się... Chęć powrotu do anoreksji Witam. Mam 18 lat, zespół Aspergera. Od dziecka mam problemy w kontaktach z innymi ludźmi, ciężko mi zacząć rozmowę, mam hobby (jazda rowerem) Kiedy byłem mały miałem nadwagę, Czułem się z tymi źle, czułem się od innych gorszy że ja tak dużo jem. Od tego zaczęła się moja obsesja. Przez rok schudłem ponad 20 kilo Gdy miałem 15 lat w najgorszym momencie ważyłem 39kg przy 161cm, nie jadłem prawie wogóle, żygałem, mega dużo ćwiczyłem. Było to 2-3 lata temu trafiłem do psychiatryka. Jednak terapii było tam mało, zajęcia dla zaburzeń tylko raz w tygodniu. Głównie tuczenie i faszerowanie prochami. Chciałem stąd wyjść więc jadłem dużo. Miesiąc temu pojawiły się myśli że jestem gruby, że muszę schudnąć, że warto do tego wracać, by odzyskać kontrolę nad ciałem. Mimo jednak że boję się do tego wrócić, czuję potrzebę chudnięcia. Kiedy miałem anoreksję, przez to że się głodziłem skrzywdziłem swoich bliskich. Nie wiem czy jest sens w to wchodzić bo boję się że bliscy będą przeze mnie cierpieć. Mam bardzo niską samoocenę i myślę o sobie że jestem beznadziejny przez to że nie mam wgl znajomych Jakie jest ryzyko że to wróci?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Katarzyna Balcerzak
Mgr Katarzyna Balcerzak
Dotyczy: Natrętne myśli Niska samoocena Nadwaga Psychologia Utrata wagi Samoocena

Które z tych objawów może stłumić ten lek?

Moje objawy to anhedonia, zaburzenia funkcji poznawczych, lęk przed oceną i wstyd w sytuacjach społecznych, obniżona energia, niskie poczucie własnej wartości, pesymizm, utrata zainteresowania rzeczami które kiedyś cieszyły, niska aktywność życiowa, wrażenie bycia obserwowaną i że ktoś zna moje myśli,... Moje objawy to anhedonia, zaburzenia funkcji poznawczych, lęk przed oceną i wstyd w sytuacjach społecznych, obniżona energia, niskie poczucie własnej wartości, pesymizm, utrata zainteresowania rzeczami które kiedyś cieszyły, niska aktywność życiowa, wrażenie bycia obserwowaną i że ktoś zna moje myśli, myślenie za dużo. Które z tych objawów może stłumić lamotrygina? Bo została mi przepisana, ale nie wiem po czym poznać że działa
odpowiada 1 ekspert:
Redakcja abcZdrowie
Redakcja abcZdrowie
Dotyczy: Natrętne myśli Lęk Psychiatria Psychologia Leki Poczucie własnej wartości

Co robić z bezsennością u 20-latka?

Witam, mam 20 lat. Mam problem z bezsennością. Nikt nie wie od czego mam to, więc nie poruszajmy kwestii bym poszedł do innych lekarzy. Działa na mnie melatonina 1 mg. Moje pytanie brzmi, czy bezpieczne jest długotrwałe stosowanie tego leku... Witam, mam 20 lat. Mam problem z bezsennością. Nikt nie wie od czego mam to, więc nie poruszajmy kwestii bym poszedł do innych lekarzy. Działa na mnie melatonina 1 mg. Moje pytanie brzmi, czy bezpieczne jest długotrwałe stosowanie tego leku każdą noc? Mi on bardzo pomaga, a czytając w internecie nie znalazłem odpowiedzi, ponieważ badania nie mówią nic
odpowiada 2 ekspertów:
Dr Mieczysław Bakun
Dr Mieczysław Bakun
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Bezsenność Psychologia Stosowanie leków

Jak poradzić sobie w takiej sytuacji?

Mam 37 lat, jąkam się i seplenie. Jak byłam mała chodziłam do logopedy, baa, nawet do szkoły poszłam rok później bo nie przepuścili mnie z zerówki wpez te wady wymowy. Dopiero w wieku 24 lat okazało się, że seplenię przez... Mam 37 lat, jąkam się i seplenie. Jak byłam mała chodziłam do logopedy, baa, nawet do szkoły poszłam rok później bo nie przepuścili mnie z zerówki wpez te wady wymowy. Dopiero w wieku 24 lat okazało się, że seplenię przez wade zgryzu, którą może naprawić tylko kosztowna operacja bo na refundację jestem już "za stara". Przez te wady w szkole byłam wysmiewana i teraz mam obniżoną samoocenę. Nie mogę znaleźć pracy i jestem na garnuszku u matki, która jest na emeryturze, ale dalej pracuje, żeby mogła nas dwie utrzymać, a jest już coraz słabsza. Chciałabym ja odciążyć. Wszystkiego w życiu przepracowałam może 3 lata w kilku zakładach. Zwalniałam się bo już nie wytrzymywałam tam psychiczne - za głośno, za dużo ludzi, byłam traktowana jak popychadło i wracałam do domu z płaczem. Chciałabym pracować, ale w spokojnych warunkach i najlepiej sama. Jestem po studiach, chodzę na rozmowy kwalifikacyjne, wysyłam CV i nic. Panie z Urzędu Pracy też zaczęły mnie wyśmiewać, że "jak komuś się pracować nie chce, to pracy nie znajdzie" - bardzo mnie to zabolało. Załamana poszłam wiec do psychologa, który zdiagnozował u mnie autyzm. Czuję się jak w klatce, zawsze lubiłam podróżować, ale teraz mnie na to nie stać - mogę tylko wybierać, do którego parku w mieście dziś pójdę... Nawet głupiego kanału na YouTube nie mogłabym prowadzić bo to trzeba mieć gadane. Telefony odbiera za mnie mama, a zakupy to tylko w samoobsługowych robię, bo przeraza mnie zwykła rozmowa z ekspedientką. Musiałyśmy się nawet przeprowadzić na mniejsze mieszkanie, bo na tamte nie było nas stać. Chciałybyśmy przygarnąć zwierzaczka ze schroniska ale ten też kosztuje. Nie należy mi się żaden zasiłek, zaswiadczenie o niepełnosprawności też nie pomaga w szukaniu pracy. Nawet nie wiem czy będę mieć emeryturę. Nie wiem co robić, mam dość takiego życia i już dawno bym na nie targnęła tylko mamy mi szkoda... Co mam zrobić? Proszę o pomoc
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Marcin Ignaczak
Mgr Marcin Ignaczak
Dotyczy: Autyzm Wady wymowy Seplenienie Psychologia Turystyka Samoocena
Patronaty
Zdrowie
Dziecko
Psychologia
Newsy
Ważne tematy