Witam. Mam pytanie, czy nieuzasadnione lęki są objawem nerwicy? Np. gdy jadąc autem, stoję na czerwonym świetle na dużej krzyżówce i wiem, że nie mogę jechać, kiedy zechcę, tylko muszę czekać na zielone, momentalnie robi mi się słabo, serce wali jak oszalałe i to jest okropne. Lub np. gdy zaczynam mieć bóle w okolicy serca, zaczynam się bać, że coś poważnego mi się stanie i wtedy jest jeszcze gorzej i to nie mija dopóki nie usnę. Oprócz tych objawów ciągły (ostatnio codziennie) szum w uszach, głównie prawym. Kiedyś był cichy, a obecnie już utrudnia mi życie, szczególnie wieczorem, podczas zasypiania. Z góry dziękuje za odpowiedź. Pozdrawiam.

Witam, mam 23 lata i chciałabym opisać moją sytuacje. Jakieś 6 lat temu trafiłam do szpitala, ponieważ odczuwałam silne duszności, kołatania serca oraz byłam bardzo słaba, nie miałam sił nawet wstać z łóżka;/ Po przeprowadzeniu badań typu morfologia, EKG, USG serca jak i Holter, nie zanotowano nieprawidłowości poza przedwczesnymi pobudzeniami komorowymi - było ich 8 oraz przedwczesnymi pobudzeniami nadkomorowymi - było ich 9. Lekarz stwierdził, że to prawdopodobnie zaburzenia emocjonalne. Po jakiś dwóch miesiącach wszystkie te objawy minęły.

Niestety po 6 latach od listopada 2012 roku znów powróciło wszystko, i to jeszcze w gorszej postaci. Moje objawy to: - neuralgia międzyżebrowa, która jednak po zażywaniu magnezu ustąpiła na razie; - kołatania serca - tachykardia - w spoczynku puls miewam 60-90, najgorzej jest jak tylko wstanę albo w czasie ruchu, puls miewam wtedy 100-120; - coraz bardziej odczuwam dodatkowe skurcze serca i coraz częściej odczuwam je nawet 3 czy 4 razy pod rząd; - odczuwam duszności, ciągle zmęczenie i przygnębienie; - bóle pleców (byłam u neurologa, stwierdził, że mięśnie są zbyt spięte); - uczucie podskakiwania czy też "bulgotania" w mięśniach, czy też żyłach (nie potrafię tego dokładnie zlokalizować); - ostatnio przez to wszystko zaczęłam odczuwać ciągłe lęki, strach i stres.

Dodam, że przez te skurcze dodatkowe całkowicie odizolowałam się od "cywilizacji", boję się wychodzić z domu, jak tylko mam gdzieś wyjść to zaraz serce wali jak oszalałe i czuję skurcz za skurczem. Lęki te zapoczątkowały się u mnie po tym, jak jakiś miesiąc temu spacerowałam z koleżanką i nagle poczułam skurcz, tak się nim zestresowałam, że serce zaczęło bić jak oszalałe i jeszcze więcej skurczy było, zaczęłam się cała trząść, ręce i nogi mi drętwiały, koleżanka wezwała pogotowie. Na pogotowiu zrobili mi EKG oraz zbadali krew, wyszło dobrze i kazali iść do domu.

Od tamtej pory fobie, lęki i strach się u mnie nasiliły, ponieważ boję się, że znów się to stanie, jak gdzieś wyjdę. Boję się tych skurczy dodatkowych, ponieważ odczuwam je bardzo mocno i nieprzyjemnie, nie mogę przestać o nich myśleć. Oczywiście byłam u kardiologa, zrobiłam badanie na tarczycę - wyszło ok, echo serca - wyszły śladowe fale niedomykalności zastawki mitralnej, opłucnej (kardiolog powiedział, że to fizjologia i nawet nie wymaga kontroli) i że USG serca jest dobre.

