Twój przewodnik po zdrowiu

  1. Opisz swój problem. Pomożemy Ci znaleźć odpowiedź w bazie ponad miliona porad!
  2. Nie ma informacji, których szukasz? Wyślij pytanie do specjalisty.
Rozpocznij
7 6 7 , 2 0 1

odpowiedzi udzielonych przez naszych ekspertów

Rzetelnie + Bezpiecznie + Bezpłatnie

Psychologia: Pytania do specjalistów

Jak mogę poprawić relacje z moimi córkami?

Mam 53 lata i jestem mamą 2 córek 33 i 31 lat. 22 lata temu w wypadku zginą mój mąż i ich ojciec, od tego czasu mamy bardzo ciężko się dogadać między sobą..:-( nie wiem już co mam robić bo... Mam 53 lata i jestem mamą 2 córek 33 i 31 lat. 22 lata temu w wypadku zginą mój mąż i ich ojciec, od tego czasu mamy bardzo ciężko się dogadać między sobą..:-( nie wiem już co mam robić bo ciągłe żale i wytykanie jedna drugiej swoich wad i pretensje o każde słowo do niczego dobrego nie prowadzi. Myślałam,że jak będą miały swoje dzieci to zrozumieją ale nie pomogło..:-( czy ktoś może nam pomóc zanim całkowicie się oddalimy od siebie ? Małgorzata
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Dotyczy: Psychologia Relacje

Problem z wypróżnianiem podczas karmienia piersią

Dzień dobry, mam 29 lat, dwójkę dzieci ( 3lata oraz 3 miesięczne) , kiedyś chorowałam na anoreksje i bulimię. Mam 162 cm wzrostu i ważę 53 kg( karmię piersią ) . Od kilku lat mam problem z wypróżnianiem ,... Dzień dobry, mam 29 lat, dwójkę dzieci ( 3lata oraz 3 miesięczne) , kiedyś chorowałam na anoreksje i bulimię. Mam 162 cm wzrostu i ważę 53 kg( karmię piersią ) . Od kilku lat mam problem z wypróżnianiem , teraz przyjmowałam lactulosa ale niestety to nic nie daje, załatwiam się raz na 1.5 tygodnia... Staram się mało jeść. Czasem jest dzień że zjem normalnie gdy mąż jest w domu żeby nie było kłótni. Gdy go nie ma to oczywiście jen tylko tyle ile konieczne. Jak mogę sobie poradzić przede wszystkim z tym aby się wypróżniać ?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Mateusz Durbas
Mgr Mateusz Durbas
Dotyczy: Interna Proktologia Dietetyka Psychologia Problemy z wypróżnianiem

Z czego jeszcze mogą wynikać te zaburzenia snu?