Miałam Holtera, który zanotował 5 pobudzeń nadkomorowych i 2 komorowe, zrobiłam również test wysiłkowy. W trakcie tego testu odczuwałam wiele skurczy dodatkowych, które ustąpiły jednak podczas największego wysiłku i powróciły znów, gdy odpoczywałam. Lekarz przepisał mi Betaloc zok 25. Brałam go przez 4 miesiące, gdy postanowiłam odstawić powoli to objawy się nasiliły, więc teraz biorę go doraźnie, jak już na prawdę źle się czuję. Pediatra przepisała mi na lęki Xanax 0,25, jednak lek ten niezbyt na mnie działa. Może powinnam zwiększyć dawkę?

Naprawdę czuję, że popadam w depresję, jak tylko poczuję skurcz chce mi się płakać. Przez te problemy z sercem nie mam na nic ochoty, wszystkiego się boję. Nie wiem, czy to wszystko przez nerwicę? Jak powinnam postępować? Brać beta blokera i Xanax? Czy spróbować więcej sportu, tylko czy sport mi nie zaszkodzi? Bardzo proszę o pomoc.

Mam już prawie 40 lat i problem, który nie daje mi normalnie funkcjonować. Paraliżuje mnie strach przed podjęciem pracy, oprócz tego nie potrafię sobie radzić z problemami. To ciągnie się już od lat. Jako dziecko bałam się egzaminów, przez to nie poszłam do liceum, ponieważ były tam egzaminy wstępne, w wieczorowym liceum nie podeszłam do matury, bo z góry założyłam, że to jest dla mnie próg nie do przeskoczenia, na prawo jazdy zapisałam się za namową znajomej właścicielki szkoły jazdy i o dziwo zdałam. Jeżdżę do dzisiaj, ale paraliżuje mnie strach przed wyjazdem do większego miasta, raczej zdarza mi się to rzadko, przeważnie w takie miejsca kieruje mąż. Gdyby nie on to nie mielibyśmy za co żyć.

Z wielu prac rezygnowałam po niepowodzeniach. Tylko w 2 miejscach pracy czułam się dobrze, ale pracę niestety straciłam pomimo starań (i opinii pracodawcy, że jestem b. dobrym pracownikiem). Za pierwszym razem trafiłam na grupowe zwolnienia, za drugim razem doszło do zwolnienia, choć przez rok i 2 miesiące miałam obiecany pełen etat i mówiono, że jestem solidnym pracownikiem. Teraz kiedy szukam nowej pracy, oferty które mi odpowiadają, wysyłam czy zanoszę CV, ale bez odgłosu. Do wielu ofert pracy mam zawsze jakieś ale...

Dzieci mi już ciągle mówią, że jeśli nie przestanę się wszystkiego bać, to pracy nigdy nie dostanę, znajomi próbują mnie jakoś wspierać, ale wybić mi z głowy nie można tego, że nie widzę się w wielu miejscach pracy. Np. gdybym miałam iść do pracy do marketu jestem gotowa wykładać towar na półki, ale już na kasie za żadne skarby świata nie usiądę. Nie wiem, czy to nerwica, ale nie mogę zapanować nad emocjami, wciąż mi się cisną łzy do oczu, czuję się bezużyteczna. Na przedstawiciela handlowego nie pójdę, bo nie jestem dobrym kierowcą, zdarzyło mi się kiedyś w dużym mieście wjechać pod prąd, z tej paniki, że jestem w obcym miejscu. Wyłącza mi się wtedy myślenie, kiedy się stresuję, w pracy, gdzie trzeba bardzo szybko pracować na akord nie nadążam, inni się wściekają na mnie.

Leniwa nie jestem i to co piszę to nie to, że chcę się wymigać przed pracą, tylko lęki paraliżują moje życie. Już jako dziecko z płaczem oddawałam puste sprawdziany i załapywałam dwóje. Wciąż mi się wydawało, że nic nie potrafię. Nie wiem, czy to wszystko ma podłoże w tym, że ojciec mnie lał i wciąż wmawiał, że do niczego się nie nadaję? Ojcu już wybaczyłam, więc co z sobą zrobić, przecież tak się nie da żyć. Ile mąż może czekać na podjęcie przeze mnie pracy? Gdyby mnie zostawił to po mnie. Kocha mnie, ale wypomina to, że wszędzie podejmuję pracę i się zwalniam. Najdłuższe moje zatrudnienie to 2 lata, najkrótsze 3 miesiące.