Szanowni Państwo, bardzo proszę o pomoc i ewentualne rady. Mam 26 lat, mężczyzna, osoba szczupła bez chorób współistniejących. Od kilku lat mam problem ze spaniem. Codziennie w nocy budzę się przynajmniej raz. Często zdarza się, że budzę się kilka razy... Szanowni Państwo, bardzo proszę o pomoc i ewentualne rady. Mam 26 lat, mężczyzna, osoba szczupła bez chorób współistniejących. Od kilku lat mam problem ze spaniem. Codziennie w nocy budzę się przynajmniej raz. Często zdarza się, że budzę się kilka razy w nocy. Nie przypominam sobie żebym w ciągu wspominanych kilku lat przespał całą noc bez wybudzenia -sen trwał ciągiem te 6-8h. Moje wybudzenie zawsze poprzedzone jest jakimś snem - praktycznie codziennie. W większości przypadków zasypiam ponownie dość szybko, jeśli przebudzenie jest 1/noc. Gorzej, gdy jest ich kilka. W związku z powyższym, często gdy muszę wstać o godzinie 7 ciężko jest mi funkcjonować [pomimo położenia się spać ok 22:00]. Poranna kawa nie działa w ogóle, o godzinie 9-10 mógłbym spokojnie położyć się na drzemkę. Często jest tak, że po powrocie z uczelni muszę wziąć 15-20 minutową drzemkę, ponieważ nie mógłbym się skupić na nauce. Towarzyszy temu uczucie zmęczenia i ziewanie. O godzinie 18-19 jestem bardzo senny, ciężko mi się skupić. Kładę się do łóżka ok. godziny 21:30-22:00. Zwykle wybudzam się po 90 minutach, czasem ok. godziny 1:30-3:00, bywa również tak, że 40 minut po zaśnięciu. Do tej pory sprawdziłem już chyba wszystko związane z higieną snu: 1. nie piłem kawy po południu, nie robiłem drzemek. 2. ograniczyłem światło niebieskie specjalnymi okularami 3. nie ćwiczyłem fizycznie przed snem i nie oglądałem telewizji/komputera, nie jem przed snem 4. nawilżałem powietrze w pokoju, oraz dbałem o odpowiednią temperaturę ok. 18 stopni. 5. kładłem się o ustalonej godzinie i wstawałem o tej samej nawet w weekendy. W zasadzie problem występuje codziennie - nie nasila się pod wpływem sytuacji stresowych. Z badań laboratoryjnych: morfologia prawidłowa, TSH: 4.03 mlU/l [0.27-4.20], FT3: 3.06 pg/ml [2.04-4.40], FT4: 1.60 ng/dl [0.93-1.71]. Bardzo proszę o poradę i z góry dziękuję. Pozdrawiam
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Badanie hormonów tarczycy Hormony Neurologia Rozmaz krwi obwodowej Zaburzenia snu Interna Psychologia Senność

Czy te dolegliwości mają związek z depresją?

Witam mam takie problemy. Czy towiaze się z depresja? Z rozumieniem jak coś czytam to tego nie rozumiem, jak oglądam to nie mogę się skupić myślę o czym innym i też nie nadarzam z rozumieniem, problem z mowa, niewyraźnie mówię,... Witam mam takie problemy. Czy towiaze się z depresja? Z rozumieniem jak coś czytam to tego nie rozumiem, jak oglądam to nie mogę się skupić myślę o czym innym i też nie nadarzam z rozumieniem, problem z mowa, niewyraźnie mówię, z doborem słów, pustka, z funkcjami poznawczymi, wolne myślenie, spadek inteligencji, malomownosc...
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Depresja Psychiatria Psychologia

Problemy z bezsennością

Leczę się na schizofrenie F20 i cierpię na bezsenność nie mogę zasnąć. Biorę lek zolafren 10 mg aa na sennie dodatkowo dobieram chlorpotixen 100 przepisany przez Lekarza psychiatrę. Co robić by spać bez dobierania leku uspokajającego >Wcześniej brałem tisercin 50... Leczę się na schizofrenie F20 i cierpię na bezsenność nie mogę zasnąć. Biorę lek zolafren 10 mg aa na sennie dodatkowo dobieram chlorpotixen 100 przepisany przez Lekarza psychiatrę. Co robić by spać bez dobierania leku uspokajającego >Wcześniej brałem tisercin 50 mg ale przestał mnie usypiać.Zarówno na tisercin jak chlorprotixen wytworzyła się tolerancja i konieczność zwiększenia dawek by usnąć. Jak Sobie pomóc by móc usnąć . Czy ta bezsenność kiedyś minie . Biorę regularnie zolafren 10
odpowiada 1 ekspert:
Dotyczy: Neurologia Bezsenność Schizofrenia Psychiatria Psychologia Psychoterapia Senność Leki uspokajające

Co robić, gdy chłopak stale mnie okłamuje?

Co zrobić gdy chłopak nonstop mnie okłamuje? Mieliśmy pełno spokojnych rozmow i doszliśmy zawsze do porozumienia tylko że te porozumienie trwało tak do max 2 tygodni.. Nie wiem co zrobić jak nie wiem lekko nawet zaszantażować cokolwiek? Wiem że mnie... Co zrobić gdy chłopak nonstop mnie okłamuje? Mieliśmy pełno spokojnych rozmow i doszliśmy zawsze do porozumienia tylko że te porozumienie trwało tak do max 2 tygodni.. Nie wiem co zrobić jak nie wiem lekko nawet zaszantażować cokolwiek? Wiem że mnie kocha i chcemy być razem ogólnie wszystko jest dobrze tylko ta jedna rzecz..
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Dotyczy: Psychologia Relacje z partnerem

Czy grypa może opóźnić miesiączkę?

Czy grypa może przyczynić się do spóźniania miesiączki? Miałam grypę od 24 lutego do 1 marca (znaczy to był okres objawów) 19 lutego miałam ostatni okres. Teraz jest 23 marca i nadal nie mam miesiączki. Współżyłam przez ten czas za... Czy grypa może przyczynić się do spóźniania miesiączki? Miałam grypę od 24 lutego do 1 marca (znaczy to był okres objawów) 19 lutego miałam ostatni okres. Teraz jest 23 marca i nadal nie mam miesiączki. Współżyłam przez ten czas za każdym razem była gumką chłopak doszedł w tym okresie tylko raz. Gumki był okej (tak mi się wydaje). W okresie od pierwszego marca do teraz mam dużo stresu.
odpowiada 1 ekspert:
Lek. Aleksandra Witkowska
Lek. Aleksandra Witkowska
Dotyczy: Ginekologia Grypa Stres Interna Psychologia Medycyna rodzinna Cykl miesiączkowy

Czy powinienem ratować moje małżeństwo?

Moja żona twierdzi że już mnie nie kocha i że nie chce ze mna być. Na każde moje próby rozmowy na temat ratowania związku wybucha agresją. Gdy proszę żeby dała nam czas zaczyna się kłótnia. Wyzywa mnie od najgorszych. Mowi... Moja żona twierdzi że już mnie nie kocha i że nie chce ze mna być. Na każde moje próby rozmowy na temat ratowania związku wybucha agresją. Gdy proszę żeby dała nam czas zaczyna się kłótnia. Wyzywa mnie od najgorszych. Mowi że ja przytlaczami że chce jej wmówić swoje zdanie. Że chce żeby było po mojemu. Powiedziała że nawet gdyby coś poczula to i tak będzie się przed tym bronić. Zebym nie miał satysfakcji ze wróciła.Powiedziała że juz nie jesteśmy ze sobą, a mimo to potrafi przyjść i się przytulić. Mieszkamy razem i mamy pięcioletnią córeczkę. Żona ma 28 lat. Nie pracuje. Zajmuje się dzieckiem. Podejrzewam u niej depresję. Ja ja czasem oszukiwałem (gdy wychodziłem piłem piwo chociaż ona tego nie lubi) ale kocham ja nad życie. Prosze o pomoc. Co mam robić? Próbować to ratować? Gdy nie rozmawiamy na ten temat jest w miarę normalnie z tym ze zona siedzi godzinami na telefonie i godzinami rozmawia z siostra. Ze mna nie potrafi. Czy może dac sobie narazie spokój.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Dorota Nowacka
Mgr Dorota Nowacka
Dotyczy: Depresja Terapia rodzinna Psychoterapia par i małżeństw Kryzys w małżeństwie Agresja Psychologia Psychoterapia Dziecko Małżeństwo

Duszności i ból w klatce piersiowej u 18-latki

Od pewnego czasu mam problem ze zdrowiem .Przede wszystkim najgorsze są duszności , szczególnie w nocy ale w ciągu dnia też je mam , czasem tez mi piszczy głos podczas oddechu i nie czuje jak nabieram powietrza , jest ciężko... Od pewnego czasu mam problem ze zdrowiem .Przede wszystkim najgorsze są duszności , szczególnie w nocy ale w ciągu dnia też je mam , czasem tez mi piszczy głos podczas oddechu i nie czuje jak nabieram powietrza , jest ciężko oddychać . Ból w klatce piersiowej , uczucie jakby ktoś mi ściskał klatkę piersiową , kłucie i różny rytm serca . Od czasu do czasu robi mi się niedobrze . nie biorę żadnych stałych leków . Ostatnio do tego doszły dreszcze i się pocę . Nie mam gorączki . Pojawia się także drętwienie w kończynach . Co mi może dolegać ?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Kardiologia Dreszcze Ból w klatce piersiowej Gorączka Drętwienia i mrowienia Interna Psychologia Duszności Drętwienie kończyn Ból klatki piersiowej Serce

Czy to może być jakaś nerwica lub depresja?