Witam! Proszę o pomoc, co mi dolega. Nerwicę lękową mam od 3 lat. Mam teraz 24. Otóż mój problem zaczął się tylko i wyłącznie od pewnego wydarzenia na osiedlu, gdzie w przeciągu kilku miesięcy parę osób popełniło samobójstwo i wszyscy o tym mówili, i wieczorem położyłam się do łóżka, i wpadłam w panikę, cała się trzęsłam, ponieważ mam dwoje dzieci panikowałam, jak oni je zostawić mogli swoje dzieci. I od tego czasu się zaczęła walka, a w momencie zaczyna boleć mnie żołądek, ściska gardło, słabo mi, czuję, jakbym wariowała i cała się trzęsę, boję się noży, nożyczek.

Była jeszcze taka sytuacja, o Madzi z Sosnowca, pewnie każdy kojarzy, to bałam się swoje dziecko nosić na rękach, bo te natrętne myśli nie dawały spokoju, że mogę je upuścić. Dodam, że miałam spokój 2 lata i znów te lęki powróciły, dlatego że siostra mówi, że się źle czuje, jakaś nerwica, zaczęłam myśleć o niej i znów w łóżku w nocy ta panika, jak sprzed 2 i pół roku temu mnie dopadła. Mam to samo, że upuszczam dziecko, że sobie coś robię i za każdym razem atak lęku. Proszę o odpowiedź, co mi jest, bo jestem tym stanem przerażona.

Witam,

mam 23 lata i choruję od paru lat na silne lęki. To jest koszmar jestem młoda, nie wychodzę z domu, lekarz przyjeżdża do mnie do domu, od paru lat biorę lek Xetanor, no ale poprawy nie widać. Najpierw brałam Rudotel i nie pomógł. Później lekarz psychiatra przepisał właśnie Xetanor i Lorafen (Lorafen doraźnie w przypadku ataku lęku). Przy atakach zawsze czuję się bardzo źle, jakby mnie coś krępowało, nie mogę zrobić ruchu, nie mogę zrobić najprostszej czynności w tym czasie. Czasem ustalona dawka nie działa, muszę zwiększyć, przy tym czuję jakbym "umierała", serce bije mi szybko, w głowie czuję jakby ucisk.

Przy atakach mam bardzo pochyloną sylwetkę, kroku zrobić nie mogę. Bardzo jestem płaczliwa, wpadam w histerię, rozdrażniona jestem i od czasu do czasu w nocy, gdy nie mogę spać czuję w sobie nerwy, silne nerwy, przeważnie w nogach, no i tak się wiercę, że muszę wstać. Dopiero gdy wstanę, to mi przechodzi, czasami pobolewa mnie tam, gdzie usadowiona jest tarczyca. Mój lekarz psychiatra przepisał mi oprócz Xetanoru jeszcze jeden lek działający na stare lęki, ponieważ pierwszy raz poczułam się tak źle, gdy byłam mała:( Już tak próbował, niestety nie zapamiętałam nazwy leku, nie pomógł. Wróciłam do Xetanoru. Mój lęk jest tak dokuczliwy, że czasem nie chce mi się żyć.

Mam 23 lata, jestem kobietą. Chciałabym gdzieś wyjść, lecz nie mogę. 2 lata temu odważyłam się wyjechać samochodem z moją mamą (jest świetnym kierowcą), wtedy wzięłam i Lorafen, i Xetanor, mimo tego miałam takie silne lęki, tak łapałam się za głowę i krzyczałam, że jak przyjechałam do domu to byłam szczęśliwa. Nie byłam na żadnych badaniach, boję się szpitala i tego, że moja nadzieja może się nie udać. Jestem zrozpaczona, że to mi nie minie :( Brałam Xetanor, inny lek leczący lęki i nic...

Będę wdzięczna za poradę, może któryś z lekarzy podpowie co robić? I co może być powodem tak silnych lęków?

Pozdrawiam, Anna