Witam. Jestem w związku 7 lat z partnerem.. Od 3 miesiącu siebie nie poznaje. W życiu nie byłam zazdrosna o partnera. Nawet sama chciałam żeby się do koleżanki uśmiechnął, rozmawialiśmy o tym kto mu się podoba, mieliśmy bardzo duże do... Witam. Jestem w związku 7 lat z partnerem.. Od 3 miesiącu siebie nie poznaje. W życiu nie byłam zazdrosna o partnera. Nawet sama chciałam żeby się do koleżanki uśmiechnął, rozmawialiśmy o tym kto mu się podoba, mieliśmy bardzo duże do siebie zaufanie.. o ostatnio stałam się taka zazdrosna. Tylko kontroluje.. Ale nie problem w tym.. rzecz w tym że ja siebie nie poznaje. Jestem teraz taka nerwowa.. jest strasznie.. Tylko mnie coś wkurzył to zaraz popadam w płacz, mam ochotę rozwalić co mam po ręką.. Nie mogę tego w ogóle kontrolować.. Tylko coś powie partner co nie jest po mojej myśli to jest koniec.. płacze, mam ochotę żeby mnie przytulił przeprosił A za razem w myślach go nienawidzę.. a najgorzej jest jak nie widzi że jestem zła to wtedy wpadam w szał... nigdy taka nie byłam... mam 23 lata. Partner jest starszy o 9 lat. W ogóle nie poznaje siebie, nie wiem co robić.. nigdy nie miałam takiej nerwicy. Boję się, że to depresja.. najgorsze jest to, że to wszystko się odbija na moim zdrowiu.. Od tygodnia miewam bóle nadbrzusza w okolicy mostka i to dość mocny ból. Silny ból głowy od 3 tygodni prawie codziennie, jakby ktoś mi coś wiercil.. no i ta nerwowość jest straszna.. nigdy taka nie byłam. A teraz od 1 miesiąca prawie dzień w dzień płacze.. mam dosyć życia czasami...proszę o pomoc.. pozdriawiam
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Kamila Dziwota
Mgr Kamila Dziwota
Dotyczy: Depresja Nerwica Ból brzucha Psychiatria Psychologia Psychoterapia Rozdrażnienie Zazdrość w związku

Jak mogę pogodzić się z rozstaniem?

Bardzo proszę mi pomóc, już nie wiem co mam robić. Od paru miesięcy nie potrafię pogodzić się z rozstaniem, każdego dnia bardzo cierpię. Płaczę, nie chce mi się żyć, tracę motywację do wszystkiego. Decyzję o rozstaniu podjęłam ja, ale z... Bardzo proszę mi pomóc, już nie wiem co mam robić. Od paru miesięcy nie potrafię pogodzić się z rozstaniem, każdego dnia bardzo cierpię. Płaczę, nie chce mi się żyć, tracę motywację do wszystkiego. Decyzję o rozstaniu podjęłam ja, ale z czasem zrozumiałam, że kocham tę osobę i nie potrafię bez niej żyć. Potrzebowałam tego czasu, żeby to zrozumieć. On jednak nie chce być ze mną, definitywnie zamknął ten temat i układa sobie życie z kimś innym. Jest szczęśliwy, ja natomiast nie mogę przeboleć, że straciłam wartościowego człowieka, który układa sobie życie z kimś innym. Chodziłam do psychologa, ale to były wyrzucone pieniądze. Nie dostałam żadnej pomocy. Bardzo proszę mi pomóc. Jak mam pogodzić się z rozstaniem? Czy można kochać prawdziwie tylko raz? Boję się, że już nikogo wartościowego nie poznam i nie pokocham go tak samo jak tego pierwszego. Każdego dnia o nim myślę i jeszcze bardziej cierpię. Proszę mi pomóc.
odpowiada 1 ekspert:
Redakcja abcZdrowie
Redakcja abcZdrowie
Dotyczy: Psychologia Rozstanie

Gdzie szukać przyczyny takiego osłabienia, senności i uczucia omdlenia?

Przyczyna osłabienia, uczucia omdlenia Witam, mam 15 i od około 3 miesięcy towarzyszy mi senność oraz co jakiś czas uczucie jakbym za chwilę miała zemdleć, kręci mi się w głowie jest mi słabo. Badania krwi oprócz za małej ilości hormonu... Przyczyna osłabienia, uczucia omdlenia Witam, mam 15 i od około 3 miesięcy towarzyszy mi senność oraz co jakiś czas uczucie jakbym za chwilę miała zemdleć, kręci mi się w głowie jest mi słabo. Badania krwi oprócz za małej ilości hormonu tarczycy są okej. Mam również problem z oddychaniem (od 6 miesięcy), ale psycholog uważa że to z powodu stresu. Co to może być ?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Dotyczy: Badanie hormonów tarczycy Badanie krwi Hormony Zawroty głowy Stres Badania hormonalne Utrata przytomności Interna Psychologia Osłabienie Senność Omdlenia Tarczyca

Z czym mogą być związane takie zaburzenia nastroju?

Nienawidzę swojego życia i siebie samej. Jestem 18nasto letnią dziewczyną wychowaną w kochającej rodzinie (obydwoje rodziców, rodzeństwo, niczego nam nie brakuje), mam znajomych, przyjaciół, jestem introwertyczką ale mam pozytywne i otwarte nastawienie do świata i ludzi... Zazwyczaj... Tutaj od razu... Nienawidzę swojego życia i siebie samej. Jestem 18nasto letnią dziewczyną wychowaną w kochającej rodzinie (obydwoje rodziców, rodzeństwo, niczego nam nie brakuje), mam znajomych, przyjaciół, jestem introwertyczką ale mam pozytywne i otwarte nastawienie do świata i ludzi... Zazwyczaj... Tutaj od razu przejdę do opisu mojego problemu: chodzi o to, że co jakiś czas mam, nie wiem jak to określić, "spadki nastroju?". Mam dni, albo nawet tygodnie, podczas których NIC mi się nie chce, nie sprzątam, zmuszenie się do nauki graniczy z cudem, nie robię nic związanego z moimi pasjami. Tak bardzo nie chce mi się wstawać i szykować rano do szkoły, że po prostu czasami zwyczajnie do niej nie chodzę. A jak już pójdę, to po powrocie po prostu kładę się na kanapie i albo nie robię nic, albo oglądam jakieś ogłupiające seriale lub youtube, chociaż powinnam zrobić obowiązki domowe, pouczyć się albo chociażby przygrzac sobie obiad. Jestem bardzo drażliwa (z początku myślałam że może być to związane z cyklem, ale teraz już wiem że raczej nie ma to związku), można wywołać ze mną kłótnie dosłownie wszystkim. Zdaję sobie z tego sprawę, ale nie umiem nad tym zapanować. Do tego wciąż chce mi się płakać. Kiedy jestem w tej fazie "obniżonego nastroju" nie ma dnia, żebym nie płakała. Czasami dzieje się to dlatego, że ktoś mi coś powiedział, a czasami tak... Po prostu. Nagle. Bez przyczyny. Atakują mnie myśli i poczucie, że jestem beznadziejna. Czuję się tak brzydka, że boję się spojrzeć w lustro (dosłownie - omijam wszystkie lustra w moim domu). Mdli mnie od myśli o tym, że w tym ciele będę musiała spędzić resztę życia. Kiedyś próbowałam metody żeby wypisać sobie swoje zalety, a po drugiej stronie wady. Wady mogłabym pisać godzinami... Ale zalety? Wymyśliłam tylko to, że mam ładną talię. Wszystkiego innego w swoim wyglądzie nienawidzę. To samo z charakterem. Mam wrażenie, że wszystkich denerwuję, chociaż mam znajomych i przyjaciół. Boję się, że zadają się ze mną z przyzwyczajenia, a tak naprawdę uważają że jestem okropna. Nie potrafię rozmawiać z ludźmi których nie znam, robi się potwornie niezręcznie, kończą mi się tematy do rozmowy. Mam również wrażenie że jestem potwornie głupia i nie wiem jakim cudem napiszę maturę, a chciałabym w przyszłości startować na medycynę, weterynarię lub stomatologię. Nie wiem jakim cudem wylądowałam w jednym z najlepszych liceów w Polsce i jakim cudem utrzymuję się w nim z nienajgorszymi ocenami. Mam wrażenie, że wszystko co mam zyskałam fartem, boję się że moi znajomi się zorientują jaka jestem głupia. Moi rodzice z reguły nie zauważają tego, ukrywam to przed nimi. Często jednak z powodu mojej drażliwości kłócę się z nimi, dlatego denerwują się na mnie za to. To chyba powoduje, że czuję się jeszcze bardziej samotna i niezrozumiana, bo przecież rodzice powinni mnie wspierać, a oni nie dość że nie zauważają co się dzieje to jeszcze mają pretensje... Kiedy to piszę brzmi to idiotycznie, ale w mojej głowie te myśli są naprawdę okropne, przytłaczające i straszne... Z drugiej strony te dni przechodzą po jakimś czasie, dlatego nie sądzę, żeby to była depresja, choć podejrzewałam siebie o to. Zaczynam znowu kontaktować się z przyjaciółmi, śmiać się z nimi prawdziwie i niewymuszenie. Mam wrażenie, że jestem całkiem ładna i że maturę mogę napisać wcale nie tak źle. Podejmuje nowe wyzwania, np zaczynam się uczyć gry na instrumencie, nowego języka albo czytam nową książkę. Mam motywację do nauki, rozwoju. Kupuję śliczne ubrania, fajne akcesoria, nowe kosmetyki, wymyślne produkty spożywcze albo różne inne średnio potrzebne mi bajery. A później, któregoś dnia znowu bez powodu zanoszę się płaczem, po tym jak nie umiem rozwiązać zadania z chemii lub zobaczę nowego pryszcza na twarzy. Mam ochotę oddać te wszystkie ubrania, co ja sobie myślałam kupując je, przecież nie były mi potrzebne i w ogóle nie będę w nich chodzić. Marzę o tym, żeby odwołać wszystkie spotkania i nie musieć się nikomu pokazywać. Potrafię siedzieć do późna w nocy nie spiąć, bo wiem, że im szybciej pójdę spać tym szybciej będę musiała rano wstać - specjalnie przedłużam wieczór żeby nie musieć budzić się kolejnego poranka. Nienawidzę się budzić. Nienawidzę poranków. Nienawidzę swojej rodziny, swoich przyjaciół i swojego życia. Samej siebie najbardziej nienawidzę. Przez cały dzień mogłabym tylko leżeć na łóżku lub siedzieć na podłodze, ze łzami niekontrolowanie splywajacymi po twarzy, z nikim nie rozmawiać. Co mi jest? Czy to depresja? Przecież są dni w których czuję się normalne, jestem wesoła... Przepraszam, że tak się rozpisalam, mam nadzieję, że ktoś to przeczyta.
odpowiada 2 ekspertów:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Kamila Dziwota
Mgr Kamila Dziwota
Dotyczy: Depresja Zaburzenia nastroju Uczucie samotności Psychologia Rozdrażnienie Motywacja

W jakim kierunku rozpocząć leczenie?

Dzień dobry. Proszę potraktować mnie poważnie. Mam 22lata, jestem mężczyzną. Od 2 tygodni nagle zaczęła się u mnie prawie całkowita bezsenność i uczucie zdretwialych nóg w kolanie oraz bardzo duże ich pieczenie po położeniu się do łóżka. Mimo że śpię... Dzień dobry. Proszę potraktować mnie poważnie. Mam 22lata, jestem mężczyzną. Od 2 tygodni nagle zaczęła się u mnie prawie całkowita bezsenność i uczucie zdretwialych nóg w kolanie oraz bardzo duże ich pieczenie po położeniu się do łóżka. Mimo że śpię po 3h codziennie nie czuję żadnego zmęczenia,jestem bardzo wydolny, wręcz jest to dla mnie przerażające. Nie czuję żadnego bólu,jedynym niuansem są te kolana. Myślę że Nie może być to choroba psychiczna ani mania ponieważ jestem zupełnie świadomy, pracuję i żyje zupełnie normalnie tylko nie czuję żadnego zmęczenia,nawet nogi po całym dniu ani trochę nie są zmeczone, jak i również mam wrażenie jakbym nie czuł apetytu choć jak zacznę jeść to jem bez końca. Bardzo to dla mnie dziwne choć nie przejmuje się tak bardzo ponieważ nic fizycznie mi nie jest. Proszę o pomoc w celu ewentualnego kierunku leczenia.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Mania Bezsenność Psychologia Psychoterapia Ból kolana Brak apetytu

Jak radzić sobie w takich sytuacjach?

Dzień dobry. Mam problem, bardzo boję się o swoje zdrowie do tego stopnia że czasem jak pomyślę sobie o czymś złym to wpadam w panikę i nie wiem jak się uspokoić. Czasem w takiej sytuacji chce mi się tylko płakać... Dzień dobry. Mam problem, bardzo boję się o swoje zdrowie do tego stopnia że czasem jak pomyślę sobie o czymś złym to wpadam w panikę i nie wiem jak się uspokoić. Czasem w takiej sytuacji chce mi się tylko płakać I pójść spać żeby o tym nie myśleć. Nie wiem co mam zrobić. Byłam 3 tygodnie temu na badaniach krwi i wszystko wyszło w normie (zapomniałam jedynie zrobić OB). Dobre wyniki świadczą o tym że za moim zdrowiem jest wszystko dobrze I nic zlego się nie dzieje? Proszę o poradę.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Badanie krwi Neurologia Interna Hematologia Psychologia Medycyna rodzinna

Jak sobie radzić z tymi objawami przy zmęczeniu?

Witam. Od dłuższego czasu mam duży problem z reakcją na zmęczenie. Podczas gdy jestem wyspany, wypoczęty mam dużą pewność siebie, dobry humor, sprawne myślenie, inaczej mówiąc mam wrażenie że jestem w stanie poradzić sobie z każdym problemem i bardzo łatwo... Witam. Od dłuższego czasu mam duży problem z reakcją na zmęczenie. Podczas gdy jestem wyspany, wypoczęty mam dużą pewność siebie, dobry humor, sprawne myślenie, inaczej mówiąc mam wrażenie że jestem w stanie poradzić sobie z każdym problemem i bardzo łatwo nawiązuje kontakty z ludźmi. Problem zaczyna się wtedy kiedy zwyczajnie się zmęcze, czy to w pracy czy podczas innego wysiłku, mianowicie dopada mnie poczucie pustki w głowie, dosłownie nie mam żadnych myśli, czuje się bardzo otępiony, moje pozytywne nastawienie do świata zmienia się o 180° a nawet moje cechy charakteru. Dopada mnie wtedy bardzo depresyjny nastrój. Zupełnie jakbym był inną osobą. Wszystko mija wtedy kiedy odpocznę lub pójdę spać. Co to może być za dolegliwość? Jak sobie z tym radzić? Czy można to leczyć? Z góry dziękuje.
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Dotyczy: Depresja Psychologia Ciągłe zmęczenie

Jak leczyć panikę związaną z koronawirusem?

Witam mam problem chodzi o mojego chłopaka strasznie przeżywa epidemię koronawirusa panikuje i jest nerwowy nie wiem co mam zrobić jak pomóc jemu przez to ja bardziej też to przeżywam tą sytuację chciałabym się z nim zobaczyć kiedy to się... Witam mam problem chodzi o mojego chłopaka strasznie przeżywa epidemię koronawirusa panikuje i jest nerwowy nie wiem co mam zrobić jak pomóc jemu przez to ja bardziej też to przeżywam tą sytuację chciałabym się z nim zobaczyć kiedy to się skończy proszę o pomoc mam 24 lata on ma 23
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Bożena Waluś
Mgr Bożena Waluś
Dotyczy: Ataki paniki Psychologia Koronawirus

Jak oduczyć się drapania skóry głowy?

Dzień dobry, każdej nocy zadrapuję skórę głowy podczas snu. Nie budzę się przy tej czynności ale niestety robię to tak mocno, że budzę tym męża. Drapię do krwi. Dodam, że każdej nocy mam koszmary. Dzieje się tak już od 2... Dzień dobry, każdej nocy zadrapuję skórę głowy podczas snu. Nie budzę się przy tej czynności ale niestety robię to tak mocno, że budzę tym męża. Drapię do krwi. Dodam, że każdej nocy mam koszmary. Dzieje się tak już od 2 lat. Dermatolog rozkłada ręce i neurolog również. Rano budzę się jeszcze bardziej zmęczona i obolała. Nie mam pojęcia co robić. Mam 27 lat i każdy dzień jest dla mnie wyzwaniem, gdyż w ogóle się nie wysypiam. Zwracam się z prośbą o to co robić?
odpowiada 2 ekspertów:
Mgr Dorota Nowacka
Mgr Dorota Nowacka
Mgr Hanna Markiewicz
Mgr Hanna Markiewicz
Dotyczy: Psychologia

Czy taki lęk przed ludźmi jest normlany?

Dzień dobry. Mam 18 lat i zmagam się ze smutkiem trwającym około 2/3 miesiące. Mam problemy z zapanowaniem nad nerwami oraz emocjami. Mam też potworne wyrzuty sumienia oraz wrażenie, że jestem okropna. Nie mam ochoty nic robić nawet rzeczy, które... Dzień dobry. Mam 18 lat i zmagam się ze smutkiem trwającym około 2/3 miesiące. Mam problemy z zapanowaniem nad nerwami oraz emocjami. Mam też potworne wyrzuty sumienia oraz wrażenie, że jestem okropna. Nie mam ochoty nic robić nawet rzeczy, które bardzo lubiłam. Mam problemy ze skupieniem się i ze spaniem przez ogrom myśli. Bardzo też boje się przyszłości i nawet gdy chce sobie wmówić, że będzie okej to nie potrafię. Mam problem z delikatnym okaleczaniem, po prostu mnie do tego ciągnie. Zauważyłam też lęk przed ludźmi. W sklepie na ulicy czy w szkole mam potworne wrażenie, że jestem obserwowana, obgadywana itp. Od zawsze byłam wstydliwa. Najczęściej smutek nasila się w godzinach wieczornych i trwa do rana, lecz są dni, gdzie w większości nie wstaje z łóżka. Moje pytanie brzmi: czy to normalne, że przedstawione objawy występują głównie wieczorem i nocą? I czy taki lęk przed ludźmi jest normalny? Powinnam porozmawiać z kimś?
odpowiada 1 ekspert:
Mgr Katarzyna Kulczycka
Mgr Katarzyna Kulczycka
Dotyczy: Lęk Psychologia Psychoterapia Emocje Uczucie smutku

Czy brak płaczu na pogrzebie bliskiej osoby to normalna reakcja?

Czy to normalne że na pogrzebie dziadka nie płakałam? Nie potrafiłam. A jak jestem sama potrafię płakać godzinami dlaczego publicznie przy kimś zamykam się i udaje że jest wszystko okej
odpowiada 2 ekspertów:
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Agnieszka Fiszer
Mgr Kamila Dziwota
Mgr Kamila Dziwota
Dotyczy: Strata bliskiej osoby Psychologia Psychoterapia
Patronaty
Zdrowie
Dziecko
Psychologia
Newsy
Ważne tematy